tag:blogger.com,1999:blog-4754788416513597792012-02-07T12:38:40.431+02:00Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.comBlogger2411100tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-77606542264759574192011-04-19T01:44:00.002+03:002011-04-19T01:45:20.093+03:00Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι αγαπάμε τον εαυτό μας με λάθος τρόπο... αν άλλαζε αυτό, θα άλλαζαν τα πάντα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-7760654226475957419?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-89557025218921625312011-03-21T18:27:00.006+02:002011-03-21T18:52:18.953+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-fFHywBlpApk/TYeB9KQsFFI/AAAAAAAAAwQ/65f7GMN45BM/s1600/Elytis_2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586576750502745170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 191px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-fFHywBlpApk/TYeB9KQsFFI/AAAAAAAAAwQ/65f7GMN45BM/s320/Elytis_2.jpg" border="0" /></a><br /><div>Στο μεταξύ πολλές φορές μου φαίνεται<br />πως είναι πιο καλά να κοιμηθείς παρα να βρίσκεσαι έτσι<br />χωρίς σύντροφο<br />και να επιμένεις τόσο. Και τι να κάνεις μέσα στην αναμονή,<br />και τι να πεις;<br />Δεν ξέρω. Κι οι ποιητές τι χρειάζουνται σ’ ένα μικρόψυχο<br />καιρό; </div><br /><div>HÖLDERLIN</div><div><br />«Γιατί» όπως πολύ σωστά <span >είπ</span>ε κάποτε κι ο φίλος μου ο Τίτος,</div><div>«κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες</div><div>κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα.»<br /></div><div>Έστω.</div><div>Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.<br /></div><br /><div>ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ<br /></div><br /><div align="justify">«Ο ποιητής<br />χαμίνια του πετούν μαγαρισιές<br />καθώς βλέπει τ’ αγάλματα να στάζουν αίμα».<br /><br />«Οι πιο πολλοί έχουν ξεχάσει ή δε γνωρίσανε ποτέ τους την τέχνη του ματιού, “δεν βλέπουν παρά όνειρα και έχουν ξεχάσει ότι τα οράματα – μια πρακτική που έχει μετατεθεί τώρα στους παράφρονες και τους αμόρφωτους – ήταν κάποτε ένα πιο σημαντικό, ενδιαφέρον και πειθαρχημένο είδος ονείρου...” Αυτή την ικανότητα, να βλέπει κάποτε (όσο γίνεται και πιο σπάνια) οράματα, την έχει στην εποχή μας ο ποιητής.<br /><br />Θα ήθελα να θυμηθώ μια φράση του Πιραντέλλο, που συλλογίζομαι πάντα όταν έχω να κρίνω ένα κείμενο. «Υπάρχει» λέει «ένα ύφος πραγμάτων και ένα ύφος λέξεων· και αυτός είναι ο λόγος που ο Δάντης πέθανε στην εξορία, και αυτός είναι ο λόγος που στεφάνωσαν τον Πετράρχη στο Καπιτώλειο». Οι ποιητές κάνουν παράξενες προφητείες. Συλλογίζομαι πως αν ο υπέρογκος παλιάτσος του φασισμού είχε προσέξει τη φρασούλα του Πιραντέλλο, δε θα καταντούσε στα τωρινά του χάλια. Τον έφαγε η πομπή των λέξεων, αυτή η τραγική φρεναπάτη. Αλλά οι πολιτικοί έχουν σπάνια τον καιρό να προσέξουν κάτι τέτοιες λεπτομέρειες.<br /><br />ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ<br /><br />"... Kι ύστερα κακολογούν τους ποιητές ότι δεν έχουν τη δύναμη ν' αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, μόνον κάθονται και ρεμβάζουν. Καλά κάνουν. Να βάζεις με το νου σου αβρά πράγματα, και μάλιστα να τα βλέπεις απ' την ανάποδη, χρειάζεται να 'σαι σκληρός. Ή μήπως αδιάφορη και σκληρή δε δείχνει πάντα να είναι μέσα στις ομορφιές μας η φύση; Ή ζητάει τα αδύνατα; Να εκπληρώσει τον προορισμό της, χωρίς να αφεθεί να κλονιστεί από το χτυποδάρδι μας; Αυτό είναι.<br /><br />Έτσι ο ποιητής. Σκληρός. Και να ζητάει τ' αδύνατα.<br /><br />ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ<br /><br />Κι η ποίηση;<br /><br />Η ποίηση είναι αναμφίβολα το καταφύγιο που φθονούμε, ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας. Είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου, που μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Είναι το άλλο πρόσωπο της υπερηφάνειας... είναι εκείνος ο εαυτός μας που δεν κοιμάται ποτέ... </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify"><em>ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ, ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ, ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ, ΕΛΥΤΗΣ, ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ</em>.<br /><br />«Μη μόνον όσα βλέπετε πιστεύετε. </div><div>Των ποιητών το βλέμμα είν’ οξύτερον».<br /><br />Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ<br /></div><br /><div>21 Μαρτίου 2011, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8955702521892162531?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-13531628515479814222011-03-15T14:59:00.004+02:002011-03-15T16:08:55.868+02:00<div align="justify">Η μάστιγα των προθέσεων του συγγραφέα. Όταν μεθοδολογικά ακολουθείται η κατά στίχο ερμηνεία, που σε κάθε της φάση ο μαθητής καλείται μηχανιστικά να δέχεται και να αναπαράγει ανά πάσα στιγμή, πόσο πιθανό είναι να μπορέσει να σπάσει τούτη την κεκτημένη διαδικασία μάθησης και να μεταπηδήσει από το εμπειρικό και μηχανιστικό στο μυστήριο και τη γοητεία της φαντασίας; Πόσο ελεύθερο είναι ένα παιδί να αφεθεί δημιουργικά στην ικανότητά του να ψαύει τα συναισθήματα και την ανθίζουσα σκέψη του, που ο ίδιος ο συγγραφέας ήθελε να δημιουργήσει -με την υποστηρικτική στάση του διδασκάλου- με σεβασμό στην πραγματική πρόθεση του ποιητή που εμπνευσμένα και πρωτοποριακά αγγίζει τη δυνητική απειροσύνη των συμβόλων και επανατοποθετεί διαρκώς τον αναγνώστη έναντι σε κάθε διαφορετική ανάγνωση του ίδιου έργου. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-1353162851547981422?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-3875933932678335632011-03-14T13:40:00.004+02:002011-03-14T14:11:55.291+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-_BwglYy8qbU/TX4F30odzdI/AAAAAAAAAwI/h_aONwnlYK0/s1600/11.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583907044565306834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 242px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-_BwglYy8qbU/TX4F30odzdI/AAAAAAAAAwI/h_aONwnlYK0/s320/11.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Άραγε η φεγγαροντυμένη ανήκει στον κόσμο των θεϊκών μορφών, τον "ολότελα πραγματικό", στον οποίο κινείται ο ποιητής (Πολίτης) ή μήπως ενσαρκώνει τις πλατωνικές ιδέες "της ομορφιάς, της καλοσύνης και της δικαιοσύνης" (Χόρβατ); "Ζωντανεύει και παρασταίνει την ομορφιά της Ζωής και της Φύσης" (Αποστολάκης) ή αντιπροσωπεύει τη θεάνθρωπη Ελευθερία-Ελλάδα (Μιχαλόπουλος); Είναι η αναστημένη ψυχή της νεκρής αρραβωνιαστικιάς του Κρητικού (Δεδούσης) ή, αντίθετα, αποτελεί θρησκευτικό σύμβολο του θείου έρωτα που στην αρχαία παράδοση ταυτίζεται με την Αφροδίτη και στη χριστιανική με την Παρθένο (Coutelle); Εκφράζει διαλεκτικά το συγκερασμό του ελληνικού αισθητικού ανθρωπισμού, που συλλαμβάνει τη φύση ως χώρο του κάλλους και της αρμονίας, με τη χριστιανική αντίληψη της ζωής, που αντιμετωπίζει ως ηθικό μέγεθος την αξία του κάλλους (Καψωμένος) ή, τελικά, χορηγεί με την παρουσία της "τη δωρεά της έκστασης και τη μουσική μύηση" στον αφηγητή-ήρωα (Μαρωνίτης); </div><br /><div align="justify">Η πολυσήμαντη απροσδιοριστία της κόρης υποβάλλει σε δοκιμασία την αινιγματολυτική μέριμνα της φιλολογικής κριτικής και υπερβαίνει τη σχηματικότητα των ερμηνευτικών της ταυτίσεων. Η νοηματική φόρτιση της εικόνας φαίνεται να είναι τόσο δραστική, τόσο αποκαλυπτική στην πληθωρικότητά της, ώστε να ματαιώνει την περιχαράκωσή της στα στενά όρια της θεματικής της παράφρασης και, πολύ περισσότερο, να αντιτάσσεται στην ίδια τη λογική της ερμηνευτικής δοσοληψίας. Θέλω να πω ότι ο αναγνώστης είναι αναγκασμένος, κατά ένα οξύμωρο τρόπο, να εννοιοδοτήσει ένα ποιητικό σύμβολο, το οποίο, αν κρίνουμε από τους αλλεπάλληλους αρνητικούς ορισμούς που υποστασιώνουν το περιεχόμενό του, αναιρεί κάθε εκδοχή εννοιοδότησης, εξαιτίας ακριβώς της απόλυτης νοηματικής του πληρότητας. Έτσι το σημείο ανάδυσης της φεγγαροντυμένης μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά τον τόπο μιας προνομιακής μεταφοράς, το σημασιολογικό φάσμα της οποίας, ή, διαφορετικά,το σημαινόμενό της, είναι τόσο περιεκτικό, που δεν αποκλείει καμία δυνατότητα ταυτισμού του ή αντιστοιχίας του στο επίπεδο των σημαινόντων, χωρίς εντούτοις και να εξαντλείται από τον παραστατικό δυναμισμό ενός συγκεκριμένου σημαίνοντος. Με τους όρους αυτούς η ανάγνωση του "Κρητικού" μας φέρνει, θα έλεγα, αντιμέτωπους με τη διάσταση μιας "αποσπασματικότητας", που δεν αναφέρεται πλέον, στη βάση περιγραφής που προηγήθηκε, στην ιδιάζουσα ομορφιά της ποιητικής έκφρασης του Σολωμού, παρά τίθεται και συλλαμβάνεται ως νοηματικό κατ' ουσίαν πρόβλημα. </div><br /><div align="justify">Κείμενο διαμορφωμένο.</div><div align="justify">Νίκος Καλταμπάνος, <em>Η στιγμή του αποκαλυπτικού υψίστου στον "Κρητικό" του Σολωμού</em>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-387593393267833563?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-86086466152928231372011-03-13T13:00:00.003+02:002011-03-13T13:20:23.277+02:00<div align="justify">Ασκήμια... </div><div align="justify">Τραβούσε τα μάτια μου η εικόνα γυμνασιοκόριτσων με πανύψηλες γόβες, που δεν μπορούσαν καν να τις περπατήσουν, με ντύσιμο εκτός ηλικίας, ένα άκομψο πράγμα... θλίψη, μόνο θλίψη। Νέα κορίτσια, με τη ζωή μέσα τους κι επάνω τους, κρύβονται πίσω απ' τα υπερβολικά φτιασιδώματα και τα άβολα ρούχα। Γιατί; Γιατί ετούτη η επιλογή; Αν υπάρχει σωστό και λάθος, ποια είμαι εγώ να το καθορίσω; Μόνο τους λόγους τούτης της επιλογής... αρκεί। Είναι μίμηση; Είναι άποψη; Αντίδραση; Ο δρόμος του καθενός είναι διαφορετικός, ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω। Ο προσωπικός παράδεισος κερδίζεται διαφορετικά για τον καθένα। Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ευτυχία δεν κρύβεται στην επιφάνεια। </div><br />"Τ' άλογα στ' αλώνια<br />καλπάζουν και ιδρώνουν<br />πάνω σε σκόρπια κορμιά।<br />Όλα πηγαίνουν εκεί<br />και τούτη η γυναίκα<br />που την είδες όμορφη, μια στιγμή<br />λυγίζει δεν αντέχει πια γονάτισε।<br />Όλα τ' αλέθουν οι μυλόπετρες<br />και γίνουνται άστρα"।<br /><br />Γ। Σεφέρης - Θερινό Ηλιοστάσι Α', <em>Τρία Κρυφά Ποιήματα</em><br /><br /><div align="justify">"Τίποτε δε γίνεται να διαφύγει τη μοίρα του। Ακόμη και τούτη η γυναίκα। Λέω πως ο Σεφέρης θέλει να προσδιορίσει μια συγκεκριμένη γυναίκα, την Κίρκη ίσως, αυτό το σύμβολο της γυναικείας αλαφρομυαλιάς κι αυταρέσκειας, την ηδονική Κίρκη, τ ο έ ν σ τ ι κ τ ο κ α ι τ ο ν κ α η μ ό τ ο υ α ι σ θ η σ ι α σ μ ο ύ । Ποτέ δε φαντάστηκε, μέσα στην π ε ρ ι ο ύ σ ι α ομορφιά της, πως η ηδονή που μπορούσε και χάριζε ήταν η ά λ λ η ό ψ η τ η ς φ θ ο ρ ά ς ।" - Κ। Παπαγεωργίου।</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8608646615292823137?