Χρόνια Πολλά!

Χρόνια πολλά σε όλους! Το "Περί ρομαντισμού" εύχεται στους αναγνώστες του Καλά Χριστούγεννα, γεμάτα χαρά, υγεία και ομόνοια. Το 2009 να είναι ένα έτος δημιουργικό για σας και τις οικογένειές σας. Να είστε όλοι καλά!

"Η Παρθένος σήμερον Τον Υπερούσιον Τίκτει. και η Γη Το Σπήλαιον Τω απροσίΤω προσάΓει. ΆΓΓελοι μεΤά Ποιμένων δοξολοΓούσι. ΜάΓοι δε μεΤά ασΤέρος οδοιπορούσι. δι' ημάς Γαρ εΓεννήθη Παιδίον νέον, ο προ αιώνων θεός".

Μετά από τόσο καιρό στο πηδάλιο αυτού του ιστολογίου θέλω να ευχαριστήσω εκ βάθους καρδίας όλους τους φίλους αναγνώστες, κατόχους αξιολογότατων ιστολογίων που με τίμησαν εξ αρχής με τις επισκέψεις τους στο μπλογκ μου και βοήθησαν στην ανέλιξή του.

Ξεκινώντας χωρίς να έχω γνώση των πραγματικών διαστάσεων που μπορεί να λάβει ο κόσμος των μπογκς έμεινα έκπληκτη από το ποσοστό των ιστολογίων που κάνουν πολιτισμό και κάθε ανάρτησή τους αποτελεί έργο τέχνης. Θαύμασα την τρομερή αξιοποίηση του βήματος από διάφορους χρήστες προς όφελος του κάθε ανθρώπου.

Συγχαίρω κι ευχαριστώ τους χρήστες και αναγνώστες αυτούς και μέσα από το συγκεκριμένο μπλογκ θα προσπαθήσω να συνεχίσω να εκμεταλλεύομαι αυτή την ελευθερία γνώμης προς αξιοποίηση και προβολή ιδεών.

Τους καλώ να συνεχίσουν να στηρίζουν το ιστολόγιό μου που σκοπό έχει να αγγίξει τις ευαίσθητες πτυχές του ανθρώπου, να άρει τη φαντασία και να εγείρει το πνεύμα. Περιμένω κι άλλα μέλη ως αναγνώστες στους Περί Ρομαντισμού διαλόγους. Σας ευχαριστώ και καλή μας συνέχεια.

Ακούστε τώρα την ιστορία του Αλέξη, ενός νεαρού, πρίγκηπα της ανατολής, απόγονου του Σεβάχ του Θαλασσινού, που νόμισε ότι μπορεί ν' αλλάξει τον κόσμο. Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.

Καληνύχτα Αλέξη. Αυτός ο κόσμος δε θ' αλλάξει ποτε. ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ.

Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS

Η 1η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS το 1988, με απόφαση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας και στη συνέχεια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Το AIDS είναι μία από τις φονικότερες επιδημίες στην παγκόσμια ιστορία. Γύρω στα 25.000.000 άνθρωποι έχουν χάσει την ζωή τους, ενώ 33.000.000 είναι φορείς του ιού HIV. Η σεξουαλική επαφή αποτελεί τον κύριο τρόπο μετάδοσης του HIV. Παρά την παγκόσμια προσπάθεια ελέγχου η επιδημία HIV/AIDS συνεχίζει να παραμένει ανεξέλεγκτη στις περισσότερες χώρες του κόσμου, ιδιαίτερα της Υποσαχάρειας Αφρικής.

Σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ) ο κίνδυνος στην χώρα μας μοιάζει αμελητέος, χωρίς να υπάρχει εφησυχασμός, αφού η λοίμωξη παρουσιάζει αυξητική πορεία. Σημαντική μείωση παρατηρείται στους θανάτους από AIDS, λόγω των νέων θεραπειών, που εφαρμόζονται. Το 2008 και μέχρι τις 31 Οκτωβρίου δηλώθηκαν 547 νέα περιστατικά οροθετικών ατόμων (458 άνδρες και 89 γυναίκες) και διαγνώσθηκαν 73 νέες περιπτώσεις AIDS (64 άνδρες και 9 γυναίκες). Ο συνολικός αριθμός των HIV οροθετικών ατόμων, συμπεριλαμβανομένων και των περιστατικών AIDS, έως τις 31 Οκτωβρίου 2008 ανερχόταν σε 9229 άτομα ,εκ των οποίων 7.409 (80,3%) ήταν άνδρες και 1772 γυναίκες (19.2%). Ο συνολικός αριθμός των περιπτώσεων AIDS, που δηλώθηκαν έως τις 31 Οκτωβρίου 2008 ανέρχεται σε 2928, εκ των οποίων 2477 άνδρες (84,6%) και 451 γυναίκες (15,4%). Οι θάνατοι από AIDS ανήλθαν σε 21 το 2008 (στοιχεία έως τις 31.10) και συνολικά σε 1582 από το 1983 (1382 άνδρες και 200 γυναίκες.).

Πηγή: Σαν σήμερα.gr

Αστικό λεωφορείο

Άνθρωποι ανεβαίνουν, κατεβαίνουν, περνούν από μπροστά σου, τους κοιτάς φευγαλέα, άλλοτε τους παρατηρείς. Προσέχεις τι φοράνε, πώς κρατάνε κάτι, τα δάχτυλά τους που σφίγγονται πάνω στις λαβές. Την άλλη στιγμή τους έχεις ξεχάσει. Κανείς δε μιλάει. Ο καθένας κάνει το δρομολόγιό του μόνος του μέχρι τη στιγμή που θα σταματήσει το λεωφορείο και θα κατεβεί. Τότε παύει να υπάρχει και για τους υπόλοιπους που ήταν συνεπιβάτες του.

Αυτό δε μοιάζει με τη ζωή; Ο καθένας μόνος του. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν απ' τη ζωή μας, μέχρι να φύγουμε εμείς απ' τη ζωή. Μα πάντα παραμένουμε μόνοι μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι νιώθουμε μοναξιά. Η ζωή είναι ένα μέσο, όπως και το λεωφορείο. Διαλέγεις εσύ τον προορισμό κι επιλέγεις το μέσο που θα σε οδηγήσει σε αυτόν. Ο προορισμός δεν είναι η στάση. Η στάση είναι ο θάνατος, ο προορισμός είναι αυτό που υπάρχει μετά το θάνατο, αν δεχτούμε ότι υπάρχει γι αυτό κι είναι στο χέρι μας να τον επιλέξουμε.

Πού με πάει το "πουλμανάκι" λοιπόν;;;

7 αλήθειες για τις μέρες της αφθονίας μας

Με μεγάλη χαρά αποδέχομαι την πρόσκληση της Γιώτας να συμμετάσχω στο blogoπαίχνιδο, κάτι που με κάνει να νιώθω πιο έντονα την ύπαρξη μιας αόρατης δικτυακής παρέας με ορατή όμως επικοινωνία και ανταλλαγή απόψεων.

Η αλήθεια είναι για μένα πίστη. Είναι η πίστη του ότι κάτι είναι αλήθεια κι αυτό είναι που το κάνει από μόνο του δυνατό και ικανό να σταθεί πάνω απ' όλα. Γι αυτό θα πω 7 δικά μου πιστεύω.

1) Πιστεύω στο Θεό. Η δύναμη της αλήθειας Του με κάνει καλόν άνθρωπο.

2) Πιστεύω στο Διάβολο. Η δύναμη της αλήθειας του φουντώνει τα αληθινά κακά στοιχεία του χαρακτήρα μου.

3) Πιστεύω στην Ιστορία. Η δύναμη της αλήθειας της κατευθύνει τη συνείδησή μου.

4) Πιστεύω στους Ανθρώπους. Δεν μπορείς παρά να πιστέψεις...

5) Πιστεύω στην Αγάπη. Όταν είναι αληθινή κάνει θαύματα.

