Έλα τώρα χέρι μου δεξί κείνο που σε πονεί δαιμονικά ζωγράφισέ το
αλλ' από πάνω βάλ' του Το ασήμωμα της Παναγίας
πόχουν τη νύχτα οι ερημιές μες στα νερά
του βάλτου


Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009

Το άρωμα


Με κεριά στα μάτια
έρπω στα νώτα σου.
Φέγγω στα μονοπάτια
που αφήνεις το άρωμά σου
και μεθώ βουβά την ψυχή σου.

Και καθώς η νύχτα απλώνεται
σε βλέπω σε ήχους και κρυφές συναγωγές
σφίγγω τα χείλη μου μη βγει η ανάσα
μην ταράξει την απόκρυφη σιγή
κι άγνωστοι φόβοι σε πάρουν μακριά μου.

Μαινόμενα χέρια παλεύουν σε άγνωστες μελωδίες
και κάτω απ’ το γυμνό φεγγάρι
σε νιώθω το πιο αθώο θύμα μου
που ανήμπορα προσφέρεται
στην πλάνη της αγκαλιάς μου.

Εμπρός στην ακαταμάχητη θολότητα της νύχτας
οι μέρες σου μου δωρίζονται
κι η ψυχή σου αφήνεται στην κυριότητά μου.
Κι ό, τι ποθώ μου δίνεται
χωρίς αναστολές
και πεθαίνει μόλις έρθει η αυγή.

Η μαγική διαστροφή μου
σα χάδι στους ανήξερους αμνούς
που ευλαβικά με προσκυνούν
και με δωροδοκούν με την ψυχή τους.
Μα εγώ κρατώ μόνο τ’ άρωμά τους
και το γεύομαι κάθε αυγή
καθώς με απαρνιούνται.

4 σχόλια:

προφήτηs είπε...

Μα εγώ κρατώ μόνο τ’ άρωμά τους
και το γεύομαι κάθε αυγή
καθώς με απαρνιούνται

καθώς φεύγουν κ επιστρέφουν... λίγοι φόβοι που ζούμε παρέα μέσα στη θολότητα της νύχτας... ανάμεσα στις ψυχές κ τις σκιές που πλέουν ανάμεσα μας...

μαγεία... θάλασσα κ φωνάζουμε μαζί για το άγνωστο που έρχεται... για να κρατώ ακόμα το άρωμά σου, για να μεθώ ακόμα από κάθε φιλί σου...

καλησπέρα

υ.γ.:ελπίζω να με συγχωρέσεις απλά παρασύρθηκα...

Έλενα είπε...

Πώς να μη σε συγχωρέσω, όταν μέσα απ' τα λόγια δίνεις απάντηση και σε δικά μου ερωτήματα, που η ίδια η σύλληψη αυτού του ποιήματος μου είχε γεννήσει...γιατί κρατάμε μόνο το άρωμά τους; για να μεθάμε στη θύμησή τους....

σ' ευχαριστώ πολύ, και συγγνώμη για την καθυστερημένη δημοσίευση, αλλά απουσίαζα αυτές τις μέρες..

Μαρια Νικολαου είπε...

Μερικές φορές αναρωτιέμαι γιατί ζω...
Υστερα διαβάζω τέτοιες λέξεις και δακρύζω.
Τότε καταλαβαίνω ποιος ειναι ο λογος της ύπαρξής μου...

Να σαι καλα

Έλενα είπε...

Τι απ' όλα να σε συγκίνησε σ' ένα τόσο σκοτεινό ποίημα...μεγάλη πρόκληση για μένα!
Σ' ευχαριστώ Μαρία...είναι σημαντικό οι ετερόκλητες εμπνεύσεις μου να βρίσκουν έδαφος μέσα στις ψυχές των ανθρώπων...άλλωστε όσοι άνθρωποι, τόσες σκέψεις...