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-44329797472296564672011-03-03T14:10:00.002+02:002011-03-07T23:27:50.269+02:00Κυνηγώ το λευκό πτηνό του βορρά<br />με τα ξεσκισμένα δίχτυα<br />μιας καλοζωισμένης απόχης, ασθμαίνουσας<br />και τα μέλη μου κρεμασμένα κίτρινα σαρκιά<br /><br />η πόλις άκλαυτη<br />λάμνει τον εαυτό της<br /><br />αφήστε τα μάτια μου ακάλυπτα<br />όχι που δεν έχω με τι να πληρώσω<br />αλλά γιατί έτσι χωρίς χέρια<br />μόνον ετούτα έχω για κουπιά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-4432979747229656467?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-12020841504963130672010-12-21T21:48:00.002+02:002010-12-21T22:04:47.545+02:00<em>Ευλογημένα Χριστούγεννα λοιπόν...</em><br /><br />Σ' όλον τον κόσμο....<br /><br />....κι αυτό είναι δυνατόν, αν αφήσουμε το Χριστό να φωτίσει με τη γέννησή Του μέσα μας....<br /><br />....κι αυτό είναι δυνατόν, αν αγαπήσουμε τον άνθρωπο....τον άνθρωπο μέσα μας, τον άνθρωπο γύρω μας...<br /><br />Κι έτσι σιγά σιγά τα λόγια θα γίνουν πράξη...<br /><br />Ευλογημένα Χριστούγεννα!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-1202084150496313067?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-14348096662590466322010-11-30T17:34:00.003+02:002010-11-30T17:43:40.029+02:00Μνήσθητι Κύριε, στα τυφλά πορευόμαστε...<br />και το βλέμμα σκοτεινό, ρημαγμένο<br />με τους πόρους να ιδρώνουν<br />τις δικές μας αμετάφραστες λέξεις<br />κι άλλοτε τ’ όνειρο να σαστίζει τα κρεμασμένα μάτια<br />τις σάρκες που φάγωσε η ελπίδα<br />ως να ‘ταν πάλι εδώ με το λίβα το θαλασσινό<br />και τον αναστημένο χρόνο<br />να τις ξυπνά κι εμείς να γνωριζόμαστε<br />τα μάτια να πλέκουμε και τα χέρια<br />και στων σπιτιών μας τις αυλές<br />λουλούδια να πετάν από το δάκρυ μας<br />ως να ‘ταν πάλι εδώ... <br /><br />Άκοπα λόγια κι άχρονα<br />και ψυχές που ποθήσανε τόσο.<br /><br />Και πάντα το βλέμμα το γνώριμο<br />σα να σταθεί αντίκρυ<br />μας δένει κρυφά των δαχτύλων τις καμάρες<br />κι από τότες νέοι, νέοι πορευόμαστε<br />στη χώρα τη βαθειά φως σαν κρουνός<br />ανακρυμνίζεται και σχίζει των τρούλων<br />τους ανιστόρητους σταυρούς.<br /><br />Φεύγουμε<br />ως να ‘ταν πάλι εδώ...<br />μαρτυρολόγια κι αγιολόγια<br />από τη λάβρα των λόφων<br />απ’ τα θαλασσινά κουφάρια<br />φεύγουμε<br />ελεύθεροι να κοιταχτούμε κατάματα<br />ως να ‘σουν πάλι εδώ<br />στ’ ακατέργαστα κύματα μέσα<br />στη μόνη αθάνατη πύλη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-1434809666259046632?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-19031369566791691662010-11-07T03:15:00.000+02:002010-11-07T03:15:21.609+02:00<object style="BACKGROUND-IMAGE: url(http://i3.ytimg.com/vi/J7u9x50GGGs/hqdefault.jpg)" height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/J7u9x50GGGs?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/J7u9x50GGGs?fs=1&amp;hl=el_GR" width="425" height="344" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><span ><div><span style="color:#cc33cc;"><em></em></span> </div>J'ai caché </span><br /><span >Mieux que partout ailleurs</span><br /><span >Au grand jardin de mon coeur </span><br /><span >Une petite fleur</span><br /><span ></span><br /><span >Cette fleur </span><br /><span >Plus jolie qu'un bouquet</span><br /><span >Elle garde en secret </span><br /><span ></span><br /><span >Tous mes rêves d'enfant</span><br /><span >L'amour de mes parents </span><br /><span ></span><br /><span >Et tous ces clairs matins</span><br /><span >Fait d'heureux</span><br /><span >souvenirs lointains</span><br /><span ></span><br /><span >Quand la vie </span><br /><span >Par moments me trahi</span><br /><span ></span><br /><span >Tu restes mon bonheur </span><br /><span >Petite fleur</span><br /><span ></span><br /><span >Sur mes vingt ans </span><br /><span >Je m'arrête un moment</span><br /><span >Pour respirer </span><br /><span >Le parfum que j'ai tant aimé</span><br /><span ></span><br /><span >Dans mon coeur </span><br /><span >Tu fleuritas toujours</span><br /><span >Au grand jardin d'amour </span><br /><span >Petite fleur</span><br /><span ></span><br /><span ></span><br /><span style="color:#ccccff;"><strong>Μικρό λουλούδι</strong></span><br /><span style="color:#ccccff;"></span><br /><span style="color:#ccccff;">Έχω κρύψει στο καλύτερο σημείο<br />Στον κήπο της καρδιάς μου, ένα μικρό λουλούδι<br /><br />Αυτό το λουλούδι, πιο όμορφο κι από ανθοδέσμη<br />Κρατά μυστικά<br /><br />Όλα μου τα παιδικά όνειρα<br />Την αγάπη των γονιών μου<br /><br />Κι όλα αυτά τα φωτεινά πρωινά<br />Φτιαγμένα από ευτυχισμένες αναμνήσεις, μακρινές<br /><br />Όταν η ζωή, προς στιγμή με προδίδει<br />Παραμένεις η ευτυχία μου<br /><br />Μικρό λουλούδι<br />Στα είκοσί μου χρόνια<br /><br />Σταματάω για λίγο<br />Να αναπνεύσω<br /><br />Αυτό το άρωμα που τόσο έχω αγαπήσει<br />Στην καρδιά μου, θα ανθίζεις για πάντα<br /><br />Στον μεγάλο κήπο της αγάπης<br />Μικρό λουλούδι.</span><br /><span style="color:#ccccff;"></span><br /><span style="color:#ccccff;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">Paroles: Fernand Bonifay et Mario Bua (1959)</span><br /><span style="color:#cc33cc;">Music: Sidney Bechet (1952)</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><em>Φωνές μουσικές.... Για πάντα ταξιδεύω μέσα από μουσικές κι αισθήματα, μ' ένα λουλούδι στον κήπο της καρδιάς μου ανθισμένο, να σταματώ ν' αναπνεύσω κοιτώντας μέσα μου, τον κήπο της καρδιάς μου που αναβλύζει.... λουλούδι της ζωής μου, φυλαχτό....</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-1903136956679169166?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-29358474839343830322010-10-25T01:32:00.002+03:002010-10-25T02:23:28.094+03:00Έλα απόψε, άδεια μου ψυχή και νιώσε<br />πήρε τα βάθη μου ο χρόνος<br />νύχτα πάλι κι είναι τα χέρια μου λευκά χαρτιά<br />βουβό το δάκρυ των σπιτιών τριγύρω<br />ρίξε στις πλάτες ήχο<br />να χορέψω στου δρόμου τη γωνιά που<br />φανερό το αφανέρωτο<br />στις στάχτες των νεκροζώντανων γειτόνων<br />σκάβω το χώμα, τις λέξεις που βυθίζονται<br />τις ψυχές που παίρνονται με τα μάτια μας<br />στη θύελλα λήθη των παθών…<br /><br />Νύχτα πάλι κι είναι τα χέρια μου λευκά χαρτιά…<br /><br />Έλα ξανά, άδεια μου ψυχή και νιώσε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-2935847483934383032?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-66093260091482292862010-08-26T23:28:00.000+03:002010-08-26T23:30:16.528+03:00Μα ο τόπος αυτός με τραβά και με διώχνει<br />σαν αράχνη στον ξέπλεγο μετέωρο ουρανό<br />το ‘να μου χέρι κρύβεται και τ’ άλλο με προδίδει<br />χαραγμένοι σοβάδες υγροί οι ψυχές<br /><br />Γιασεμί μεθυσμένο τη νύχτα μες στη σαγήνη<br />άλλους πλανεύεις κι άλλους ξεντύνεις νεκρούς<br />τ’ άλλο πρωί ήλιος αβάσταχτος λιώνει τις μορφές μας<br />γρήγορα ο άνθρωπος κλέβει απ’ την ψυχή του πολύ.<br /><br />Ποια μνήμη σαν του αίματος κουβάρι κλωθογυρίζει<br />και μας καρτερεί, ποια ψυχή ν’ αφήσω την ψυχή μου<br />γιατί πολλά με θέλησαν να στέρξω και ρίζωσε<br />στου ορίζοντα μιαν άδικη καμπούρα<br /><br />κι άλλο που τις κόγχες μου να κομματιάσω<br />δεν έμεινε στον κόσμο ετούτο<br />παρά ο άνθρωπος στον άνθρωπο σαν πέτρα να τριφτεί<br />να στρώσει, να λάμψει, να ξαστρίσει.<br /><br />Με καρφώνει το ριζικό της πλάσης<br />σ’ έναν τόπο που βλασταίνει από το αίμα των αθώων<br />με χαράσσει χρόνος και μοναξιά<br />κάποιες λεύκες έξω απ’ τα άδεια μας σπίτια<br />που συνάγουν της ψυχής τον πεταμένο ουρανό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-6609326009148229286?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-66136853412572187582010-08-20T01:08:00.015+03:002010-08-20T02:00:39.106+03:00<div align="justify"><em>Τώρα πια με ξέρουν όλοι... τώρα πια γυμνώθηκε η ύπαρξή μου... Διάλεξα ή διάλεξε να' ρθει σε μένα αυτό το τραγούδι, γιατί τόσο απλά μα και σπάνια νιώθεις πως η ψυχή σου βρίσκει μια απόλυτη φωνή, βρίσκει τους ήχους που την πάλλουν και τη συγκινούν, βρίσκει τη χαραμάδα να σε γυμνώσει και να σε φωτίσει ολάκερο, να σ' ενώσει με το άπειρο, την αρχή της ζωής και την άεναη αγάπη, τον άσβεστο πόθο της καρδιάς να γεύεται και να ομολογεί την ομορφιά και την αλήθεια, τον αιώνο έρωτα.</em><br /><br /><br /></div><div align="center"><strong>Της Άρνης το νερό</strong></div><div align="center"><strong></strong><br /></div><div align="center">Αααα...<br />Της Άρνης το νερό</div><div align="center">Της Άρνης το νερό<br />Της αρνησιάς...</div><div align="center">Της αρνησιάς τη βρύση</div><div align="center"><br /></div><div align="center">Αααα...</div><div align="center">Της Άρνης το νερό</div><div align="center">το ήπιες και...</div><div align="center">το ήπιες και μ' αρνήθης </div><div align="center"><br /></div><div align="center">Αχ, αγάπη μου, στα χείλη στάξε να το πιω</div><div align="center">της Άρνης το πικρό νερό,</div><div align="center">κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ</div><div align="center">και πάλι εσένα άμα σε δω</div><div align="center">κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ</div><div align="center">και πάλι εσένα θ' αγαπώ</div><div align="center"><br />Αααα...</div><div align="center">Της λήθης το στενό</div><div align="center">το πέρασες...<br />το πέρασες κι εχάθης </div><div align="center"><br /></div><div align="center">Αχ, αγάπη μου, στα χείλη στάξε να το πιω</div><div align="center">της Άρνης το πικρό νερό,</div><div align="center">κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ</div><div align="center">και πάλι εσένα άμα σε δω</div><div align="center">κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ</div><div align="center">και πάλι εσένα θ' αγαπώ </div><div align="center"><br />στα χείλη στάξε να το πιω</div><div align="center">της Άρνης το πικρό νερό,</div><div align="center">κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ</div><div align="center">και πάλι εσένα άμα σε δω</div><div align="center">κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ</div><div align="center">και πάλι εσένα θ' αγαπώ...</div><div align="center"><br /></div><div align="center"><br /><strong>Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:</strong> Σταύρος Σιόλας<br /></div><div align="center">Το τραγούδι βγήκε πρώτο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2006</div><div align="left"><br /></div><div align="left"><br /></div><div align="justify"><strong>Σημείωση (youtube):</strong> Άρνη είναι μια πηγή στην Άνδρο αν και στη αρχ. Ελλ. Μυθολ. Άρνη ήταν η πηγή που βρισκόταν στον κάτω κόσμο στη Λήθη από όπου έπιναν οι νεκροί για να ξεχάσουν τι άφηναν στον πάνω κόσμο</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-6613685341257218758?