6) Πιστεύω στη Τέχνη. Όταν είναι αληθινή είναι λυτρωτική.

7) Πιστεύω στη Φύση. Η δύναμη της αλήθειας της σου θυμίζει ποιος είσαι εσύ κι όλοι οι άλλοι γύρω σου.

Κάθε μέρα πάω σχολείο! Κάθε μέρα πάω Πανεπιστήμιο! Κάθε μέρα πάω για δουλειά! Μαθαίνω γράμματα! Μαθαίνω απ' τους άλλους! Ακούω ειδήσεις! Ακούω τον εξάψαλμο! Ακούω μουσική! Βλέπω τηλεόραση! Βλέπω την αδικία! Βλέπω θαύματα! Διαβάζω εφημερίδα! Διαβάζω βιβλία! Διαβάζω το παιδί μου! Κι όταν πάω να κοιμηθώ πέφτω μπρούμυτα! Κι όταν πάω να κοιμηθώ γίνεται το κεφάλι μου ένα μεγάλο καζάνι με νερό που κοχλάζει έτοιμο να εκραγεί! Κι όταν πάω να κοιμηθώ σκέφτομαι...έμαθα τόσα πολλά σήμερα, εμπλούτισα τις γνώσεις μου, αλλά ήταν αυτό το νόημα της μέρας μου; Σήμερα τι μου έμαθε η ζωή; Αυτό είναι το νόημα. Κάθε βράδυ λοιπόν σκέφτομαι...τι έμαθα σήμερα;

Αφήστε τα σχόλιά σας...εσείς τί μάθατε σήμερα;

Ο μισογυνισμός στην Αρχαία Ελλάδα

Οι απόψεις της εποχής του Ομήρου και αργότερα της Κλασικής Ελλάδας θέλουν τη γυναίκα οκνηρή καταναλώτρια, κλεισμένη στο σπίτι χωρίς να παράγει έργο. Τόσο άντρες της πολιτικής, όσο και της τέχνης έχουν εκφράσει τις απόψεις τους αυτές για τις σύγχρονές τους γυναίκες.

Η άποψη ότι οι γυναίκες είναι οι κηφήνες για τους οποίους οι άντρες δουλεύουν ολημερίς απαντάται και στη Θεογονία του Ησιόδου. Στο Σημωνίδη από την Αμοργό, σατιρικό ποιητή πιθανόν του 7ου αιώνα συναντούμε το χαρακτηριστικό απόσπασμα 118 στίχων για τις γυναίκες. Παρά το περιεχόμενό του και την απήχηση που θα είχε σήμερα ή την αρνητική κριτική και την απόρριψη που θα του ασκούνταν, ο στόχος του Σημωνίδη είναι ολοφάνερα να ψυχαγωγήσει. Παρουσιάζεται να εξηγεί τη φύση των γυναικών μιλώντας για τη δημιουργία τους από δέκα διαφορετικές πηγές, εφτά ζώα, δύο στοιχεία κι ένα έντομο, με τη σειρά γουρούνα, αλεπού, σκύλα, χώμα, θάλασσα, γάιδαρο, νυφίτσα, φοράδα, πίθηκο, μέλισσα.

Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα που μιλά για τη γυναίκα που προέρχεται από τον πίθηκο:

"Αίσχιστα μεν πρόσωπα. [...] επ' αυχένα βραχεία. κινείται μόγις. άπυγος, αυτόκωλος. α τάλας ανήρ όστις κακόν τοιούτν αγκαλίζεται. δήνεα δε πάντα και τρόπους επίσταται ώσπερ πίθηκος".

"Άσχημο πρόσωπο. [...] κοντολαίμα, δυσκίνητη, άκωλη με κολλημένα άκρα. Δυστυχισμένος άντρας στ' αλήθεια όποιος αγκαλιάζει τέτοια σκρόφα. Ξέρει όλα τα καμώματα και τους τρόπους του πιθήκου".

