Έλα τώρα χέρι μου δεξί κείνο που σε πονεί δαιμονικά ζωγράφισέ το
αλλ' από πάνω βάλ' του Το ασήμωμα της Παναγίας
πόχουν τη νύχτα οι ερημιές μες στα νερά
του βάλτου


Κυριακή, 11 Μαΐου 2008

Περίπου

Παράταιρα πράγματα παίρνει στα χέρια του- μια πέτρα,
ένα σπασμένο κεραμίδι, δυο καμένα σπίρτα,
το σκουριασμένο καρφί στον απέναντι τοίχο,
το φύλλο που μπήκε απ’ το παράθυρο, τις στάλες
που πέφτουν απ’ τις ποτισμένες γλάστρες, τ’ άχυρο εκείνο
που ‘φερε χτες ο αέρας στα μαλλιά σου,- τα παίρνει
κι εκεί στην αυλή του χτίζει περίπου ένα δέντρο.
Σ’ αυτό το «περίπου» κάθεται η ποίηση. Τη βλέπεις;

Γιάννης Ρίτσος

3 σχόλια:

Έλενα είπε...

Θυμήθηκα τον περίφημο ορισμό του ποιήματος της Κικής Δημουλά, αλλά προτίμησα να βάλω λίγο Ρίτσο που τα λέει εξίσου σωστά και με μεγάλη μαεστρία κι εκείνος.

Anastasia είπε...

Ο Ρίτσος Είναι από τους πιο προσφιλής ποιητές.
Υπέροχο!!
Με τον ιδιαίτερο, γλαφυρό τρόπο του Ρίτσου

Έλενα είπε...

Έτσι είναι anastasia...είναι εξαιρετικός τεχνίτης, ιδιαίτερος καλλιτέχνης, ποιητής με υψηλή αισθητική και μεγάλη φαντασία! Σ' ευχαριστώ για το σχόλιό σου.