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-87685968939483231012010-08-13T20:22:00.005+03:002010-08-13T20:31:16.681+03:00<strong><em>Πολύ αγαπιέται ο τόπος αυτός και οι άνθρωποί του...</em></strong><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vo4EeNV_R4U?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vo4EeNV_R4U?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Κάθισε εδώ κοντά μου<br />Μου 'λειψες ξαφνικά<br />Έτσι όπως πέφτει ο ήλιος<br />Χτυπάει η μοναξιά<br />Μείνε λιγάκι ακόμα<br />Κάτι έχω να σου πω<br />Να πάρει ο αέρας χρώμα<br /><br />Αχ, για να γεννηθείς εσύ κι εγώ<br />Γι' αυτό, για να σε συναντήσω<br />Γι' αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου<br />Γι' αυτό, για να σε συναντήσω<br /><br />Δεν έχει αρχή και τέλος<br />Δεν έχει μέτρημα<br />θάλασσα που κυλάει<br />αυτό το αίσθημα<br />στο πιο βαθύ σκοτάδι<br />στη δυνατή βροχή<br />γιορτάζει η αγάπη,<br />γιορτάζει η αγάπη<br />της νύχτας το σκοτάδι<br />φωτίζει το φιλί<br /><br /><br />Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης<br />Μουσική: Κώστας Λειβαδάς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8768596893948323101?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-32216084662007059152010-07-13T22:02:00.008+03:002010-07-13T22:26:06.542+03:00<div align="justify"><span style="color:#cc6600;">Είναι πολλές φορές που προσπερνάμε παρασυρόμενοι απ' τη μελωδία και δεν ακούμε την ιστοριούλα που έχουν να μας που κάποια τραγούδια... μια ιστοριούλα που θα μπορούσε να είναι ένα κομμάτι της ζωής μας ή κάτι αναπόδραστα αληθινό... </span><br /></div><span style="color:#cc6600;"><div align="justify"><br /></div></span><br /><div align="justify"><span style="color:#cc6600;">Με τη βεβαιότητα ότι ελάχιστοι θα θυμούνται τη μελωδία, ώστε να παρασυρθούν, παραθέτω τους στίχους του τραγουδιού "Αύριο" του Αλκίνοου Ιωαννίδη, απ' τον καινούριο του δίσκο Νεροποντή. Οι φόβοι, μα και η τόλμη μας, σαν ο άνθρωπος αγαπήσει ατόφια, χωρίς να διαστρεβλώσει την αγάπη με τον κακό του χαρακτήρα...</span></div><br /><br /><div align="justify"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5493473728209888818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 170px; CURSOR: hand; HEIGHT: 131px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/TDy9QAjkJjI/AAAAAAAAAuw/jiF8G6Y6F0Y/s400/1237631652.jpg" border="0" /><br /><br /><div align="center"><strong><span style="color:#006600;">Αύριο</span></strong></div><br /><div align="center"><span style="color:#006600;">Περπατώ</span><br /></div><div align="center"><span style="color:#006600;">κι όπου με βγάλει θα σταθώ</span><br /></div><div align="center"><span style="color:#006600;">Θα σταθώ σε μια πόλη πιο μεγάλη</span><br /></div><div align="center"><span style="color:#006600;">και στο πιο μικρό χωριό </span><span style="color:#006600;"><br /></div></span><br /><div align="center"><span style="color:#006600;">Θα βαδίσω όλους τους δρόμους</span></div><div align="center"><span style="color:#006600;">κι όταν λίγο κουραστώ</span></div><div align="center"><span style="color:#006600;">θα πατήσω όλους τους νόμους</span></div><div align="center"><span style="color:#006600;">την απάντηση να βρω </span><span style="color:#006600;"><br /></div></span><br /><div align="center"><span style="color:#006600;">Κι αν την βρω</span></div><div align="center"><span style="color:#006600;">θα την ρωτήσω τι είν’ αυτό</span></div><div align="center"><span style="color:#006600;">τι ειν’ αυτό που μπορώ να σου χαρίσω</span></div><div align="center"><span style="color:#006600;">πώς μπορώ να χαριστώ</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#006600;">Κι αν μου πει πως δε σου φτάνω</span></div><div align="center"><span style="color:#006600;">θα ντραπώ και θα πω</span></div><div align="center"><span style="color:#006600;">ότι ξέρω πως δεν κάνω</span></div><div align="center"><span style="color:#006600;">μα θα κάνω ό,τι μπορώ</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#006600;"></span></div><div align="center"><span style="color:#006600;">γιατί αύριο γεννιέσαι </span></div><div align="center"><br /></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#006600;">Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης</span></strong></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3221608466200705915?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-82436537589042738312010-06-28T13:38:00.006+03:002010-06-28T13:50:50.875+03:00<div align="justify"><em>Ώρες ώρες η ζωή ασκεί επάνω μας μια γλυκιά βία που μας ξυπνά...</em></div><em></em><p><br /><strong>Θεσσαλονίκη, Μέρες του 1969 μ.Χ.</strong><br /><em></em><br />Στην οδό Αιγύπτου ―πρώτη πάροδος δεξιά―<br />Τώρα υψώνεται το μέγαρο της Τράπεζας Συναλλαγών<br />Τουριστικά γραφεία και πρακτορεία μεταναστεύσεως.<br />Και τα παιδάκια δεν μπορούνε πια να παίξουνε από τα τόσα τροχοφόρα που περνούνε.<br />Άλλωστε τα παιδιά μεγάλωσαν, ο καιρός εκείνος πέρασε που ξέρατε<br />Τώρα πια δε γελούν, δεν ψιθυρίζουν μυστικά, δεν εμπιστεύονται,<br />Όσα επιζήσαν, εννοείται, γιατί ήρθανε βαριές αρρώστιες από τότε<br />Πλημμύρες, καταποντισμοί, σεισμοί, θωρακισμένοι στρατιώτες·<br />Θυμούνται τα λόγια του πατέρα: εσύ θα γνωρίσεις καλύτερες μέρες<br />Δεν έχει σημασία τελικά αν δεν τις γνώρισαν, λένε το μάθημα οι ίδιοι στα παιδιά τους<br />Ελπίζοντας πάντοτε πως κάποτε θα σταματήσει η αλυσίδα<br />Ίσως στα παιδιά των παιδιών τους ή στα παιδιά των παιδιών των παιδιών τους.<br />Προς το παρόν, στον παλιό δρόμο που λέγαμε, υψώνεται Η Τράπεζα Συναλλαγών<br />―εγώ συναλλάσσομαι, εσύ συναλλάσσεσαι αυτός συναλλάσσεται―<br />Τουριστικά γραφεία και πρακτορεία μεταναστεύσεως<br />―εμείς μεταναστεύουμε, εσείς μεταναστεύετε, αυτοί μεταναστεύουν―<br />Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει, έλεγε κι ο Ποιητής<br />Η Ελλάδα με τα ωραία νησιά, τα ωραία γραφεία, τις ωραίες εκκλησιές<br /><br />Η Ελλάς των Ελλήνων.<br /><br /><br /><strong>Μανόλης Αναγνωστάκης, Ο Στόχος (1970)</strong> </p><p align="justify"><br /><strong>Η παρακμή μιας εποχής... η Ελλάδα που ξεπουλά και ξεπουλιέται, μια αέναη συναλλαγή μέσα στα χρόνια, που τόσο ανίδεα συμπράξαμε και τώρα; Τώρα αναγνωρίζουμε τα ίχνη των λαθών μας, στ' απομεινάρια όσων καταρρέουν, τα τραγικά μας λάθη, που δεν ήταν των θεών η μανία, αλλά των ανθρώπων η μωρία... η αυτοκαταστροφή μας. </strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8243653758904273831?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-66363456309072612182010-06-24T02:01:00.003+03:002010-06-24T02:10:05.747+03:00<p><object style="BACKGROUND-IMAGE: url(http://i2.ytimg.com/vi/qvUS3UEasEM/hqdefault.jpg)" height="295" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qvUS3UEasEM&amp;hl=en_US&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/qvUS3UEasEM&amp;hl=en_US&amp;fs=1" width="480" height="295" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></p><p></p><p align="justify">ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΤΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ...</p><p align="justify">Ήθελα πολύ να μοιραστώ μαζί σας αυτό το τραγούδι σε ερμηνεία του Αλκίνοου Ιωαννίδη...και με κάποιους φίλους που δεν το πρόλαβαν χθες στη συναυλία του... Δυστυχώς το βρήκα σ' αυτή την ποιότητα, αλλά δεν πιστεύω ότι θα μας πειράξει και πολύ, γιατί η ποίηση του Καββαδία νιώθεται άμεσα απ' τον άνθρωπο κι η φωνή του Αλκίνοου μιλά στις αισθήσεις...</p><p>Παραθέτω τους στίχους...</p><p>"Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό</p><p>στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου</p><p>σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό</p><p>που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.</p><p></p><p>Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.</p><p>Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.</p><p>Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.</p><p>Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.</p><p></p><p>Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,</p><p>οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,</p><p>όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί</p><p>χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.</p><p></p><p>Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες τού Σινά.</p><p>Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.</p><p>Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,</p><p>μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει".</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-6636345630907261218?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-91592948918524572812010-06-23T16:39:00.002+03:002010-06-23T16:41:57.076+03:00Β´<br /><br />Ὅλοι βλέπουν ὁράματα<br />κανεὶς ὡστόσο δὲν τ᾿ ὁμολογεῖ·<br />πηγαίνουν καὶ θαρροῦν πὼς εἶναι μόνοι.<br />Τὸ μεγάλο τριαντάφυλλο<br />ἤτανε πάντα ἐδῶ<br />στὸ πλευρό σου βαθιὰ μέσα στὸν ὕπνο<br />δικό σου καὶ ἄγνωστο.<br />Ἀλλὰ μονάχα τώρα ποὺ τὰ χείλια σου τ᾿ ἄγγιξαν<br />στ᾿ ἀπώτατα φύλλα<br />ἔνιωσες τὸ πυκνὸ βάρος τοῦ χορευτῆ<br />νὰ πέφτει στὸ ποτάμι τοῦ καιροῦ -τὸ φοβερὸ παφλασμό.<br /><br />Μὴ σπαταλᾷς τὴν πνοὴ ποὺ σοῦ χάρισε<br />τούτη ἡ ἀνάσα.<br /><br /><br /><strong><em>Γιώργος Σεφέρης, Θερινό Ηλιοστάσι</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-9159294891852457281?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-15739988306342767042010-06-19T23:58:00.002+03:002010-06-20T00:00:56.040+03:00<span style="font-family:georgia;">Καλύπτουσα τα κύματα του δορυάλωτου χωριού με το κόκκινό της φόρεμα<br />Πρώτα μικρή κ’ έπειτα μεγάλη<br />Ανεβαίνει στην κορυφή του πύργου<br />Και πιάνει τα σύννεφα και τα συνθλίβει επί του στήθους της<br />Ίσως ποτέ να μην υπήρξε μεγαλείτερος καϋμός απ’ τον δικό της<br />Ίσως ποτέ να μην έπεσαν ψίθυροι πιο πεπυρακτωμένοι στην επιφάνεια ενός προσώπου<br />Ίσως ποτέ δεν εξετέθη στην κατανόησι ανθρώπου έκθεσις πιο εκτεταμένη<br />Έκθεσις πιο ποικίλη πιο περιεκτική από την ιστορία που λεν τα νέφη αυτής της εξομολογήσεως<br />Εδώ κ’ εκεί τα κόβουν λαιμητόμοι<br />Θερμές σταγόνες πέφτουνε στην γη<br />Ο γήλοφος που σχηματίσθηκε στο κυριώτερο σημείο της πτώσεως<br />Φουσκώνει και ανεβαίνει ακόμη<br />Κανείς δασμός δεν είναι βαρύτερος από μια τέτοια σταγόνα<br />Κανένα διαμάντι πιο βαρύ<br />Κανείς μνηστήρ πιο πλήρης πάθους<br />Στιλπνά τα κράσπεδα του λόφου και γυαλίζουνε στον ήλιο <br />Στην κορυφή του περιμένει μια λεκάνη<br />Είναι γιομάτη ως επάνω<br />Κι απ’ τα νερά της αναδύεται μια πολύ μικρή παιδίσκη ωραιότατη.