Πέρα από το Σημωνίδη και στην τραγωδία παρατηρείται η άποψη για τη γυναίκα καταναλώτρια. Γνωστή είναι η αντίθεση ανάμεσα στις γυναίκες που παραμένουν στο σπίτι τους και στους πολεμιστές που μοχθούν μακριά από την πατρίδα τους, όπως παρουσιάζεται επανειλημμένως στην Ορέστεια τη φημισμένη τριλογία του Αισχύλου.

Στη Μήδεια του Ευριπίδη παρατηρούμε τον εξής στίχο που ανταποκρίνεται στα λόγια της Μήδειας: "λέγουσι δ' ημάς ως ακίνδυνον βίον ζώμεν κατ' οίκους, οι δε μάρνανται δορί, κακώς φρονούντες. ως τρις αν παρ' ασπίδα στήναι θέλοιμ' αν μάλλον ή τεκείν άπαξ"."Λένε τάχα για εμάς, ότι ζούμε ασφαλή ζωή μέσα στο σπίτι, την ώρα που εκείνοι πολεμούν με το κοντάρι. Ανόητος στοχασμός! Τι κάλλιο θα 'χα τρεις να σταθώ φορές πλάι στην ασπίδα παρά μια και μοναχή να γεννήσω".

Η παραδοσιακή αντίληψη του μισογυνισμού συνδέει τους άντρες με το μόχθο και τον κίνδυνο του πολέμου, του αθλητισμού της πολιτικής και της γεωργίας και υποτιμά τις γυναίκες ως οκνηρές καταναλώτριες που μένουν ασφαλείς στο σπίτι τους. Η Μήδεια με έξυπνο τρόπο επικεντρώνεται στην αντίθεση αυτή, αναφέροντας ένα παρόμοιο παράδειγμα που προάγει τις αντιλήψεις της κρατικής ιδεολογίας προς δημόσια κατανάλωση: το να υπηρετεί κάποιος άνδρας τη θητεία του ως στρατιώτης σημαίνει ότι εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του ως πολίτης αλλά και το να γεννήσει μια γυναίκα ένα παιδί και αυτό συνεπάγεται ότι εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της ως γυναίκα και αντίστοιχα ο θάνατος μια γυναίκας στη γέννα ισοδυναμεί με το θάνατος ενός στρατιώτη την ώρα της μάχης.

Πέρα από τη λογοτεχνική ισχύ αυτού του στερεότυπου, η ανταπόκρισή του στην πραγματικότητα είναι κάτι που δημιουργεί μεγάλη τριβή μεταξύ των δύο φύλων, αλλά τείνει να ανατραπεί ολικά. Η γυναίκα στη σημερινή εποχή δυναμική όσο ποτέ έχει την αξίωση της ισοτιμίας σε σχέση με τον άνδρα πράγμα που δύσκολα βέβαια κερδίζεται σε μία κοινωνία που γαλουχείται με τα στερεότυπα του παρελθόντος. Ωστόσο δε λείπουν οι ακρότητες του φεμινισμού απόρροια του υπερβάλλοντα ζήλου μεγάλης ομάδας γυναικών.

Οι απόψεις της εποχής του Ομήρου καλά κρατούν και τη σήμερον...

Πηγές: P.E. Easterling-B.M.W. Knox Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας

M. L. West Delectus ex Iambus et Elegis Graecis

Donald J. Mastronarde Ευριπίδου Μήδεια

Γκρεμίστε τα τείχη!

Άξιοι οι Έλληνες αθλητές των Παραολυμπιακών Αγώνων. Φτάσανε την Ελλάδα στην κορυφή με τις επιδόσεις τους. Οι φερέλπιδες αθλητές της ελληνικής αποστολής υπόσχονται κι άλλα μετάλλια πέρα των ήδη οκτώ που ξεπερνούν σε συγκομιδή τα μετάλλια των Ολυμπιακών. Ενδεικτικά ο Χαράλαμπος Ταϊγανίδης που εικονίζεται και παρακάτω με το παγκόσμιο ρεκόρ του και τη δύναμη ψυχής του ανέβηκε στο ψηλότερο βάθρο και έδωσε στην Ελλάδα τη χαρά της κατάκτησης του χρυσού μεταλλίου. Στο Πεκίνο ακούστηκε ο εθνικός μας ύμνος κάτι που δε χαρήκαμε στους Ολυμπιακούς.

