"Τελειωθέντες εν ολίγω εκπλήρωσαν χρόνους μακρούς...

Είναι όμως "...αρεσταί εν Κυρίω αι ψυχαί αυτών";

Απάντηση δεν υπάρχει γι αυτό. Αι ψυχαί των πάντως ζουν μες στα ωφέλη που αποκόμισαν και σ' αυτά τα ωφέλη που χρόνους μακρούς θα αντέξουν, θα τους συνοδεύουν, θα τους σκεπάζουν...Αυτά τα ωφέλη τους ενώνουν κι είναι ευεργετημένοι ο ένας απ' τον άλλον.

Σε σένα που φεύγεις...

Σε σένα που φεύγεις... να προσέχεις εκεί κάτω που πας. Στην πόλη τη μεγάλη μη χαθείς. Μη λησμονήσεις την πατρίδα. Μην αφήσεις κανέναν να σε στερήσει απ' την πατρίδα. Μην αφήσεις κανέναν να σου πάρει την καρδιά. Αυτή είναι η πατρίδα σου. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας να τους φοβηθείς και μακριά τους μείνε.
Σε σένα που φεύγεις... φυλαχτό δεν πρόλαβα να σου δώσω, μόνο τη σκέψη μου σου προσφέρω να είσαι καλά και ασφαλής εκεί που πας...
Κι αν οι Συμπληγάδες θέλουν μέσα τους να σε κρατήσουν για πάντα, μην ξεχάσεις πρώτα να ρωτήσεις την καρδιά σου πώς θέλει να είναι η σκηνή του φινάλε και ποιοι να 'ναι οι σύντροφοί σου Οδυσσέα μου. Λάθος δε θα κάνεις. Εκείνη τη στιγμή η καρδιά λέει μόνο την αλήθεια. Πάλεψε μέχρι την τελευταία στιγμή μέχρι οι σύντροφοι να σε βρουν και να σε τιμήσουν όπως αξίζεις.
Μα μην ξεχνάς πως είσαι δυνατός κι η πατρίδα σε χρειάζεται. Γι αυτό να γυρίσεις. Ο Ποσειδώνας έχει ευλογήσει το νόστο σου. Κι εκεί κάτω σ' αυτούς που θα σε πλησιάσουν μη φέρεις αντίρρηση, μα μην υποκύψεις κιόλας. Θυμήσου πως τούτη τη φορά είναι η καρδιά στη μέση, γι αυτό να είσαι διπλωμάτης.

Έχε γεια λοιπόν... έχει γεια εσύ που φεύγεις...

Το παιδί

Σώσε το παιδί
το παιδί είναι η ελπίδα
κι έτσι σφράγισα τη μνήμη
με τη ρητή σου εντολή
κι αν σβήσει το κερί
θα σώσω το παιδί μας.
Αποκοιμήθηκα
και είδα που γεννήθηκε
και μαζί το αναστήσαμε
μα όταν ξύπνησα
είχατε χαθεί
δεν είχα παιδί να σώσω.
Στο άδειο μου σώμα
το βάθρο της μοναξιάς.
Γιατί κι εσένα απαρνήθηκα
αλλά το κατάλαβες
πως τα δικά μας παιδιά
πάντα φεύγουν.

Λίζα Μαρτέλ, "Το παιδί"

"Η πεταλούδα πάντα θα πετάξη
αφήνοντας στα δάχτυλα τη γύρη.
Θρόισμα το αντίο, το χέρι σου μετάξι,
κι εχάθηκες. Από το παραθύρι
η πεταλούδα πάντα θα πετάξη..." -Κ. Καρυωτάκης, "Αφιέρωμα"

"Θέλω να σε ξεχάσω" Ερμηνεία και προεκτάσεις

Η φράση που λέμε πολλές φορές "θέλω να σε ξεχάσω" έχει αν το σκεφτείτε πολλές ερμηνείες. Εγώ θα επικεντρωθώ στη μία από αυτές που δεν είναι άλλη απ' αυτό που λέει η Ελένη Δήμου στο γνωστό και αγαπημένο τραγούδι "Προσωπικά".

