Η απεραντοσύνη του Θεού

Βρέθηκα τις προάλλες με μια φίλη μου. Συζητούσαμε διάφορα θέματα. Όλα όμως γύριζαν γύρω απ' το θεολογικό. Της είπα σε κάποια στιγμή πόσο γενναιόδωρος είναι μαζί μας ο Θεός. Και μου απάντησε με μεγάλη ειλικρίνεια και προβληματισμό, πως δεν καταλαβαίνει αυτό που λέω, γιατί ο Θεός δηλαδή είναι γενναιόδωρος. Ξεκίνησα τότε να της λέω τα εξής.

Ο Θεός είναι απίστευτα γενναιόδωρος με τους ανθρώπους. Γιατί; Γιατί απ' τη μία μας έχει δώσει την ελεύθερη βούληση, την ελευθερία επιλογής, το δικαίωμα να πράττουμε ό,τι εμείς θέλουμε, χωρίς να μας μαλώνει αν εμείς κάνουμε κάτι λάθος. Απ' την άλλη αν έχουμε ζήσει όλη μας τη ζωή με τον διάβολο μέσα μας, βουτηγμένοι στην αμαρτία, πράττοντας μόνο κακά, ζημιώνοντας τους συνανθρώπους μας, έστω και ένα δευτερόλεπτο πριν πεθάνουμε αν μετανοήσουμε αληθινά είναι έτοιμος ο Χριστός μας να μας αγκαλιάσει. Κι η αγκαλιά του Θεού είναι πολύ μεγάλη. Είναι τεράστια. Σαν την αγκαλιά της μάνας. Μόνο που ακόμα κι αν η μάνα μας μάς προδώσει, ο Χριστός μας δε θα μας προδώσει ποτέ. Θα είναι πάντα εκεί και θα μας περιμένει να αφεθούμε στην αγκαλιά Του.

Και τι ζητάει από μας ο Χριστός; Ζητάει μόνον την προαίρεση. Την καλή θέληση. Τη θέληση να ανοίξουμε την καρδιά μας και να Τον βάλουμε μέσα μας. Τότε όλα θα αλλάξουν στη ζωή μας. Προβλήματα πάντα θα έχουμε, αλλά θα έχουμε άλλη δύναμη να τα αντιμετωπίσουμε. Θα ελπίζουμε, θα νιώθουμε ασφαλής, θωρακισμένοι. Κι ο Θεός ποτέ δε θα μας αφήσει. Ποτέ δε λησμονεί. Ζωή χωρίς φοβίες, χωρίς ανασφάλειες, χωρίς αρνητικές σκέψεις, χωρίς άγχος, χωρίς αστάθειες και ψυχολογικές ανισορροπίες.

"Φίλους ελάχιστους, εχθρό κανένα, αγάπη σε όλους, λατρεία στο Θεό".

Προσέξτε τους παρακάτω στίχους του Αλκίνοου Ιωαννίδη:

"Όσα η αγάπη ονειρεύεται, τ' αφήνει όνειρα η ζωή".

Δηλαδή να το πω αλά Αλκίνοο, "όνειρο ήτανε"! Και συνεχίζει...

"Μα όποιος στ' αλήθεια ερωτεύεται κάνει τον πόνο προσευχή

βαρκούλα κάνει το φιλί και ξενιτεύεται".

Η φυγή. Η λύση. Η λύτρωση. Το ανεκπλήρωτο ενός αληθινού έρωτα, που υπερβαίνει το σαρκικό.

Εμείς βάζουμε τα όρια εκεί που πρέπει να μπουν. Ή άλλοτε αναγκαζόμαστε να τα τηρήσουμε αν υπάρχουν από μόνα τους. Μα το πιο ανώδυνο είναι να μην μπούμε στη διαδικασία να τηρήσουμε ή να τοποθετήσουμε όρια σε μία σχέση.

Το άβατο του στόματός σου εγώ δεν πάτησα. Τις Καλλιπάτειρες εγώ δεν τις γουστάρω...

Το τελευταίο αντίο

Για σένα που με ξέρεις, για σένα που διαβάζεις όσα γράφω για σένα που αγαπάς χωρίς υποθήκες, για σένα που δεν ονειρεύεσαι για να μην ξυπνάς με απαιτήσεις, για σένα ένα γράφω. Να ξέρεις πως άλλο τραγούδι δεν έχω πιο κοντινό σ' αυτό που ζήσαμε παρά μόνο τούτο. Τη φράση τούτη του Αλκίνοου σου γράφω να καταλάβεις και μ' αυτή σ' αποχαιρετώ.

"Όνειρο ήτανε"...