<br />Ελπίδα μας αυριανή. </span><br /><br /><br /><strong>Ανδρέας Εμπειρίκος, <em>Ενδοχώρα</em> 1945</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-1573998830634276704?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-1986063744484123262010-06-05T22:28:00.004+03:002010-06-05T22:34:37.192+03:00My friend, blood shaking my heart<br />The awful daring of a moment's surrender<br />Which an age of prudence can never retract<br />By this, and this only, we have existed<br />Which is not to be found in our obituaries<br />Or in memories draped by the beneficient spider<br />Or under seals broken by the lean solicitor<br />In our empty rooms<br /><br /><em>T.S. Eliot, The Waste Land (1922)</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-198606374448412326?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-48787732659944665802010-05-08T16:15:00.006+03:002010-05-08T16:24:53.594+03:00Αν είναι να σιωπήσουμε, αδέλφια μου, είναι για...<br /><br />Να μαζέψουμε τα σπασμένα μας κομμάτια...<br />Να κοιταχτούμε στο καθρέφτη...<br />Να λογαριαστούμε με τον εαυτό μας...<br />Να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας...<br />Να νιώσουμε τον άλλο...<br />Να ανασυνταχθούμε...<br />Να αδελφωθούμε...<br />Να σηκώσουμε ανάστημα...<br />Να πολεμήσουμε...<br />εμάς και τους εχθρούς μας...<br /><br />"<span style="color:#ffcc66;">Τον ξἐνο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη</span>"...<br /><div align="justify"><br />Δεν είναι ώρα ετούτη να αποδώσουμε τιμές στην ποίηση, τίποτε άλλωστε δε ζήτησε από εμάς. Απλά μας δωρίστηκε κι αυτή, μιαν άλλη πατρίδα, να κουβαλάμε μέσα μας...</div><br />"<span style="color:#ffff99;">Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε πως προχωρούμε.<br />Να αισθάνεσαι δε φτάνει μήτε να σκέπτεσαι μήτε να<br />κινείσαι<br />μήτε να κινδυνεύει το σώμα σου στην παλιά πολεμίστρα</span>"<br /><br />"<span style="color:#ffcc66;">Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας<br />πάνω στα σαπισμένα θαλάσσια ξύλα<br />από λιμάνι σε λιμάνι;...<br />κολυμπώντας στα νερά τούτης της θάλασσας κι εκείνης της θάλασσας,<br />χωρίς αφή<br />χωρίς ανθρώπους<br />μέσα σε μια πατρίδα που δεν είναι πια δική μας<br />ούτε δική σας</span>".<br /><div align="justify"><br />Μα είναι τα λόγια ετούτα καθρέφτισμα της ύπαρξής μας μέσα στον χρόνο, μέσα στο χώρο αυτό, που τον πλάσαμε και μας έπλασε. Τι άλλο πια περιμένουμε για να αφουγκραστούμε την αλήθεια τους κι έστω στο τέλος να αναζητήσουμε τη χαμένη ανθρώπινη υπόστασή μας; </div><br />"<span style="color:#ffff99;">Γιατί περάσαν τόσα και τόσα μπροστά στα μάτια μας<br />που και τα μάτια μας δεν είδαν τίποτε</span>"<br /><br />"<span style="color:#ffcc66;">Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,<br />ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,<br />χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,<br />άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια</span>"<br /><div align="justify"><br />Παθητικά και μες στη συνήθεια, χάνουμε τον ανθρωπισμό μας, χάνουμε το κουράγιο μας να διεκδικήσουμε ό,τι μας στερούν και πάνε να καρπωθούνε. Αξίες που σφραγίζουνε την ύπαρξή μας και δίχως αυτές δεν υπάρχουμε. Άνθρωποι χωρίς ταυτότητα, ψυχές χωρίς πρόσωπα. </div><br />"<span style="color:#ff9900;">Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας...</span><br /><span style="color:#ff9900;">Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτε</span><br /><span style="color:#ff9900;">και σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω</span><br /><span style="color:#ff9900;">τίποτε που να μην το συνηθίσατε</span>".<br /><div align="justify"><br />Με το ένα πόδι στην απάτη και το δόλο, ανδρείκελα, ανθρωποειδή, ο ουρανός μας θολός κι οι καρδιές μας ναρκωμένες. Δεν έχουμε λόγο να υπάρχουμε κι όμως υπάρχουμε. Για να νικήσουμε το κακό που μας δέρνει, τη μάστιγα που πάει να επικαλύψει ό,τι μας δόθηκε απ' το Θεό απλόχερα και το σκορπίσαμε.</div><div align="justify"><br />Αν ποθούμε την Άνοιξη πρέπει να παλέψουμε σκληρά. Να εξοντώσουμε τους κακούς εαυτούς μας, να ξορκίσουμε τα δαιμόνια του τόπου μας, που τον έχουν αλλοιώσει και μας μαζί. "Για να γυρίσει ο Ήλιος, θέλει δουλειά πολύ".</div><br />"ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΜΟΥ στα βουνά<br />και τα βουνα σηκωνουν οι λαοι στον ωμο τους<br />και πανω τους η μνημη καιειακαυτη βατος.<br />Μνημη του λαου μου σε λενε Πινδο και σε λενε Αθω.<br />Ταραζεται ο καιρος<br />κι απ' τα ποδια τις μερες κρεμαζει<br />αδειαζοντας με παταγο τα οστα των ταπεινωμενων.<br />Ποιοι, πως, ποτε ανεβηκαν την αβυσσο;<br />Ποιες, ποιων, ποσων οι στρατιες;<br />Τ' ουρανου το προσωπο γυριζει κι οι εχθροι μου εφυγαν μακρυα.<br />Μνημη του λαου μου σε λενε Πινδο και σε λενε Αθω.<br />Εσυ μονη απ' τη φτερνα τον αντρα γνωριζεις<br />Εσυ μονη απ' την κοψη της πετρας μιλας.<br />Εσυ την οψη των αγιων οξυνεις<br />κι εσυ στου νερου των αιωνων την ακρη συρεις<br />πασχαλιαν αναστασιμη !<br />Αγγιζεις το νου μου και πονει το βρεφος της Ανοιξης !<br />Τιμωρεις το χερι μου και στα σκοτη λευκαινεσαι !<br />Παντα παντα περνας τη φωτια για να φτασεις τη λαμψη.<br />Παντα παντα τη λαμψη περνας<br />για να φτασεις τη ψηλα τα βουνα τα χιονοδοξα.<br />Ομως τι τα βουνα; Ποιος και τι στα βουνα;<br />Τα θεμελεια μου στα βουνα<br />και τα βουνα σηκωνουν οι λαοι στον ωμο τους<br />και πανω τους η μνημη καιειακαυτη βατος !"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-4878773265994466580?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-24250917104141491642010-05-04T23:08:00.003+03:002010-05-05T00:22:30.601+03:00<a name="ΑΡΧΗ_ΣΟΦΙΑΣ"></a><em><span style="font-size:85%;">«Φρόνιμα και ταχτικά</span></em><br /><em><span style="font-size:85%;">πάω με κείνον που νικά».</span></em><br /><br /><span style="color:#ff0000;">Ο ένας</span><br /><br />Λίγη δροσιά, ουρανέ μου,<br />και χάηδεμα τ' ανέμου,<br />κελάηδημα πουλιού,<br />ξανάνιωμ' Απριλιού!<br /><br />Ανάσ', ανάσα λίγη!<br />Χρόνια η θελιά μας πνίγει.<br />Λίγη χαρά σ' αφτά<br />τα σκοτεινά γραφτά!<br /><br />Σου πήρανε, λαέ μου,<br />το δίκιο του πολέμου<br />πατριδοκαταλύτες,<br />ξένοι και ντόπιο αλήτες!<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Ο άλλος</span><br /><br />Αν θέλεις να χαρείς<br />τη λεφτεριά, νωρίς<br />γίνε προδότης, γίνε!<br />Τιμή, ντροπή δεν είναι.<br /><br />Θα ΄ναι μαζί σου οι νόμοι<br />κι η πλερωμένη γνώμη!<br />Πέτα την ανθρωπιά σου<br />κι απ' τον αφέντη πιάσου!<br /><br />Κι άμα σε φτύνει αφτός,<br />να κάθεσαι σκυφτός<br />και θά 'χεις τα πρωτεία<br />τη σάπια πολιτεία.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Ο λαός</span><br /><br />Έξω του αφέντη αρμάδα<br />φυλάει, με μπούκα ορθή,<br />το λείψανό σου, Ελλάδα,<br />μην ξάφνου αναστηθεί!<br /><br /><br /><strong>Κώστας Βάρναλης</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-2425091710414149164?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-68744862492184832742010-05-01T10:49:00.004+03:002010-05-01T11:13:08.222+03:00Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ<br />μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.<br /><br />Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.<br />Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·<br /><br />διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.<br />A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.<br /><br />Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.<br />Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.<br /><br /><br /><strong>Κ. Καβάφης, Τείχη</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-6874486249218483274?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-34423675495459066892010-04-18T22:02:00.003+03:002010-04-18T22:16:25.155+03:00<div align="justify"><em>«Κοίτα οι άλλοι έχουν κινήσει, έχει η πλάση κοκκινίσει. Άλλος ήλιος έχει βγει, σ’ άλλη θάλασσα, άλλη γη».<br /></em>Οι άνθρωποι έχουν αλυχτήσει. Κρύφτηκαν στις σκιές τους κι οι ψυχές τους εμαράθηκαν σα λουλούδια σκιαγμένα και κατατρεγμένα απ’ τους εαυτούς τους, απ’ τη μαυρίλα του καιρού που κάλυψε τα νώτα τους, κάλυψε τους ίδιους. Κι όσοι δεν ήσαν δυνατοί απόκαμαν εντός τους.<br />Έλεγε ο Γκεβάρα «Ο άνθρωπος πρέπει να περπατάει με το κεφάλι απέναντι στον ήλιο. Και ο ήλιος πρέπει να κάψει το μέτωπο και καίγοντάς το να το σφραγίσει με τη σφραγίδα της τιμής. Όποιος περπατάει σκυφτός, χάνει αυτή την τιμή».<br />Η ζωή μας κάθε φορά που καταδεχόμαστε να εξευτελιστεί με τις μικρότητες του νου μας, με τη στενότητα της καρδιάς μας, με τον ποτισμένο θάνατο εγωισμό μας χάνει το σκοπό της, πεθαίνουμε. Μας αξίζει σ’ αυτή τη ζωή να κάνουμε το χρέος μας μεγαλουργώντας πρωτίστως εντός μας. Και τούτο το χρέος τραβάει μπροστά μόνο με τούτη τη σφραγίδα του Ήλιου.<br />Και δυο μόνο πράγματα σ’ αυτή την κοσμική ζωή, αντισυμβατικά κι επαναστατικά, μπορούν να δώσουν μπόι στην ψυχή μας. Ο Θεός, η Ορθοδοξία μας κι η γνώση, η απέραντη αυτή κινστέρνα της Επιστήμης· η ανεξάντλητη πηγή, ρέουσα κι ανατροφοδοτούμενη από τα όνειρα, τους κόπους, την καλή πίστη των επιστημόνων εκείνων, που ως υπεραξία στη ζωή τους έχουν τον βαθύτατο πόθο και στόχο να κάνουν τα πράγματα καλύτερα για τον κόσμο.</div><div align="justify"> </div><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461558104631846210" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 173px; CURSOR: hand; HEIGHT: 242px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/S8taKNq8pUI/AAAAAAAAAuY/go2JwYnsQkY/s320/carbon-trading-TreeKnowledge.jpg" border="0" /></p><p align="justify"> Κι αν σήμερα ο κόσμος βαδίζει ολοένα και βαθύτερα σ’ ένα αμφιβόλου επιστροφής τέλμα, είναι επειδή πάντα μα πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι, που θα φοβούνται να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα· που θα θεωρούν όλους τους άλλους, που διαφοροποιούνται, κορόιδα και θα είναι τόσο κοντόφθαλμοι, ώστε να τους είναι αρκετό και βολετό, να αναπαύονται στην ασφάλεια της αποτυχίας τους.<br />«Κοίτα οι άλλοι έχουν κινήσει», για να κάνουν το χρέος τους, κοπιάζοντας και πονώντας, δεχόμενοι τον εμπαιγμό της μάζας, σαν άλλος Χριστός, από αγάπη κι αυτοί ορμώμενοι. Δε νοιάζονται για τους ίδιους, μόνο προσεύχονται να μην λιποψυχήσουν στα μισά του δρόμου. Γιατί ξέρουν βαθιά, πως «η Σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της Ανάστασης». Αυτοί είναι οι αληθινοί κι εμπνευσμένοι Επιστήμονες. Απλοί, σαν όλους τους άλλους…σαν…<br />Μια χούφτα ανθρώπων, ανόμοιοι μες στους ομοίους τους, διασκορπισμένοι έτσι, τόσο σοφά, ώστε ν’ ανθίζουν στο πέρασμά τους κι άλλα λουλούδια, γόνιμα και δεκτικά…μέχρι να κοκκινίσει η πλάση. Με μόνο τους όπλο τη βαθιά συνείδηση του χρέους, την αγνή καρδιά και τη δια βίου μάθηση και γνώση της Επιστήμης τους. Κι είναι αρκετό να ελπίσουμε σ’ έναν Άγγελο Κυρίου, να φέρει και για μας την είδηση της εσωτερικής μας επανάστασης. Κι όπως λέει κι ο ποιητής…«Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα που ανοίγει τα επουράνια κι είν' όλα βολετά». </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3442367549545906689?