Τι πιο σπουδαίο να βλέπεις τις προσπάθειες αυτών των αθλητών ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Τι πιο συγκινητικό να βλέπεις ανθρώπους να μετατρέπουν τις ατυχίες τους σε επιτυχίες. Σε όσους νομίζουν ότι τέλειωσε η ζωή τους, ότι πλέον είναι άχρηστοι, ότι είναι βάρος στους άλλους, οι αθλητές με αυτή τους τη δραστηριότητα ας τους δώσουν το παράδειγμα ότι ο άνθρωπος είναι πολύ πιο δυνατός αν το πιστέψει πραγματικά. Καλή συνέχεια σε όλους τους αθλητές!!!

Αθλητισμός: γιατί μας εμπνέει

Ψάχνω να βρω το συναίσθημα αυτό όταν ένας αθλητής νικά, όταν μια σημαία σηκώνεται ψηλά, όταν οι άνθρωποι ζουν για μια στιγμή, που όταν έρθει αγγίζουν τα όριά τους. Όταν οι μυώνες τεντώνονται, τα νεύρα πάλλονται, το σώμα ίπταται και η καρδιά έτοιμη να σπάσει τότε ο άνθρωπος φτάνει στην κόψη του ξυραφιού που όλα είναι αμφίβολα κι αβέβαια.

Ο αθλητισμός πάντα με συγκινούσε. Η διαδικασία της υπερπροσπάθειας προσφέρει πάντα τόσα πολλά. Όταν όλοι οι θεατές όρθιοι σε χειροκροτούν για ένα τέταρτο, όταν όλα έχουν σταματήσει για σένα, όταν στη ζωή σου κερδίζεις την υστεροφημία πριν πεθάνεις και με αξιοπρέπεια αποχωρείς δίνοντας την σκυτάλη στο νεώτερο τότε αυτό είναι αθλητισμός. Γιατί είναι έμπνευση η ζωή σου, έμπνευση η πορεία σου που πάντα θα λειτουργεί ως παράδειγμα για τους νέους.

Όποιος κι αν είσαι, όσο χρονών κι αν είσαι, αγωνίζεσαι να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Αγωνίζεσαι να γίνεις πιο δυνατός. Ακόμη κι η ήττα δε θα σε λυγίσει, αλλά θα σε κάνει πιο δυνατό για το επόμενο εμπόδιο. Γι αυτό ο αθλητισμός με συγκινεί, γιατί κρύβει το πάθος των αθλητών, κρύβει τα όνειρα που διψούν να γίνουν αλήθεια.

Ο αθλητισμός με συγκινεί. Βλέπω σ' αυτόν ανθρώπους πολεμιστές. Βλέπω αγωνία, πόνο, μόχθο, προσμονή, θάρρος, κουράγιο. Βλέπω μικρά παιδιά να παλεύουν στον τάπητα να σταθούν με το όνειρό τους στον κόσμο. Και κάθε φορά σε κάθε αγώνα να βάζουν ένα ακόμη λιθάρι για να κάνουν αυτό το όνειρο αλήθεια. Βλέπω την ομάδα, τα δύο να γίνονται ένα, με ένα στόχο, μια ελπίδα, ένα όνειρο. Κι αυτό είναι ο αθλητισμός η ελπίδα για το όνειρο.

Όποιος και να είσαι κουβαλάς ένα όνειρο. Να τα καταφέρεις, να νικήσεις, να δοξάσεις το όνομά σου και την πατρίδα σου. Γι αυτό ο αθλητισμός θέλει αφοσίωση, δύναμη ψυχής, καθαρό μυαλό και πάνω απ' όλα αγάπη γι αυτό που κάνεις.