Αντίο αγάπη μου, αντίο. Δε θα ζήσω στο παρελθόν, όχι αυτή τη φορά. Θα προσπαθήσω να πάω μπροστά κοντά σ' αυτά που μου 'μαθες. Σ' αυτά που μ' έφερες κοντά θα ζήσω. Σε πλήγωσα, το ξέρω, δεν το 'θελα μα έπρεπε για το καλό σου. Δεν αγαπώ τα μάτια σου, αλλά τον τρόπο που με κοιτάζουν. Αγαπώ την ψυχή σου γι αυτό και θέλω το καλό της. Ξέρεις πως αυτό έπρεπε να κάνω κι ας πονάω.

Δεν λησμονώ τα καλά που μου πρόσφερες. Γι αυτό και πονάω τόσο που σε αποχωρίστηκα. Γιατί επέλεξα να αφήσω τον άνθρωπο που μου έδωσε την ψυχή του. Πόσο σ' ευχαριστώ για όσα έκανες για μένα. Πόσο σ' ευχαριστώ. Η ευγνωμοσύνη μου αιώνια για σένα. Η προσευχή μου αιώνια για σένα.

Να ξέρεις πως θα προσπαθήσω να καταφέρω αυτό που φαίνεται τώρα αδύνατο. Θα προσπαθήσω να σε βγάλω από μέσα μου. Μετά το πικρό έρχεται το γλυκύ. Μετά τη σταύρωση έρχεται η ανάσταση. Μόλις έπεσα, αλλά αυτή τη φορά θα σηκωθώ αμέσως. Όλα καλά. Θυμάσαι όταν στο 'λεγα; Όλα καλά. Κάνε κι εσύ το ίδιο με μένα. Μπροστά. Ο Θεός είναι μεγάλος. Γεννηθήτω το θέλημά Του.

Εύχομαι να ξανασυναντηθούμε. Ποιος ξέρει; Ίσως και "στη θύρα της Παράδεισος", όπως λέει κι ο Σολωμός. Αντίο. Αντίο καρδιά μου.

"...κάπως έτσι κι εσύ σαν τη βροχή για μένα
χάρισες ουρανό κι έφυγες μια μέρα
μην ανησυχείς για μένα τώρα πια
αν έχει συννεφιά
μην ανησυχείς μες στα σύννεφα
γαλάζιο βλέπω πια
για άλλη μια φορά".

C Real - Μην ανησυχείς

Σενάρια ζωής

Πολλές φορές στην τηλεόραση βλέπουμε ταινίες ή σήριαλ, που μας εκπλήσσει το θέμα τους. Κι όμως είναι όλα παρμένα μέσα απ' τη ζωή κι όλα μπορούν να συμβούν και στη δική μας ζωή. Έτσι αναπάντεχα, έτσι ξαφνικά. Έτσι εμβρόντητοι όπως παρακολουθούμε την τηλεόραση, το ίδιο εμβρόντητοι θα παρακολουθούμε τα γεγονότα τις ζωής μας να συμβαίνουν κι εμείς να μην μπορούμε να τα αποφύγουμε.΄

Ας μην ξεχνάμε, όμως, πως όλα είναι για το καλό μας. Μέσα απ' τις δοκιμασίες ο άνθρωπος δυναμώνει, θωρακίζεται και μαθαίνει για το μέλλον. Γίνεται κάτοχος της πείρας που αποκτάται μέσα απ' την εμπειρία. Φτάνει να μπορούμε να αναγνωρίσουμε το καλό. Διότι, όπως αρέσκομαι στο να λέω, "ουδέν κακόν αμιγές καλού"!

Αυτά, λοιπόν, τα τόσο αναπάντεχα, απίστευτα, που συμβαίνουν στα έργα, μπορεί να συμβούν και στη ζωή μας. Και θα συμβούν εκεί που δε θα το περιμένουμε. Τι πρέπει να κάνουμε; Σίγουρα θα πιαστούμε απροετοίμαστοι, αλλά πρέπει να διατηρήσουμε το καθαρό μας μυαλό και να συμβουλευτούμε αμέσως τον εκάστοτε ειδικό.

Μια συμβουλή: Μην πάτε σε ψυχολόγο. Προτιμήστε έναν πνευματικό, έναν ιερέα που εσείς εμπιστεύεστε.

Ευχαριστώ τόσο τον kapsos όσο και τη φίλη μου kornhlia που πρώτη φορά αφήνει σχόλιό της στο blog μου. Το θέμα πίστης αγάπης δεν είναι κάτι που με απασχόλησε ποτέ σαν δίπτυχο.

Εξομολογήσεις

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους με βοήθησαν τις ώρες λαθεμένων πράξεων.