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-8017243973238505932010-03-25T20:36:00.007+02:002010-04-01T15:26:14.824+03:00<span style="color:#9999ff;">Μέμνησο των αυλικών…<br />για κείνους που ζουν<br />από ‘να σου χαμόγελο ξεροκόμματο<br />στην αφάνεια των χνώτων που ριγούν τ’ αυτιά σου<br /><br />Επειδή κανείς δεν τους θώρησε ποτέ<br />έτσι αποτραβηγμένοι απ’ την κεκοσμημένη αυλή σου<br />και ουδείς τους νοιάστηκε για φίλους…<br /><br />Τις σπαθιές των ψυχών τους<br />που τις κρηπίδες σου σκονίζουν<br /><em>άκου</em><br />και τους ακοίμητους πυρσούς<br />που στη σκιά σου λάμνουν<br />φίλους αγαπητικούς<br />μες στην καρδιά σου βαλ’ τους.<br /><br />Των αδελφών σου μέμνησο<br />που σε μια κρύπτη μετρική<br />δοξολογούν τη ριπή μιας αγάπης αφανέρωτης<br />χέρια αδερφικά, ανταμωμένα<br />στο διάκενο τ’ ουρανού, Επιφάνια.</span><br /><div><span style="color:#9999ff;"></span></div><br /><div><span style="color:#9999ff;"></span></div><br /><div><span style="color:#ff99ff;">Διευκρινιστικά σχόλια:</span></div><br /><div><span style="color:#ffccff;"></span><span style="color:#9999ff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#6666cc;">Είναι αναγκαίο να γίνει αντιληπτή η βαθμηδόν εξέλιξη των "αυλικών" σε "φίλους αγαπητικούς" κι έπειτα σε "αδελφούς". Από την πανταχού παρούσα απόσταση κι αφάνεια των "αυλικών-αδελφών" περνάμε στην ύψιστη φανέρωση, "Επιφάνια", στη νόηση των "αυλικών" και του αποσιωποιημένου αντικειμένου αναφοράς ως ισάδελφων. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-801724397323850593?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-18531846182539495382010-03-21T12:47:00.011+02:002010-03-21T13:28:07.377+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/S6YCCfAELJI/AAAAAAAAAss/55kBDPp_C_o/s1600-h/6530_102983002731_721402731_2089457_3449054_n.jpg"></a><br /><div align="left"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/S6X6g6wRtmI/AAAAAAAAAsc/sB3lxf_Z-e0/s1600-h/image_2.png"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451038367436355170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 235px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/S6X6g6wRtmI/AAAAAAAAAsc/sB3lxf_Z-e0/s320/image_2.png" border="0" /></a></div><br /><div align="left"></div><br /><div align="center"></div><div align="center"><span style="color:#cc6600;"><em>"Τραγούδησε Μούσα</em></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc6600;"><em></em></span></div><div align="center"><span style="color:#cc6600;"><em>καινούριο τραγούδι</em></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc6600;"><em></em></span></div><div align="center"><span style="color:#cc6600;"><em>ωδή μετρική..." </em></span></div><br /><div align="left"></div><br /><div align="left"></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;"><em>Οι κρυφές συλλαβές όπου πάσχιζα την ταυτότητά μου ν’ αρθρώσω</em><br />«Εύγε, μου είπε, και ανάγνωση γνωρίζεις<br />και πολλά μέλλει να μάθεις<br />αν το Ασήμαντο εμβαθύνεις…». <em>Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον Εστί</em><br /></span><br /><span style="color:#ffcc66;">«Η διεργασία που απαιτείται για να φτάσει κανείς στο σχήμα του Αγγέλου είναι, πιστεύω πολύ πιο επώδυνη από την άλλη που εκμαιεύει όλων των λογιών τους Δαιμόνους. Βέβαια υπάρχει το αίνιγμα. Βέβαια υπάρχει το μυστήριο. Αλλά το μυστήριο […] είναι αυτό που εξακολουθεί να παραμένει μυστήριο και μέσα στο απόλυτο φως. Είναι τότε που προσλαμβάνει την αίγλη εκείνη που ελκύει και που την ονομάζουμε ομορφιά. Την ομορφιά που είναι μια οδός –η μόνη ίσως οδός– προς το άγνωστο μέρος του εαυτού μας, προς αυτό που μας υπερβαίνει. Επειδή αυτό είναι στο βάθος η ποίηση: η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει.». <em>Ο λόγος του Οδυσσέα Ελύτη κατά την απονομή του Νόμπελ<br /></em></span><br /><span style="color:#339999;">«Θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε ένα έργο τέχνης ως εξής: ως μια βαθιά ενδόμυχη ομολογία, στην οποία προβαίνει κανείς υπό το πρόσχημα μια ανάμνησης, μιας εμπειρίας ή ενός γεγονότος. Αφού αποσυνδεθεί από το δημιουργό της, η ομολογία αυτή μπορεί να υπάρξει αφ’ εαυτής. Ετούτη η αυτονομία του έργου τέχνης είναι αυτό που καλείται ομορφιά. Με κάθε έργο τέχνης έρχεται στον κόσμο κάτι καινούριο, ένα ακόμη πράγμα». <em>Rainer Maria Rilke</em> </span></div><br /><div align="left"><span style="color:#006600;"><br /><div align="center"><br /></span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451040505133675714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 258px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/S6X8dWTCNMI/AAAAAAAAAsk/h2JhYtZg_hU/s320/elytis13.jpg" border="0" /><br /><span style="color:#cc33cc;">«…Κάποια μεσάνυχτα</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">θα σε αγαπήσω,</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">Μούσα. Τα μάτια σου</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">θαν τα φιλήσω,</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">να 'βρω γυρεύοντας</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">μες στα νερά τους</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">τα χρυσονείρατα</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">και τους θανάτους,</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">και τη βασίλισσα</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">λέξη του κόσμου,</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">και το παράξενο</span></div><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">φως του έρωτός μου». </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc33cc;"><em>Κώστας Καρυωτάκης, Πολύμνια </em></span></div><span style="color:#cc33cc;"><em><br /><br /><div align="left"></em></span><span style="color:#cc0000;">«Xρόνια και χρόνια πάλεψα με το μελάνι και το σφυρί βασανισμένη καρδιά μου Mε το χρυσάφι και τη φωτιά για να σου κάμω ένα κέντημα Ένα ζουμπούλι πορτοκαλιάς Mιαν ανθισμένη κυδωνιά να σε παρηγορήσω Εγώ που κάποτε σ' άγγιξα με τα μάτια της πούλιας». </span><em><span style="color:#cc0000;">Νίκος Γκάτσος, Αμοργός </span></em></div><div align="left"><em><span style="color:#cc0000;"><br /> </div></span><span style="color:#990000;"></em></span><div align="left"><span style="color:#9999ff;">«Το ποίημα<br />μην το καταποντίζεις στα βαθιά πλατάνια<br />θρέψε το με το χώμα και το βράχο που έχεις.<br />Τα περισσότερα –<br />σκάψε στον ίδιο τόπο να τα βρεις». </span><span style="color:#9999ff;"><em>Γιώργος Σεφέρης, Θερινό Ηλιοστάσι<br /></em></span><br /><span style="color:#339999;">«Ένδον σκάπτε· ένδον η πηγή του αγαθού και αεί αναβλύειν δυναμένη, εάν αεί σκάπτης», <em>Μάρκος Αυρήλιος, Εις εαυτόν Ζ 59. </em></span></div><br /><div align="left"><span style="color:#ff9966;">«Και τι είναι τελικά το Ποίημα; Ίσως είναι το νόμισμα που σφίγγει στα δόντια του ο Ποιητής για να μπει στη βάρκα του Θανάτου. Με αυτό θα πληρώσει για το μέγα θαύμα που αξιώθηκε και που δεν είναι άλλο από την ίδια τη ζωή». <em>Γιώργης Παυλόπουλος</em></span></div><br /><br /><span style="color:#339999;">Εις σε προστρέχουμε Τέχνη της Ποιήσεως, όπως λέει κι ο Αλεξανδρινός…εις σε για να ελπίσουμε να φτάσουμε το σχήμα του Αγγέλου, εκείνη την πραγματικότητα που φτιάχτηκε για μας, μα στερηθήκαμε απ’ την τυφλότητά μας…Άλλωστε...</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;">"Το ελπίζει ο Θεός, </span><br /><span style="color:#cc33cc;">πως τουλάχιστο μες στους λυγμούς των ποιητών </span><br /><span style="color:#cc33cc;">δεν θα πάψει να υπάρχει ποτές ο παράδεισος". <em>Βρεττάκος</em>.</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-1853184618253949538?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-33112334753530897692010-03-07T18:21:00.004+02:002010-03-07T18:35:42.462+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/S5PV036kadI/AAAAAAAAAsM/4mOhFmIU0aA/s1600-h/sea123.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445931478760581586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 313px; CURSOR: hand; HEIGHT: 254px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/S5PV036kadI/AAAAAAAAAsM/4mOhFmIU0aA/s320/sea123.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><br /><div align="center"><span style="color:#ffff99;">Κι εσύ κοιτάς ακόμη τ’ άρμενα<br />όπως σκυφτός ο ήλιος στεφανώνει τους ταξιδιώτες<br />κι οπή στη θάλασσα ανοίγει<br />θηκάρι των λυγμών που πέρασαν.<br /><br />Ερχόμενος, αερικός<br />δρόμος παλιός που σώνεται<br />κι εσύ στην άμπωτη συνοδίτης της φυγής μου<br />κύμα που ξεβράζεται στα νώτα.<br /><br />Έχουμε σαλπάρει για τον ήλιο<br />κι εσύ παραπλέεις το χτες<br />μα είν’ τ’ αμπάρια μας ξεχειλισμένα από αλήθεια<br />οι ανύπαρκτοι δεν μνημονεύονται ούτε στα όνειρα, διωγμός.</span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3311233475353089769?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-62036790570827620312010-03-04T23:44:00.006+02:002010-03-05T00:11:36.051+02:00Είχε η βεράντα σκοτεινιάσει<br /><div align="justify">πλάι μας φτερούγισε μιά βιάση</div><div align="justify">στίς δυό καρδιές είχε φωλιάσει</div><div align="justify">αντίρροπη μιά εξομολόγηση. </div><br /><div align="justify">Και η άκαρπη φωνή εμαράθη </div><div align="justify">στά χείλια μας μελίσσι λάθη </div><div align="justify">καί μόνο απ' τού κορμιού τα βάθη </div><div align="justify">θεέ μου, προσμέναμε μιά βλόγηση. </div><br /><div align="justify">Σκοτάδι βούιζε μές στό σπίτι </div><div align="justify">κι' από το φώς τού αποσπερίτη </div><div align="justify">ως των μαλλιών σου τό μαγνήτη, </div><div align="justify">θυμίσου τόν απρόσιτο άγγελο</div><br /><div align="justify">με τα γοργά τά δαχτυλίδια </div><div align="justify">πεσμένα ξάφνου, δυό ριπίδια </div><div align="justify">στή σκέψη πού μέ δέηση ίδια </div><div align="justify">διαβάζαμε σάν τετραβάγγελο. </div><br /><div align="justify">Γυναίκα, της ψυχής μου ξένη </div><div align="justify">το ξάφνιασμά σου μου απομένει</div><div align="justify">ωραία γυναίκα αγαπημένη,</div><div align="justify">το βράδυ αυτό το ανόητο, σήμερα</div><div align="justify">και των ματιών σου οι μαύροι κρίκοι</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">και της νυχτιάς η ανάερη φρίκη...