Έλα τώρα χέρι μου δεξί κείνο που σε πονεί δαιμονικά ζωγράφισέ το
αλλ' από πάνω βάλ' του Το ασήμωμα της Παναγίας
πόχουν τη νύχτα οι ερημιές μες στα νερά
του βάλτου


Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008

Λόγια ποιητικά και αναλγητικά

Αντί στεφάνου

Άφωνο ξέσκισμα της σάρκας
κομμάτια χωρίζονται
σκίζοντας μυστικές ίνες
που αποτραβιούνται με δυσκολία
το αίμα κυλά σιωπηλό
στα δύο αντικριστά αυλάκια
περιστέρια φιμώνονται
κράζοντας την ύστατη απαντοχή
δυο χέρια με ενωμένες παλάμες
πέφτουν σα μαριονέτες
δυο μαχαίρια διασταυρώνονται
μπήγονται στις δυο απέναντι καρδιές
δυο βλέμματα βουρκώνουν
οι χορδές σπάνε χωρίς τρέμουλο
δυο κορμιά κείτονται νεκρά.
Άραγε θα ‘ναι τότε
που θα πάψουμε να είμαστε ένα;

1 σχόλιο:

τάκις είπε...

Άραγε θα 'ναι τότε
που θα πάψουμε να είμαστε ένα;

όχι. θα είναι σαν πόνος που δεν κατάλαβες πότε σου πέρασε.