"Προσωπικά, δεν έχω αισθήματα για σένα φιλικά

μονάχα βήματα θιγμένα ερωτικά

που μ' αναγκάζουνε να φεύγω βιαστικά"

Για κάποιο συγκεκριμένο λόγο αναγκαζόμαστε στη ζωή μας να χωρίσουμε με κάποιους ανθρώπους που αγαπήσαμε και μας αγαπήσανε πολύ. Αυτή η αγάπη είναι ποικιλόμορφη. Όπως άλλωστε κι η φράση που εξετάζουμε "θέλω να σε ξεχάσω". Η αγάπη μας παραμένει ως έχει δεν μπορεί να παύσει, δεν μπορεί να μετριαστεί, αλλά εμείς λέμε "θα προσπαθήσω να σε ξεχάσω", εννοώντας ότι θα προσπαθήσουμε να διώξουμε το είδος των συναισθημάτων που νιώθουμε για κάποιο πρόσωπο. Παρατηρώντας και το τραγούδι βλέπουμε μια γυναίκα, προφανώς, που αγαπάει έναν άντρα ("δεν έχω αισθήματα για σένα φιλικά"), αλλά η σχέση τους δεν καρποφορεί ("βήματα θιγμένα ερωτικά") γι αυτό κι επιλέγει να απομακρυνθεί.

Δεν είναι όμως όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Καμία σχέση αγάπης δεν είναι ίδια με την άλλη. Όμως όταν λέμε θα προσπαθήσω να σε ξεχάσω, εννοούμε, κατά τη γνώμη μου, πως θα προσπαθήσω να βγάλω τα συναισθήματα που νιώθω για σένα και να μπορέσω να σε δω φιλικά. Δηλαδή να μην ονειρεύομαι στιγμές μαζί σου, να μην ονειρεύομαι το χάδι σου, τη ματιά σου, το φιλί σου.

Η αγάπη ό,τι και να κάνουμε δε σβήνει. Η μνήμη μένει μόνη υποθήκη. Άλλωστε, όπως λέει κι ο Κοέλιο "η μνήμη είναι η πιο παλιά κληρονομιά". Άρα το "θέλω να σε ξεχάσω", σίγουρα διαφορετικά ειπωμένο απ' τον καθένα στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν εννοεί θέλω να σε διαγράψω σαν άνθρωπο απ' τη ζωή μου, απ' την καρδιά μου κι απ' τη μνήμη μου, αλλά θέλω να σταματήσω να νιώθω άλλα πράγματα που μας ένωναν ή μας χώριζαν και να αποκτήσω πιο ασφαλή συναισθήματα για σένα.

Να αγαπάτε κάνει καλό!

Σχετικά με σένα...το μήνυμά σου το έλαβα μισό. "Ανησ....". Εκεί σταμάτησε. Αλλά απ' όσα κατάλαβα ελπίζω να σου απάντησα! Έχε γεια...

Η απεραντοσύνη του Θεού

Βρέθηκα τις προάλλες με μια φίλη μου. Συζητούσαμε διάφορα θέματα. Όλα όμως γύριζαν γύρω απ' το θεολογικό. Της είπα σε κάποια στιγμή πόσο γενναιόδωρος είναι μαζί μας ο Θεός. Και μου απάντησε με μεγάλη ειλικρίνεια και προβληματισμό, πως δεν καταλαβαίνει αυτό που λέω, γιατί ο Θεός δηλαδή είναι γενναιόδωρος. Ξεκίνησα τότε να της λέω τα εξής.