</div><div align="justify">Σκύψε να μπεις πάλι στη θήκη</div><div align="justify">λεπίδι της σιωπής μου, χίμαιρα.</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><div align="justify"><em><strong><span style="color:#336666;">Γιώργος Σεφέρης, Στροφή, 1931</span></strong></em></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><strong><em></em></strong></div><div align="justify"><span style="color:#339999;">Βαθύτατα λυρικό κι ερωτικό. Όπως βαθύτατα ερωτική είναι οποιαδήποτε μορφή αντιπαλότητας με οτιδήποτε μας παρέχεται και μας εγκαταλείπει. Οτιδήποτε με την αμείλητη συγκατάθεσή μας μας ξεγυμνώνει κι έπειτα χάνεται σαν αερικό, μια ψευδαίσθηση που ποτέ δεν υπήρξε. Κι όμως την αγγίξαμε. Κάποτε μεθύσαμε μαζί της, μια μορφή γυναικεία κι ανεξιχνίαστη που μαζί της επικοινωνήσαμε κατά το πως βαθύτατα επικοινωνεί ο ποιητής. Ερωτική κάθε αντιπαλότητα με εκείνο που συνταράσσει τις αισθήσεις μας ερχόμενο κι έπειτα καταργείται μέσα από την τέλεια ανυπαρξία του. Κοντά και μακριά, όπως η γυναίκα στο ποίημα, όπως η συνύπαρξη, η συζήτηση, η συνεννόηση. Κάθε ιδέα σαν άστρο που σβήνει στις χούφτες μας μέσα...ανύπαρκτο πια σ' έναν θνησιγενή εναγκαλισμό, χίμαιρα.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-6203679057082762031?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-23211550267465176102010-02-13T16:31:00.006+02:002010-02-13T18:15:48.521+02:00<em><span style="color:#cc66cc;">Μια φορά κι έναν καιρό</span><br /><span style="color:#cc66cc;">όπως λεν' τα παραμύθια</span><br /><span style="color:#cc66cc;">κυνηγούσα τ' όνειρο</span><br /><span style="color:#cc66cc;">για να μάθω την αλήθεια.</span><br /><span style="color:#cc66cc;"></span><br /><span style="color:#cc66cc;">Να 'ναι ήλιος, να 'ναι αστέρι;</span><br /><span style="color:#cc66cc;">Ποιος την είδε ποιος την ξέρει.</span><br /><span style="color:#cc66cc;">Αχ γιατί, αχ γιατί</span><br /><span style="color:#cc66cc;">μοιάζει με καρδούλα κλειστή;</span><br /><span style="color:#cc66cc;"></span><br /><span style="color:#cc66cc;">Μια φορά κι έναν καιρό</span><br /><span style="color:#cc66cc;">κάποιος άγγελος διαβάτης</span><br /><span style="color:#cc66cc;">σ' ακρογιάλι λαμπερό</span><br /><span style="color:#cc66cc;">είχε γράψει τ' όνομά της.</span><br /><span style="color:#cc66cc;"></span><br /><span style="color:#cc66cc;">Μα σαν πέρασε τ' αγέρι</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ποιος την είδε ποιος την ξέρει.</span><br /><span style="color:#cc66cc;">Αχ γιατί, αχ γιατί</span><br /><span style="color:#cc66cc;">να 'ναι σα μια σπίθα σβηστή;</span><br /><span style="color:#cc66cc;"></span><br /><span style="color:#cc66cc;">Μια φορά κι έναν καιρό</span><br /><span style="color:#cc66cc;">στην φωτιά και στον αγώνα</span><br /><span style="color:#cc66cc;">την αντίκρισα θαρρώ</span><br /><span style="color:#cc66cc;">σαν μια κόκκινη σταγόνα.</span><br /><span style="color:#cc66cc;"></span><br /><span style="color:#cc66cc;">Μα πριν βγει το καλοκαίρι</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ποιος την είδε ποιος την ξέρει.</span><br /><span style="color:#cc66cc;">Αχ γιατί, αχ γιατί</span><br /><span style="color:#cc66cc;">να 'χει στη ζωή ξεχαστεί.</span><br /><span style="color:#cc66cc;"></span></em><br /><span style="color:#cc66cc;"></span><br /><span style="color:#333399;">Στίχοι: Νίκος Γκάτσος</span><br /><span style="color:#333399;"></span><br /><div align="left"><span style="color:#333399;"><span style="font-size:85%;">Από το μουσικό άλμπουμ "Μάνος Χατζιδάκις Η ΕΠΟΧΗ</span><span style="font-size:85%;"> ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ </span></span></div><div align="left"><span style="font-size:85%;color:#333399;">Με τον Μάριο Φραγκούλη και το μουσικό σύνολο Μάνος Χατζιδάκις"</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-2321155026746517610?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-84422850921170249712010-02-02T01:47:00.005+02:002010-02-02T01:59:06.656+02:00Berlin, Schmargendoff<br /><div align="left">16 Apr. 1900<br /><br /><br /><span style="color:#339999;">Κι όταν κάποτε θα πρέπει να διδάξεις</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">γιατί προσμένει να του πεις, ένα παιδί,</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">ή γιατί ο ξένος σου</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">μπαίνει στης λάμπας σου τον κύκλο</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">σκοτεινιασμένος απ' την άχνα του βραδιού,</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">ή που το βήμα σου κάποτε ξαστοχά</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">κι' ωσότου ξαναφέξει</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">πρέπει κι εσύ σε φίλους να σταθείς</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">ή που ένας φίλος περασμένος, που φοβάται</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">πως κλονίζεται η φιλία που 'χε αρχίσει στα τυφλά</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">απαιτώντας από σένα να του γράψεις -</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">τότε πρέπει στον εαυτό σου να το πεις συνειδητά</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">τί σημαίνει «να διδάσκεις»:</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">Με λόγια που βαθιά σου τα γνωρίζεις</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">εκούσια να πεις: υπάρχω εγώ.</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">Κι ακόμη πιο πολύ</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">διδάσκω δεν θα πει: σε κάποιον</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">για την σύμπτωση να λες των εποχὠν</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">πώς συμβαίνει και γιατί·</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">διδάσκω θα πει: Για τον Ένα να ρωτήσεις τον καθένα</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">που του μοιάζει στη σιωπή...</span></div><br /><div align="left"></div><br /><div align="left"></div><div align="left"><strong><span style="color:#336666;">Rainer Maria Rilke</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8442285092117024971?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-84483348044206956112010-01-27T13:45:00.002+02:002010-01-27T13:53:42.333+02:00Σου έχω χτίσει ένα βουνό<br />ολόγιομο από ευκαιρίες…<br />Άνοιξε τα μάτια και νιώσε<br />τα νερά να σ’ εξαγνίζουν<br />το κελάηδισμα<br />τα λόγια που περνάνε στην καρδιά<br />για ζωή αιώνια κι ατελεύτητη.<br />Εγώ δεν είμαι εκεί.<br />Αυτός είναι ο δικός σου τόπος.<br />Εγώ στον έχτισα, θα μπορούσες να πεις<br />πως σ’ έχω ευεργετήσει κιόλας.<br /><br />Αν στέρξεις όμως και σταθείς<br />κι ανοίξεις το πουκάμισό σου<br />ο βοριάς θα ξεπλύνει τα σωθικά σου<br />απ’ το νου τον σαλεμένο<br />και θα ομοιάσεις<br />τα λόγια σου που φτερώνουν των ανθρώπων τις ψυχές<br />και θα χαραχτείς<br />από κάτω ως άνω με το φως της πέτρας μου.<br /><br />Είναι η σιωπή μου που σου δώρισα ξεμακραίνοντας<br />και πίσω δεν την παίρνω.<br />Γιατί εγώ από την άλλη ζω.<br />Ένα όρος ακαταμάχητο από τις προσφορές του<br />που αν τις αφήσεις να σε πλησιάσουν<br />θα λάβεις.<br /><br />Σου έχω χτίσει ένα βουνό<br />ολόγιομο σιωπή που κοχλάζει.<br />Σήκωσε το γερμένο σώμα σου<br />τον ώμο που σπρώχνει το βουνό<br />ο φάρος της αλήθειας πώς να πέσει;<br /><br />Σήκω και φύγε άλλος πια<br />αφού εντός σου υποταχτείς.<br />Το νου σα δαμάσεις<br />για το καλό και το κακό<br />που πια δεν ξεχωρίζεις<br />τότε θ’ αστράψει ο κάματος της πάλης<br />και θα γνωρίσεις πως αγάπη είναι<br />να παλεύεις εντός σου για τον άλλον.<br />Ετούτο το πάλεμα να ζήσεις και μακριά<br />από τις σαρκοβόρες θύμησες θα τρέξεις.<br /><br />Σου έχω χτίσει ένα βουνό<br />ολόγιομο απ’ τη σιωπή μου.<br />Πάρε και στράγγιξε σταγόνα τη σταγόνα<br />την ψυχή σου που παλεύει στα παλιά<br />και ποθεί στον κατάμαυρο βυθό<br />να πνίξει και εμένα.<br />Εγώ δεν υπάρχω πια, δε με θωρείς<br />δε με αγγίζεις.<br />Εγώ από την άλλη ζω.<br />Σ’ έναν απέραντο ουρανό εντός μου λάμψης.<br />Την ελευθερία του νου σου σα δαμάσεις<br />και δεν την ξεπουλάς ανόητα στα Πάθη<br />τότε θα ομοιάσεις του Θεού το χαμόγελο<br />που τίμησες ορθά τον σκοπό του ανθρώπου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8448334804420695611?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-7754034881505316742010-01-13T22:49:00.005+02:002010-01-13T23:03:18.378+02:00<div align="left"><span style="color:#336666;">Άοσμος κι όμως πιάνεται<br />Όπως άνθος από τα ρουθούνια<br />Ο θάνατος. Μεσολαβούνε κτίρια σιωπηλά, τετράγωνα<br />Με απέραντους διαδρόμους αλλ' επίμονα<br />Η οσμή περνά πτυχές από λευκά σεντόνια ή βυσσινιά<br />Παραπετάσματα σ' όλο του δωματίου το μάκρος<br />Κάποτε μία ξαφνική αντανάκλαση φωτός Ύστερα πάλι μόνον οι τροχοί από τ' αμαξίδια<br />Κι η παλιά λιθογραφία με την εικόνα<br />Του Ευαγγελισμού όπως φαίνεται μέσ' απ' τον καθρέφτη </span><br /><br /><span style="color:#336666;">Οπόταν, με το χέρι απλωμένο Εκείνος </span><br /><span style="color:#336666;">Που όπως αγγέλλει σιωπά, όπως μοιράζει παίρνει </span><br /><span style="color:#336666;">Χλωμός και με ύφος ένοχο (σαν να μην ήθελε αλλά πρέπει) </span><br /><span style="color:#336666;">Πιάνει και σβήνει ένα ένα τα ερυθρά </span><br /><span style="color:#336666;">Αιμοσφαίρια μέσα μου. Ίδια ο νεωκόρος τα κεριά την ώρα </span><br /><span style="color:#336666;">Που έχοντας πάρει τέλος οι δεήσεις όλες </span><br /><span style="color:#336666;">Υπέρ ευκρασίας αέρος και του σύμπαντος κόσμου ή </span><br /><span style="color:#336666;">Προπαντός, υπέρ ων έκαστος κατά διάνοιαν έχει </span><br /><span style="color:#336666;">Το εκκλησίασμα διαλύεται </span><br /><br /><span style="color:#336666;"></span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Ω και αν έχω! Αλλά πως με τι </span></div><span style="color:#336666;"><div align="left">Γίνεται τρόπο να φανερωθεί το «μη λεγόμενον» </span><br /><span style="color:#336666;">Που ενώ με τις ίριδες και με τ' ανεμοκλείτια ευλαλούν οι Μάιοι </span><br /><span style="color:#336666;">Και με χλόες παν κατεβατές έως τη θάλασσα </span><br /><span style="color:#336666;">Τη στιγμή που κι εκείνη ψιθυριστά κάτι απ' τ' αρχαία της μυστικά </span><br /><span style="color:#336666;">Ολοένα εκμυστηρεύεται, άφωνος μένει ο άνθρωπος</span></div><div align="left"><span style="color:#336666;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#336666;">Η ψυχή μόνον. Αυτή </span></div><div align="left"><span style="color:#336666;">Σαν μητέρα νεοσσών όπο</span><span style="color:#336666;">υ κίνδυνος κάνει φτερούγα </span><br /><span style="color:#336666;">Και από τις καταιγίδες μέσα λίγα ψίχουλα </span><br /><span style="color:#336666;">Γαλήνης υπομονετικά συνάζει· ώστε αύριο, μεθαύριο </span><br /><span style="color:#336666;">Κείνα που κατά διάνοιαν έχεις με καινούριο στιλπνό πτίλωμα </span><br /><span style="color:#336666;">Στους αιθέρες ν' ανοιχτούν κι ας ανοιγοκλειούν οι θύρες άδικα </span><br /><span style="color:#336666;">Στα ουράνια κατοικητήρια </span><br /><br /><span style="color:#336666;">Ξέρει ο Άγγελος. Και δειλά το δάχτυλο αποσύρει<br />Που ξανά κυανό το χρυσό γίνεται και μια ευωδιά<br />Σμύρνας καιούμενης ανεβαίνει ως τον ρόδινο θόλο<br />Μονομιάς ανάβουν τα κεριά σ' όλα τα μανουάλια </span><br /><span style="color:#336666;">Ύστερα όλοι ακολουθούν. Πατημασιές επάνω στα βρεμένα φύλλα </span><br /></div><div align="left"><span style="color:#336666;">Επειδή και οι άνθρωποι αγαπούν τους τάφους και με ευλάβεια<br />σωρεύουν όμορφα λουλούδια εκεί </span></div><div align="left"><span style="color:#336666;">Όμως απ' αυτούς, ο θάνατος, κανένας δεν γνωρίζει τίποτε να πει<br />Μόνον ο ποιητής. Ο Ιησούς του ήλιου. Ο μετά κάθε Σάββατο </span></div><span style="color:#336666;">ανατέλλοντας<br />Αυτός. Ο Είναι, ο Ήταν και ο Ερχόμενος. </span><br /><span style="color:#336666;"></span><br /><br /><span style="color:#336666;">Οδυσσέας Ελύτης, <em>Τα ελεγεία της οξώπετρας</em> (1991)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-775403488150531674?