Ένα μεγάλο συγνώμη σε όσους παρέσυρα, όταν εξώκειλα κι εγώ.

Η πίστη είναι σημαντική αρετή. Όταν αυτή δεν εκπίπτει ούτε φθείρεται μέσα μας τότε μπορούμε να ελπίζουμε σε πολύ μεγάλα πράγματα. Όποιος δεν εύχεται να πάρει κι έχει πίστη σ' αυτό που κάνει, θα έρθει η στιγμή που θα ανταμοιφθεί και με το παραπάνω.

Και θυμηθείτε..."η αγάπη πάντα στέγει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει." Να 'στε όλοι καλά και πάντα με συνείδηση και μυαλό.

Η ανάγκη της αμοιβαιότητας

Έρως ανίκατε μάχαν, Έρως, ως εν κτήμασι πίπτεις, ως εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννυχεύεις,φοιτάς δ' υπερπόντιος εν τ' αγρονόμοις αυλαίς. (Σοφοκλέους Αντιγόνη)

Εν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπη δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. [...] Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. (Απόστολος Παύλος, Προς Κορινθίους)

Πόσο σημαντικό είναι δύο άνθρωποι να αγαπιούνται. Και να αγαπούν και τους γύρω τους. Και με την αγάπη τους να βοηθούν και τους άλλους, αφού οι δυο τους μέσα από τη σχέση τους γίνονται καλύτεροι. Τι μπορεί να εμποδίσει δύο ανθρώπους να αγαπηθούν; ΤΙΠΟΤΑ. Διότι "σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει".

Είναι θείο δώρο η αμοιβαιότητα σε μία σχέση. Όποιος ένιωσε το ανεκπλήρωτο του έρωτα και του συμβεί αυτό το πράγμα αργότερα στη ζωή του, τότε αντιλαμβάνεται τη σημασία της αμοιβαιότητας. Γιατί τότε αγγίζεται η πληρότητα.

Ο Θεός ξέρει ποιον φέρνει στο δρόμο μας. Αν θέλουμε πολύ κάτι θα το καταφέρουμε. Πολλές φορές, όμως, είναι που λέμε γιατί να μην ήταν αλλιώς τα πράγματα. Κι όμως, για λόγους που ίσως δε μάθουμε ποτέ, πρέπει να εμπιστευτούμε τις βουλές του Κυρίου και πάντοτε να μην ξεχνάμε πως ό,τι γίνεται είναι για το καλό μας. Εκείνος ξέρει καλύτερα πώς πρέπει να τα φέρει. Και να μην αμελούμε να προσευχόμαστε και να ζητάμε στα ίσια απ' το Θεό αυτό που επιθυμεί η καρδιά μας, αρκεί να είναι όντως σωστό. Αγάπη. Αγαπήστε απλόχερα, ανιδιοτελώς, με πάθος και τρέλα. Να 'στε έτοιμοι να θυσιαστείτε για τον άλλον. Αγάπη σημαίνει θυσία.

"Κι εσύ είσαι εγώ και εγώ είμαι εσύ, μαζί είμαστε ένα, μια καρδιά, μια ψυχή. Είμαστε μαζί σαν όλοι, μα θαρρείς είμαστε μόνο ένας: ΕΣΥ".

Επαναστάτες με αιτιολόγηση

Παίρνοντας αφορμή απ' το χθεσινό σχόλιο του kapsos, θα ήθελα να θέσω τα πράγματα της σημερινής εποχής, όπως αυτά συμβαίνουν. Θα φέρω μερικά σκληρά παραδείγματα που έχουν τα περισσότερα μία κοινή προέλευση.

1) Δεν ξέρουμε τι τρώμε. Στην Αμερική, σύμφωνα με ντοκιμαντέρ, ταίζουν τα χορτοφάγα ζώα με αλεσμένους σκύλους, γάτες, με πεθαμένα ζώα, αλλάζοντάς τους τις διατροφικές συνήθειες και επομένως τρελαίνοντάς τα.

2) Στον Τάμεση πριν μερικά χρόνια, βρίσκαν καθημερινά επιπλέοντα πτώματα ανοιγμένα, με όλα τους τα όργανα να λείπουν από μέσα.

3) Ο Βόλος έχει μεγαλύτερο ποσοστό ατμοσφαιρικής ρύπανσης και από τη Θεσσαλονίκη.

4) Τι μας κρύβουν για τον καρκίνο;

5) Διαφθορά του κράτους.