Ο Θεός είναι απίστευτα γενναιόδωρος με τους ανθρώπους. Γιατί; Γιατί απ' τη μία μας έχει δώσει την ελεύθερη βούληση, την ελευθερία επιλογής, το δικαίωμα να πράττουμε ό,τι εμείς θέλουμε, χωρίς να μας μαλώνει αν εμείς κάνουμε κάτι λάθος. Απ' την άλλη αν έχουμε ζήσει όλη μας τη ζωή με τον διάβολο μέσα μας, βουτηγμένοι στην αμαρτία, πράττοντας μόνο κακά, ζημιώνοντας τους συνανθρώπους μας, έστω και ένα δευτερόλεπτο πριν πεθάνουμε αν μετανοήσουμε αληθινά είναι έτοιμος ο Χριστός μας να μας αγκαλιάσει. Κι η αγκαλιά του Θεού είναι πολύ μεγάλη. Είναι τεράστια. Σαν την αγκαλιά της μάνας. Μόνο που ακόμα κι αν η μάνα μας μάς προδώσει, ο Χριστός μας δε θα μας προδώσει ποτέ. Θα είναι πάντα εκεί και θα μας περιμένει να αφεθούμε στην αγκαλιά Του.

Και τι ζητάει από μας ο Χριστός; Ζητάει μόνον την προαίρεση. Την καλή θέληση. Τη θέληση να ανοίξουμε την καρδιά μας και να Τον βάλουμε μέσα μας. Τότε όλα θα αλλάξουν στη ζωή μας. Προβλήματα πάντα θα έχουμε, αλλά θα έχουμε άλλη δύναμη να τα αντιμετωπίσουμε. Θα ελπίζουμε, θα νιώθουμε ασφαλής, θωρακισμένοι. Κι ο Θεός ποτέ δε θα μας αφήσει. Ποτέ δε λησμονεί. Ζωή χωρίς φοβίες, χωρίς ανασφάλειες, χωρίς αρνητικές σκέψεις, χωρίς άγχος, χωρίς αστάθειες και ψυχολογικές ανισορροπίες.

"Φίλους ελάχιστους, εχθρό κανένα, αγάπη σε όλους, λατρεία στο Θεό".

Προσέξτε τους παρακάτω στίχους του Αλκίνοου Ιωαννίδη:

"Όσα η αγάπη ονειρεύεται, τ' αφήνει όνειρα η ζωή".

Δηλαδή να το πω αλά Αλκίνοο, "όνειρο ήτανε"! Και συνεχίζει...

"Μα όποιος στ' αλήθεια ερωτεύεται κάνει τον πόνο προσευχή

βαρκούλα κάνει το φιλί και ξενιτεύεται".

Η φυγή. Η λύση. Η λύτρωση. Το ανεκπλήρωτο ενός αληθινού έρωτα, που υπερβαίνει το σαρκικό.

Εμείς βάζουμε τα όρια εκεί που πρέπει να μπουν. Ή άλλοτε αναγκαζόμαστε να τα τηρήσουμε αν υπάρχουν από μόνα τους. Μα το πιο ανώδυνο είναι να μην μπούμε στη διαδικασία να τηρήσουμε ή να τοποθετήσουμε όρια σε μία σχέση.

Το άβατο του στόματός σου εγώ δεν πάτησα. Τις Καλλιπάτειρες εγώ δεν τις γουστάρω...

Το τελευταίο αντίο

Για σένα που με ξέρεις, για σένα που διαβάζεις όσα γράφω για σένα που αγαπάς χωρίς υποθήκες, για σένα που δεν ονειρεύεσαι για να μην ξυπνάς με απαιτήσεις, για σένα ένα γράφω. Να ξέρεις πως άλλο τραγούδι δεν έχω πιο κοντινό σ' αυτό που ζήσαμε παρά μόνο τούτο. Τη φράση τούτη του Αλκίνοου σου γράφω να καταλάβεις και μ' αυτή σ' αποχαιρετώ.

"Όνειρο ήτανε"...