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-40339685911125941752010-01-12T19:41:00.004+02:002010-01-12T19:57:15.927+02:00<div align="justify">Ω! Οι αποχωρισμοί!! Τα πρώτα μαρτύρια της ζωής του ανθρώπου. Κι ωστόσο απαραίτητα. Για να περάσουμε από την απόλυτη υποταγή στους νόμους της Ανάγκης, στην πλήρη εξάρτηση από τη φροντίδα των οικείων και ύστερα, αρκετά ύστερα για τον άνθρωπο, στην κατάκτηση της ικανότητας για αυτοσυντήρηση.<br /></div><div align="justify">Όμως, και με την ικανότητα της αυτοσυντήρησης κατακτημένη, ο άνθρωπος κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα της πιο στείρας μοναξιάς. </div><br /><div align="justify">"Αν λείψει η προσοχή ενός βλέμματος, η στοργή μιας φωνής, ένα απαλό χάδι, η θέρμη μιας χειρονομίας, αν απομείνει χωρίς κάποιο αγαπημένο πρόσωπο να του επιστρέφει το πρόσωπό του, ο άνθρωπος, χαμένος, αποβαίνει στο σώμα του όγκος σάρκας που επανέρχεται στην ανωνυμία, ακινητοποιείται ως προς το γίγνεσθαι εαυτού, περιορίζεται στο διάλογο με το σώμα του χρησιμοποιώντας φαντασιώσεις και υποκατάστατα".</div><br /><div align="justify">Φρικτά πράγματα λέει η Φρανσουάζ Ντολτό! Φρικτά!</div><br /><div align="justify">Σε όλη μας τη ζωή τρόπους αναζητούμε να απαλύνουμε την οδύνη της μοναξιάς μας. Αλλά οι τρόποι μέσα στον ορισμό του ανθρώπου βρίσκονται. Στη γλώσσα που γίνεται κατανοητή από τον άλλον. Στη χαρά της επικοινωνίας. Στο έργο της δημιουργίας.</div><br /><div align="justify">Και σιμά σ' αυτά η ευλογία της Φύσης. Αυτής της άλλης Μητέρας που επιμένει να μας περιέχει παρ' όλα τα δικά μας τα εχθρικά φερσίματά μας.</div><br /><div align="justify">Ναι, ναι! Η Φύση επιμένει να φυλάττει για τον άνθρωπο ευλογημένους τόπους, να απαλύνει την οδύνη της μοναξιάς του. [...]</div><br /><div align="justify">Ότι ιδού έρχεται ένα φως που ο άνθρωπος οφείλει να το μεταμορφώσει σε χαμόγελο για τον άλλον. Θα είναι το τεκμήριο για τη χαρά της συνάντησης. Δηλαδή της μετάβασης από ένα κατώτερο σε ένα ανώτερο επίπεδο τελειότητας. </div><br /><div align="justify">Θα έρθουν ήχοι. Μπορεί από ψαλμούς αγγέλων, μπορεί από θορύβους δαιμόνων. Σ' αυτό το σύνορο ο άνθρωπος οφείλει να μάθει να λέει το δικό του τραγούδι.</div><br /><div align="justify">Θα έρθει μια νοστιμιά κι ευθύς η Γεύση οφείλει να την κυβερνήσει.</div><br /><div align="justify">Θα έρχονται ξανά και ξανά εκείνες οι ευωδιές της από τα παιδικά μας χρόνια συναπαντημένης λεβάντας. Ας είναι έτοιμη η Όσφρηση να τις υποδέχεται στο Μέγα Ανάκτορο της Αθωότητας. Την αύρα τη λεπτή και το αψύ δρολάπι χρωστά η αφή να μεταπλάθει σε νόημα-ζωή αυτού του κόσμου.</div><br /><div align="justify">Και μετά ας έρθουν οι στοχασμοί να μας παιδαγωγήσουν.</div><br /><br /><div align="justify"></div>ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ, Αλέκος Σπανίδης, <em>Φιλόλογος</em> &amp; Βέτα Γεωργιάδου, <em>Νηπιαγωγός</em><br /><em>Περιοδικό "Φιλόλογος", τευχ. 138</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-4033968591112594175?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-32426170812571167452010-01-02T22:24:00.004+02:002010-01-02T22:35:36.679+02:00<div align="justify">Τί είναι όμως η διαφάνεια μας είναι γνωστό. Μας είναι τουλάχιστον, εμάς των Ελλήνων, δεδομένη εξ ουρανού. Επομένως το δύσκολο δεν είναι αυτό. Είναι να την κατεβάσουμε -την διαφάνεια εννοώ πάντοτε- από κει ψηλά και να την εφαρμόσουμε στα αισθήματά μας, στις αισθήσεις μας, στις ιδέες μας. Να βλέπουμε, άσχετα, κάποτε κι εναντίον του κατασκευασμένου μας υπερεγώ, μες απ' το πρώτο και το δεύτερο και το τρίτο επίπεδο, ποιοί πραγματικά είμαστε και κατ' ακολουθίαν ποιοί θα μπορούσαμε να είμαστε. Πώς όμως να γίνει; Ζούμε στον αιώνα της ευκολίας. Εδώ πέρα ως και τα λόγια, εάν δεν είναι του καφενείου, δυσκολεύονται να περάσουν -μια περίπτωση που ν' αυτοκτονήσουν όλοι οι Mallarme του κόσμου. Η ιστορία αυτή, όπως θα 'λεγες κι εσύ, δεν έχει τέλος. Περάσαμε από την αισθηματολογία στον υπεραισθητισμό κι από κει στην εγκεφαλικότητα κι από κει στην πολιτικοποίηση. Τα πάντα θα 'λεγες είναι ικανός να σοφίζεται ο άνθρωπος φτάνει να μην υποχρεωθεί να κοιταχτεί καταπρόσωπο. Κι από την πλευρά του κοινού: να μην εκτεθεί ανεπανόρθωτα.<br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br /> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#336666;">Οδυσσέας Ελύτης, Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο, Ύψιλον/βιβλία, Αθήνα 1980</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3242617081257116745?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-81930595878440058632009-12-29T01:37:00.003+02:002009-12-29T01:41:19.519+02:00XX<br /><br />Τόσο φως, που κι η γυμνή γραμμή απαθανατίστηκε.<br />Το νερό σφάλισε τους όρμους.<br />Το μονάκριβο δέντρο ιχνογράφησε το διάστημα.<br />Τώρα δε μένει παρά να 'ρθεις εσύ ω!<br />σμιλεμένη από την πείρα των ανέμων<br />και ν' αντικαταστήσεις το άγαλμα. Δε μένει παρά να' ρθεις<br />εσύ και να γυρίσεις τα μάτια σου προς το πέλαγος<br />που πια δε θα 'ναι άλλο<br />από τ' ολοζώντανο το αδιάκοπο το αιώνιο ψιθύρισμά σου.<br />Δε μένει παρά να τελειώσεις στους ορίζοντες.<br /><br /><br />Οδυσσέας Ελύτης, <em>Η Συναυλία των Γυακίνθων</em>, Προσανατολισμοί<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8193059587844005863?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-22514191221941513242009-12-15T02:32:00.008+02:002009-12-15T02:53:34.790+02:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SybbS2UA1LI/AAAAAAAAAoQ/GEQ6ZE_pgBQ/s1600-h/sunset+cross.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5415256718823183538" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 257px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SybbS2UA1LI/AAAAAAAAAoQ/GEQ6ZE_pgBQ/s320/sunset+cross.bmp" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">Ζωές ριγμένες στα σκυλιά<br />χέρια μπλεγμένα στο αίμα του ήλιου<br />οι ώρες των δειλινών είναι καθρέφτης<br />σταλάζουν στην ψυχή τα όνειρα της μέρας<br />κι από τα πάθη ξεχύνονται οι ανάσες<br />των φίλων, οι αρπακτικές.<br />Μπηγμένοι σταυροί στις πλάτες μου<br />και το μερτικό των Συντρόφων μου φτωχό<br />από τη μοίρα ξεχασμένοι.<br /><br />Τα μπροστάρικα χέρια των φίλων<br />μου φαγώνουν τον κάματο της μέρας<br />και ξεδιπλώνομαι στις νύχτες γυμνός<br />και φτάνει μια στιγμή<br />στου υπέρτατου της Aδειοσύνης μου κενού<br />για να τα δώσω όλα<br />και όλα να τα χάσω.<br /><br />Προδομένος θα σταυρωθώ<br />στο ξύλο απάνω βέβηλος<br />ψυχής ανάπηρος<br />να θρηνώ για τους γκρεμισμένους ώμους<br />για τα χέρια που αντάμωσαν το αίμα<br />για την ιερή σάρκα που δάρθηκε στο κύμα.<br /><br />Μακρύνετε απ’ τον σταυρό μου φίλοι<br />αγγίχτε τον ματωμένο ήλιο<br />μέσα του κοιταχτείτε<br />και μη φοβηθείτε τη νύχτα που προμηνύει<br />αν έτσι ματωθείτε κι εσείς, όπως εγώ.<br />Οι ώρες των δειλινών είναι καθρέφτης.<br /><br />Βλέπω την ώρα ετούτη<br />που το βλέμμα παγώνω στο δείλι<br />τον εαυτό μου Δικαστή<br />είναι η ταπεινή ώρα της αλήθειας<br />επίσκεψη αιματηρή<br />σχόλασαν οι Ηλιαστές κι οι υπερασπιστές<br />και μείναν οι Κατήγοροί μου<br />να με ξεντύσουν, να με ραπίσουν,<br />να με σύρουν μπρος απ’ τους περαστικούς μου φίλους</span></div><br /><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">που θα ζηλεύουν την ομορφιά μου<br />τα μαλλιά μου που θα λάμπουν<br />τα χείλη μου που θα στάζουν βάλσαμο<br />τα χέρια μου που θα σφίγγουν το αίμα<br />Ξανθό μέσα στης θάλασσας το βυθό<br />ένα σιωπηρό φως που θα πλημμυρίζει<br />μια ώρα μικρή, συρτή,<br />στην υπέρτατη επικράτηση του Ήλιου.<br />Οι ώρες των δειλινών είναι καθρέφτης.<br /><br />Η δικαιοσύνη ξεπλένει τα χέρια που ανταμώθηκαν<br />στο σκοτάδι της παθιασμένης τόλμης<br />η αλήθεια με καθαρίζει και βαραίνει το σώμα μου στο ξύλο<br />και με υψώνει και με φωτίζει<br />και γκρεμίζει τα χείλη που φίλησαν<br />τα χέρια μου τα σταυρωμένα.<br /><br />Ετούτη την ώρα που το αίμα του ήλιου συρτό<br />απλώνεται στη θάλασσα<br />κοιτάζω τα μάτια μου και κλαίω<br />κοιτάζω τα μάτια σας και κλαίω<br />γιατί οι πόθοι σας με έζησαν<br />κι οι πόθοι σας με σταύρωσαν<br />στης Αναστάσεως την παντοδύναμη<br />ετυμηγορία. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-2251419122194151324?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-14903403211924171242009-12-08T03:11:00.004+02:002009-12-08T03:18:55.133+02:00<em><span style="color:#336666;">Φεύγεις, πού πας</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">και πού πιστεύεις</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">Τι κυνηγάς</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">Ποια γη σε θέλει, ποιον εαυτό γυρεύεις...</span></em><br /><em><span style="color:#336666;"></span></em><br /><em><span style="color:#336666;">Φεύγεις και πας</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">είσαι καράβι</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">Μπροστά κοιτάς</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">η θάλασσά σου πυρκαγιές και πάγοι</span></em><br /><em><span style="color:#336666;"></span></em><br /><em><span style="color:#336666;">Εσύ γεννάς τη θάλασσα</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">και χτίζεις το καράβι</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">Είσαι το εδώ και το αλλού</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">είσαι η γιορτή του γυρισμού</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">το δάκρυ του αποχωρισμού.