Αν αυτά δεν υπήρχαν, πολλά ακόμα δε θα υπήρχαν κι αν δεν υπήρχαν ούτε αυτά τα άλλα, τότε θα λέγαμε πως υπάρχει αγάπη στον κόσμο μας. Θα λέγαμε ότι οι άνθρωποι που κυβερνούν αγαπούν τον πλανήτη, τους συνανθρώπους τους. Θα λέγαμε ότι αγαπάμε τη φύση, ότι αγαπάμε ό,τι δεν μας ανήκει και δεν φροντίζουμε αφού το κυριεύσουμε να το εκφυλύσσουμε φέρνοντάς το στα μέτρα μας, σύμφωνα με το συμφέρον μας.

Αν μαθαίναμε να σεβόμαστε ό,τι δε μας ανήκει, ή ό,τι ανήκει σε όλους, όπως η φύση, η δημόσια υγεία, το κράτος, τότε θα ήταν αλλιώς.

Κι εδώ έρχεται η Ορθοδοξία μας. Αν πιστέψουμε στην μετά θάνατον ζωήν, στο ότι σκοπός του ανθρώπου είναι η θέωση κι όχι ο ευτελισμός του σώματος και της ψυχής, η απόλαυση των εφήμερων υλικών αγαθών και η ικανοποίηση των κατώτερων σαρκικών επιθυμιών, τότε θα νιώσουμε πραγματικά δυνατοί και ικανοί να βοηθήσουμε κι όσους συνανθρώπους μας έχουνε ανάγκη τη βοήθειά μας. Όταν μειώσουμε τα πάθη μας και συρρικνώσουμε με σθένος τη δήθεν σημαντικότητα των υλικών που οι άλλοι θεοποιούν, όπως τα χρήματα, τότε θα ανυψώσουμε την ψυχή μας και αμέσως θα ελαφρωθούμε από ένα τεράστιο βάρος.

Αυτά τα γεγονότα που προηγουμένως εξέθεσα σας φαίνονται πράξεις αγάπης; Στην καθημερινότητα βιώνεται την αγάπη του κράτους; Αγαπάται εσείς οι ίδιοι το κράτος; Όχι. Πάψαμε να νιώθουμε αγάπη, κυλήσαμε στον μονόδρομο της πνευματικής αλεξίας και σαν όντα ανερμάτιστα σερνόμενα απ' την βουκέντρα κατευθυνόμαστε σε ένα άγνωστο και σίγουρα καταστροφικό δρόμο που κατά τα λεγόμενα θα έχει φοβερό φινάλε.

Ας είμαστε ανοικτοί να δεχθούμε τα λόγια του Ιησού, τα λόγια τα διαφορετικά που δεν ακούμε σήμερα κι αν τα προσέξουμε ίσως νιώσουμε, ότι είναι επιτακτική ανάγκη να βελτιωθούμε, να παλέψουμε για το μέσα μας, να παλέψουμε για τον δίπλα μας, να παλέψουμε για τη ζωή.

Οι Επαναστάτες του κόσμου

Πώς μπορούν να καταρριφθούν οι νόμοι της φύσεως μέσα σε μια σχέση δύο ανθρώπων; Μπορούν όταν αυτοί οι άνθρωποι είναι άναρχοι στην ψυχή. Όπως ο ίδιος ο Χριστός μας ήταν Επαναστάτης. Όπως επαναστατικές και αναρχικές στον εκάστοτε τρόπο ζωής, αντίληψης ήταν και είναι οι διδαχές Του από τότε που γεννήθηκε μέχρι σήμερα που ζει στις ψυχές μας. Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι που ξεσηκώνονται και ζουν βάσει αυτών των επαναστατικών διδαχών και νόμων, όταν σμίγουν έστω και κάτω απ' τις πιο ασυνήθιστες συνθήκες δημιουργούν σχέσεις που υπερνικούν κάθε συμβατικό, κάθε συνηθισμένο κι όμοιο. Κι όταν σμίγουν με περισσότερους τότε αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη δύναμη. Φίλοι με φίλους, συγγενείς μεταξύ τους, άνθρωποι με μία δύναμη που ο ένας συμπληρώνει τον άλλον στη καθημερινότητα. Αλλά οι άγνωστοι που γίναν γνωστοί, οι επαναστάτες που γνωρίστηκαν για πρώτη φορά, τούτη η σχέση ανοίκεια, ασύμβατη, προκλητική και ιερή δε γνωρίζει εμπόδια και γίνεται σχέση σφοδρή απ' την πρώτη στιγμή ακόμη κι αν ποτέ δεν έχουν ιδωθεί. Γιατί ο επαναστάσης ξεχωρίζει τους ομοίους του. "Τελειωθείς εν ολίγω εκπλήρωσε χρόνους μακρούς...αρεστή γαρ εν Κυρίω η ψυχή αυτού"