Αντίο αγάπη μου, αντίο. Δε θα ζήσω στο παρελθόν, όχι αυτή τη φορά. Θα προσπαθήσω να πάω μπροστά κοντά σ' αυτά που μου 'μαθες. Σ' αυτά που μ' έφερες κοντά θα ζήσω. Σε πλήγωσα, το ξέρω, δεν το 'θελα μα έπρεπε για το καλό σου. Δεν αγαπώ τα μάτια σου, αλλά τον τρόπο που με κοιτάζουν. Αγαπώ την ψυχή σου γι αυτό και θέλω το καλό της. Ξέρεις πως αυτό έπρεπε να κάνω κι ας πονάω.

Δεν λησμονώ τα καλά που μου πρόσφερες. Γι αυτό και πονάω τόσο που σε αποχωρίστηκα. Γιατί επέλεξα να αφήσω τον άνθρωπο που μου έδωσε την ψυχή του. Πόσο σ' ευχαριστώ για όσα έκανες για μένα. Πόσο σ' ευχαριστώ. Η ευγνωμοσύνη μου αιώνια για σένα. Η προσευχή μου αιώνια για σένα.

Να ξέρεις πως θα προσπαθήσω να καταφέρω αυτό που φαίνεται τώρα αδύνατο. Θα προσπαθήσω να σε βγάλω από μέσα μου. Μετά το πικρό έρχεται το γλυκύ. Μετά τη σταύρωση έρχεται η ανάσταση. Μόλις έπεσα, αλλά αυτή τη φορά θα σηκωθώ αμέσως. Όλα καλά. Θυμάσαι όταν στο 'λεγα; Όλα καλά. Κάνε κι εσύ το ίδιο με μένα. Μπροστά. Ο Θεός είναι μεγάλος. Γεννηθήτω το θέλημά Του.

Εύχομαι να ξανασυναντηθούμε. Ποιος ξέρει; Ίσως και "στη θύρα της Παράδεισος", όπως λέει κι ο Σολωμός. Αντίο. Αντίο καρδιά μου.

"...κάπως έτσι κι εσύ σαν τη βροχή για μένα
χάρισες ουρανό κι έφυγες μια μέρα
μην ανησυχείς για μένα τώρα πια
αν έχει συννεφιά
μην ανησυχείς μες στα σύννεφα
γαλάζιο βλέπω πια
για άλλη μια φορά".

C Real - Μην ανησυχείς

Σενάρια ζωής

Πολλές φορές στην τηλεόραση βλέπουμε ταινίες ή σήριαλ, που μας εκπλήσσει το θέμα τους. Κι όμως είναι όλα παρμένα μέσα απ' τη ζωή κι όλα μπορούν να συμβούν και στη δική μας ζωή. Έτσι αναπάντεχα, έτσι ξαφνικά. Έτσι εμβρόντητοι όπως παρακολουθούμε την τηλεόραση, το ίδιο εμβρόντητοι θα παρακολουθούμε τα γεγονότα τις ζωής μας να συμβαίνουν κι εμείς να μην μπορούμε να τα αποφύγουμε.΄

Ας μην ξεχνάμε, όμως, πως όλα είναι για το καλό μας. Μέσα απ' τις δοκιμασίες ο άνθρωπος δυναμώνει, θωρακίζεται και μαθαίνει για το μέλλον. Γίνεται κάτοχος της πείρας που αποκτάται μέσα απ' την εμπειρία. Φτάνει να μπορούμε να αναγνωρίσουμε το καλό. Διότι, όπως αρέσκομαι στο να λέω, "ουδέν κακόν αμιγές καλού"!

Αυτά, λοιπόν, τα τόσο αναπάντεχα, απίστευτα, που συμβαίνουν στα έργα, μπορεί να συμβούν και στη ζωή μας. Και θα συμβούν εκεί που δε θα το περιμένουμε. Τι πρέπει να κάνουμε; Σίγουρα θα πιαστούμε απροετοίμαστοι, αλλά πρέπει να διατηρήσουμε το καθαρό μας μυαλό και να συμβουλευτούμε αμέσως τον εκάστοτε ειδικό.

Μια συμβουλή: Μην πάτε σε ψυχολόγο. Προτιμήστε έναν πνευματικό, έναν ιερέα που εσείς εμπιστεύεστε.