Έλα τώρα χέρι μου δεξί κείνο που σε πονεί δαιμονικά ζωγράφισέ το
αλλ' από πάνω βάλ' του Το ασήμωμα της Παναγίας
πόχουν τη νύχτα οι ερημιές μες στα νερά
του βάλτου


Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

Αόρατο κενό

Κοιτάζω πια το κορμί μου
διάτρητο.
Αγέρηδες βουβοί λυσσομανούν
ακάλεστοι εντός του.
Φεύγουν οι ζωές μου, χάνονται.
Έπαθλα των τιμών που μου φορτώσατε
τις ώρες που σκλαβώνατε τη μοναξιά μου.

Κοιτάζω την ψυχή μου
διάτρητη.
Κι ειν’ οι πληγές παράσημα
που μου καρφώσατε χωρίς την άδειά μου.
Και μ’ όσα φέρω επάνω μου κενά
στα μάτια σας κοιτώ με πλήρη γνώση.
Ορθώνω τις πληγές που μου στοιβάξατε
και προσκυνώ το κάθε αίτημά σας.

Βουβοί αφέντες των λυγμών
και των δακρύων μου
και μύστες της ζωής μου.
Έχω στο μάγουλο κεντημένο το φιλί σας
κι είν’ η τιμή σας μια ολάκερη ζωή
κάτι απ’ το λίγο της ψυχής μου, που αφήσατε
να πνέει μέσα στο απρόσιτο κενό.

4 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Βουβοί αφέντες των λυγμών
και των δακρύων μου...

Νεκροί εραστές των φιλιών μου
Δικοι μου πάντα...

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ

Έλενα είπε...

Πατέρες των λυγμών και των δακρύων μου, γενήτορες της ζωής μου...είναι μεγάλη η τιμή σας...

Καλησπέρα Μαρία μου! Σ' ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου!

Χ.Ν. είπε...

Όμορφα.Πολύ ικανοποιημένη που πέρασα από δω.Θα συνεχίσω την κατακόρυφη διαδρομή μου στις λέξεις σου.
Καλή σου μέρα.

Έλενα είπε...

Σ' ευχαριστώ πολύ για το ιδιαίτερο σχόλιό σου...ελπίζω οι λέξεις μου να ψαρέψουν απ' την ψυχή σου κρυμμένα αισθήματα και να ξεκλειδώσουν μαγευτικά μυστικά!