Έλα τώρα χέρι μου δεξί κείνο που σε πονεί δαιμονικά ζωγράφισέ το
αλλ' από πάνω βάλ' του Το ασήμωμα της Παναγίας
πόχουν τη νύχτα οι ερημιές μες στα νερά
του βάλτου


Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Κι οι ποιητές τι χρειάζουνται σ’ ένα μικρόψυχο καιρό;


Στο μεταξύ πολλές φορές μου φαίνεται
πως είναι πιο καλά να κοιμηθείς παρα να βρίσκεσαι έτσι
χωρίς σύντροφο
και να επιμένεις τόσο. Και τι να κάνεις μέσα στην αναμονή,
και τι να πεις;
Δεν ξέρω. Κι οι ποιητές τι χρειάζουνται σ’ ένα μικρόψυχο
καιρό;

HÖLDERLIN

«Γιατί» όπως πολύ σωστά είπε κάποτε κι ο φίλος μου ο Τίτος,
«κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες
κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα.»
Έστω.
Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

«Ο ποιητής
χαμίνια του πετούν μαγαρισιές
καθώς βλέπει τ’ αγάλματα να στάζουν αίμα».

«Οι πιο πολλοί έχουν ξεχάσει ή δε γνωρίσανε ποτέ τους την τέχνη του ματιού, “δεν βλέπουν παρά όνειρα και έχουν ξεχάσει ότι τα οράματα – μια πρακτική που έχει μετατεθεί τώρα στους παράφρονες και τους αμόρφωτους – ήταν κάποτε ένα πιο σημαντικό, ενδιαφέρον και πειθαρχημένο είδος ονείρου...” Αυτή την ικανότητα, να βλέπει κάποτε (όσο γίνεται και πιο σπάνια) οράματα, την έχει στην εποχή μας ο ποιητής.

Θα ήθελα να θυμηθώ μια φράση του Πιραντέλλο, που συλλογίζομαι πάντα όταν έχω να κρίνω ένα κείμενο. «Υπάρχει» λέει «ένα ύφος πραγμάτων και ένα ύφος λέξεων· και αυτός είναι ο λόγος που ο Δάντης πέθανε στην εξορία, και αυτός είναι ο λόγος που στεφάνωσαν τον Πετράρχη στο Καπιτώλειο». Οι ποιητές κάνουν παράξενες προφητείες. Συλλογίζομαι πως αν ο υπέρογκος παλιάτσος του φασισμού είχε προσέξει τη φρασούλα του Πιραντέλλο, δε θα καταντούσε στα τωρινά του χάλια. Τον έφαγε η πομπή των λέξεων, αυτή η τραγική φρεναπάτη. Αλλά οι πολιτικοί έχουν σπάνια τον καιρό να προσέξουν κάτι τέτοιες λεπτομέρειες.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

"... Kι ύστερα κακολογούν τους ποιητές ότι δεν έχουν τη δύναμη ν' αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, μόνον κάθονται και ρεμβάζουν. Καλά κάνουν. Να βάζεις με το νου σου αβρά πράγματα, και μάλιστα να τα βλέπεις απ' την ανάποδη, χρειάζεται να 'σαι σκληρός. Ή μήπως αδιάφορη και σκληρή δε δείχνει πάντα να είναι μέσα στις ομορφιές μας η φύση; Ή ζητάει τα αδύνατα; Να εκπληρώσει τον προορισμό της, χωρίς να αφεθεί να κλονιστεί από το χτυποδάρδι μας; Αυτό είναι.

Έτσι ο ποιητής. Σκληρός. Και να ζητάει τ' αδύνατα.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Κι η ποίηση;

Η ποίηση είναι αναμφίβολα το καταφύγιο που φθονούμε, ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας. Είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου, που μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Είναι το άλλο πρόσωπο της υπερηφάνειας... είναι εκείνος ο εαυτός μας που δεν κοιμάται ποτέ...

ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ, ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ, ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ, ΕΛΥΤΗΣ, ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ.

«Μη μόνον όσα βλέπετε πιστεύετε.
Των ποιητών το βλέμμα είν’ οξύτερον».

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

21 Μαρτίου 2011, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

2 σχόλια:

fvasileiou είπε...

Είχα καιρό να περάσω από τα μέρη σου, Έλενα, και πέφτω πάνω σε αυτήν την πολύτιμη ανθολόγηση -δεν είμαι κυριολεκτικά τυχερός;
Να 'σαι καλά που μας θυμίζεις τα αυτονόητα!

Έλενα είπε...

Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε Φώτη!!... Ουσιαστικά προσπάθησα να κάνω μια άρση στο τέλος του ερωτήματος που τίθεται στην αρχή... μια άρση που γίνεται σ' έναν κόσμο φαντασιακό; Έστω. Στάσης ζωής; Ακόμη καλύτερα. Οι σπόροι που έχουν ριχτεί κατά έναν περίεργο τρόπο μοιάζει να μη θερίστηκαν από τους ανθρώπους. Παρά να ρίχτηκε ένα γυάλινο κάλυμμα κι από εκεί να κοιτάζονται από απόσταση.
Η άρση δεν μας πήρε, δε μας σήκωσε μαζί της. Αυτό θα έπρεπε να ήταν το αυτονόητο. Το αδύνατο, που λέει κι ο Ελύτης.