Έλα τώρα χέρι μου δεξί κείνο που σε πονεί δαιμονικά ζωγράφισέ το
αλλ' από πάνω βάλ' του Το ασήμωμα της Παναγίας
πόχουν τη νύχτα οι ερημιές μες στα νερά
του βάλτου


Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Ο ματωμένος ήλιος


Ζωές ριγμένες στα σκυλιά
χέρια μπλεγμένα στο αίμα του ήλιου
οι ώρες των δειλινών είναι καθρέφτης
σταλάζουν στην ψυχή τα όνειρα της μέρας
κι από τα πάθη ξεχύνονται οι ανάσες
των φίλων, οι αρπακτικές.
Μπηγμένοι σταυροί στις πλάτες μου
και το μερτικό των Συντρόφων μου φτωχό
από τη μοίρα ξεχασμένοι.

Τα μπροστάρικα χέρια των φίλων
μου φαγώνουν τον κάματο της μέρας
και ξεδιπλώνομαι στις νύχτες γυμνός
και φτάνει μια στιγμή
στου υπέρτατου της Aδειοσύνης μου κενού
για να τα δώσω όλα
και όλα να τα χάσω.

Προδομένος θα σταυρωθώ
στο ξύλο απάνω βέβηλος
ψυχής ανάπηρος
να θρηνώ για τους γκρεμισμένους ώμους
για τα χέρια που αντάμωσαν το αίμα
για την ιερή σάρκα που δάρθηκε στο κύμα.

Μακρύνετε απ’ τον σταυρό μου φίλοι
αγγίχτε τον ματωμένο ήλιο
μέσα του κοιταχτείτε
και μη φοβηθείτε τη νύχτα που προμηνύει
αν έτσι ματωθείτε κι εσείς, όπως εγώ.
Οι ώρες των δειλινών είναι καθρέφτης.

Βλέπω την ώρα ετούτη
που το βλέμμα παγώνω στο δείλι
τον εαυτό μου Δικαστή
είναι η ταπεινή ώρα της αλήθειας
επίσκεψη αιματηρή
σχόλασαν οι Ηλιαστές κι οι υπερασπιστές
και μείναν οι Κατήγοροί μου
να με ξεντύσουν, να με ραπίσουν,
να με σύρουν μπρος απ’ τους περαστικούς μου φίλους

που θα ζηλεύουν την ομορφιά μου
τα μαλλιά μου που θα λάμπουν
τα χείλη μου που θα στάζουν βάλσαμο
τα χέρια μου που θα σφίγγουν το αίμα
Ξανθό μέσα στης θάλασσας το βυθό
ένα σιωπηρό φως που θα πλημμυρίζει
μια ώρα μικρή, συρτή,
στην υπέρτατη επικράτηση του Ήλιου.
Οι ώρες των δειλινών είναι καθρέφτης.

Η δικαιοσύνη ξεπλένει τα χέρια που ανταμώθηκαν
στο σκοτάδι της παθιασμένης τόλμης
η αλήθεια με καθαρίζει και βαραίνει το σώμα μου στο ξύλο
και με υψώνει και με φωτίζει
και γκρεμίζει τα χείλη που φίλησαν
τα χέρια μου τα σταυρωμένα.

Ετούτη την ώρα που το αίμα του ήλιου συρτό
απλώνεται στη θάλασσα
κοιτάζω τα μάτια μου και κλαίω
κοιτάζω τα μάτια σας και κλαίω
γιατί οι πόθοι σας με έζησαν
κι οι πόθοι σας με σταύρωσαν
στης Αναστάσεως την παντοδύναμη
ετυμηγορία.

8 σχόλια:

ΑΝΘΗ είπε...

Θείο δράμα, Θείο παράπονο! Ας μην σταυρώνουμε καθημερινά Εκείνον που πέθανε, για να σωθούμε εμείς!
Καλή κι ευλογημένη μέρα!

Έλενα είπε...

Θείο κάλεσμα...μιας ψυχής γενναίας και ανοιχτής στην αυτογνωσία...ταπεινής εμπρός Του, γεμάτης αγάπη και γι' αυτούς που την είδαν να λάμπει κι όμως τη φθόνησαν.

Καλή σου μέρα Ανθή!

Ψυχολόγος είπε...

Ελενίτσα σε βρίσκω Α΄. Η ανάρτησή σου επίκαιρη.

Έλενα είπε...

Σ' ευχαριστώ Ψυχολόγε:)

Επίκαιρη λες; Κάτι θα ξέρεις...

Μαρια Νικολαου είπε...

Και οχι μονο επικαιρη αλλα και απιστευτα ομορφη!

Έλενα είπε...

Καλημέρα Μαρία!!! Σ' ευχαριστώ για τα γλυκά σου λόγια!

Όμορφη μια επώδυνη στιγμή αυτογνωσίας με όλα τα συμφραζόμενά της...με τη θέαση του άσχημου εαυτού μας...

fvasileiou είπε...

Χρόνια πολλά, Έλενα!
Καλά Χριστούγεννα κι ευλογημένα!
Γεμάτα χαρά, δύναμη, ελπίδα, αγκαλιές!

Έλενα είπε...

Σ' ευχαριστώ πολύ Φώτη μου για τις ευχές σου! Ανταποδίδω μέσα απ' την καρδιά μου!