</span></em><br /><em><span style="color:#336666;"></span></em><br /><em><span style="color:#336666;">Φεύγεις και πας...</span></em><br /><br /><br /><span style="color:#339999;">(στίχοι απ' το τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη "Ο δρόμος σου είσαι εσύ")</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-1490340321192417124?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-33874017604400852202009-12-04T01:06:00.011+02:002009-12-04T01:27:48.129+02:00<strong><span style="color:#339999;">Ο ΥΠΝΟΣ ΤΩΝ ΓΕΝΝΑΙΩΝ</span></strong><br /><div align="left"><span style="color:#ffffcc;">(Παραλλαγή)<br /></div></span><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Μυρίζουν ακόμη λιβάνια, κι έχουν την όψη καμένη </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">από το πέρασμά </span><span style="color:#66cccc;">τους στα Σκοτεινά Μεγάλα Μέρη.<br /></span><span style="color:#66cccc;">Κει που μεμιάς τους έριξε το Ασάλευτο</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Μπρούμυτα, σ' ένα χώμα που κι η πιο μικρή ανεμώνα του </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">θα 'φτανε </span><span style="color:#66cccc;">να πικράνει τον αέρα του Άδη</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">(Το' να χέρι μπρος, έλεγες πολεμούσε ν' αρπαχτεί απ' το μέλλον, </span><br /><span style="color:#66cccc;">τ' άλλο κάτω απ' την έρμη κεφαλή, στραμμένη με το πλάι</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Σαν να θωρεί στερνή φορά, μέσα στα μάτια ενός ξεκοιλιασμένου </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">αλόγου, σωρό τα χαλάσματα καπνίζοντας)</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Κει τους απάλλαξε ο Καιρός. Η φτερούγα η μια, η πιο κόκκινη, </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">κά</span><span style="color:#66cccc;">λυψε τον κόσμο, την ώρα που η άλλη, αβρή, </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">σάλευε κιόλας μες </span><span style="color:#66cccc;">στο διάστημα</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Και καμιά ρυτίδα ή τύψη, αλλά σε βάθος μέγα</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Το παλιό αμνημόνευτο αίμα που αρχινούσε </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">με κόπο να χαράζεται, </span><span style="color:#66cccc;">μέσα στη μελανάδα τ' ουρανού</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Ήλιος νέος, αγίνωτος ακόμη</span></div><span style="color:#66cccc;"></span><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Που δεν έσωνε να καταλύσει την πάχνη των αρνιών </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">από το ζωντανό </span><span style="color:#66cccc;">τριφύλλι, όμως πριν καν πετάξει αγκάθι </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">αποχρησμοδοτούσε το </span><span style="color:#66cccc;">έρεβος...</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Κι απαρχής Κοιλάδες, Όρη, Δέντρα, Ποταμοί</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Πλάση από γδικιωμένα αισθήματα έλαμπε, </span><span style="color:#66cccc;">απαράλλαχτη </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">κι ανα</span><span style="color:#66cccc;">στραμμένη, </span><span style="color:#66cccc;">να τη διαβαίνουν οι ίδιοι τώρα, </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">με θανατωμένο μέ</span><span style="color:#66cccc;">σα τους τον Δήμιο</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Χωρικοί του απέραντου γαλάζιου!</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Δίχως μήνες και χρόνοι να λευκαίνουν το γένι τους, </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">με το μάτι εγύ</span><span style="color:#66cccc;">ριζαν τις εποχές, </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">ν' αποδώσουν στα πράγματα </span><span style="color:#66cccc;">το αληθινό τους </span><span style="color:#66cccc;">όνομα</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Και στο κάθε βρέφος που άνοιγε τα χέρια, ούτε μία ηχώ, </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">μοναχά </span><span style="color:#66cccc;">το μένος της αθωότητας που ολοένα δυνάμωνε </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">τους καταρ</span><span style="color:#66cccc;">ράχτες...</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Μια σταγόνα καθαρού νερού, σθεναρή </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">πάνω απ' τα βάραθρα, </span><span style="color:#66cccc;">την </span><span style="color:#66cccc;">είπανε Αρετή </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">και της έδωσαν ένα λιγνό αγορίστικο σώμα.</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Όλη μέρα τώρα η μικρή Αρετή κατεβαίνει </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">κι εργάζεται σκληρά </span><span style="color:#66cccc;">στα μέρη όπου η γη </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">από άγνοια σήπονταν, κι είχαν οι άνθρωποι </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">ανεξήγητα μελανουργήσει</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#66cccc;">Αλλά τις νύχτες καταφεύγει πάντα εκεί ψηλά</span><span style="color:#66cccc;"> </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">στην αγκαλιά του </span><span style="color:#66cccc;">Όρους, καθώς μέσα </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">στα μαλλιαρά στήθη του Αντρός. </span><br /><br /><span style="color:#66cccc;">Και η άχνα που ανεβαίνει απ' τις κοιλάδες, </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">έχουν να κάνουν πως δεν </span><span style="color:#66cccc;">είναι λέει καπνός, </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">μα η νοσταλγία που ξεθυμαίνει </span></div><div align="left"><span style="color:#66cccc;">από τις χαρα</span><span style="color:#66cccc;">μάδες του ύπνου των Γενναίων.</span></div><br /><div align="left"><br /></div><div align="left"><strong><span style="color:#339999;">Οδυσσέας Ελύτης</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3387401760440085220?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-68472264976133952942009-11-30T02:03:00.006+02:002009-11-30T02:51:23.076+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SxMV-ZjwjjI/AAAAAAAAAno/zT6YoiTnnBE/s1600/xx_EPIKOUROS%25201.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409691739159039538" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 175px; CURSOR: hand; HEIGHT: 196px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SxMV-ZjwjjI/AAAAAAAAAno/zT6YoiTnnBE/s320/xx_EPIKOUROS%25201.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">Οι πνευματικές αρετές, εφόσον έχουν μεγαλύτερη διάρκεια, συμβάλλουν στην αταραξία και αληθινή ευδαιμονία. Ο Επίκουρος βρίσκει την αληθινή ευδαιμονία στη <strong><span style="color:#339999;">φρόνηση</span></strong>. [...] Μόνο ο σοφός άνθρωπος έχει τη δύναμη να απαγκιστρώνεται από τα πάθη και τη ματαιοδοξία, χωρίς να επηρεάζεται από το φόβο, αλλά και να "μένει ευχαριστημένος μέσα στα όρια που έχει θέσει η φύση των πραγμάτων". Η φρόνηση, συνεπώς, προστατεύει από τις συμφορές στις οποίες ελλοχεύει ο φόβος και η επιθυμία. Έτσι η φρόνηση, αυτή η γνώση, "θα μας επιτρέψει να ανακαλύψουμε τους περιορισμούς της φύσης αλλά και του εαυτού μας, κι έτσι να ορίσουμε το πλαίσιο για τη σοφή λήψη των αποφάσεων, δηλαδή για τη διαδικασία μετατροπής της διορατικότητας σε προνοητικότητα". <em>(Eric Anderson, Ο Επίκουρος στον 21ο αιώνα, σελ. 50)</em></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">Εκτός όμως από τη φρόνηση, απαραίτητη αρετή είναι και η <strong><span style="color:#339999;">εγκράτεια</span></strong>, δηλαδή η εξουσία της φρόνησης πάνω στα πάθη μας.</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">Μια τρίτη αλλά αναγκαία αρετή είναι η <strong><span style="color:#339999;">ανδρεία</span></strong>. Η ανδρεία προάγει την αξιοπρέπεια, την απόδοση του απαιτούμενου σεβασμού στους άλλους, το θάρρος να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, να είμαστε υπεύθυνοι, και πρόθυμοι να "θυσιαστούμε" για χάρη των φίλων μας.</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">Η <strong><span style="color:#339999;">δικαιοσύνη</span></strong> επίσης, διασφαλίζει την ευτυχία. "Μέγιστος καρπός της δικαιοσύνης είναι η ψυχική ηρεμία", μας διαβεβαιώνει ο Επίκουρος. </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#ffff99;">Από όλα τα αγαθά που μας δίνει η σοφία για να περάσουμε μια ευτυχισμένη ζωή, το πιο σπουδαίο είναι η <strong><span style="color:#ffff66;">φιλία</span></strong> <em>(Κύριαι δόξαι XXVII)</em>. Ο ευγενικός χαρακτήρας αφοσιώνεται σε δύο ουσιαστικά πράγματα, στη σοφία και τη φιλία <em>(Βατικανικά Αποσπάσματα AB, LXXVIII)</em>. Από αυτά το πρώτο είναι αγαθό θνητό, ενώ το δεύτερο αθάνατο. Και θεωρείται η φιλία αγαθό αθάνατο, γιατί είναι ο τρόπος ζωής των θεών, ενώ η σοφία εκλαμβάνεται ως το μονοπάτι εκείνο που θα οδηγήσει στην μακαριότητα της φιλίας. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#ffff99;">Η φιλία, τονίζει με ενθουσιασμό μεγάλο ο Επίκουρος, "περιχορεύει την οικουμένην κηρύττουσα δη πάσιν ημίν εγείρεσθαι επί τον μακαρισμόν".</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#ffff99;">Η έννοια της φιλίας είναι ριζωμένη στην ανθρώπινη φύση, αποτελεί κτήμα όλων των ανθρώπων, προϋπάρχει από τη δικαιοσύνη, συμβάλλει στην ομόνοια της κοινωνίας, γίνεται από μόνη της σκοπός της. Γίνεται δηλαδή αρετή στην πράξη. </span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#339999;">"Ήταν περισσότερο προφήτης παρά φιλόσοφος περισσότερο άγιος παρά προφήτης". <em>(Benjammin Farrington, Το πιστεύω του Επίκουρου, σελ. 23)</em></span></div><br /><div align="justify"><em></em></div><br /><div align="justify"><strong><span style="color:#336666;">ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΣΩΝΗ, Φιλόλογος, καθηγήτρια στη Δ.Ε., <em>Ο ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΖΩΗΣ (Η ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ)</em>, "Φιλόλογος", τευχ. 137</span></strong></div><br /><div align="justify"><strong><span style="color:#336666;"></span></strong></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">(Το παρόν κείμενο αποτελεί απόσπασμα του πολυσέλιδου άρθρου, συμπυκνωμένο κατά τις ανάγκες).</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-6847226497613395294?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-60292100781901988382009-11-20T11:56:00.005+02:002009-11-20T12:20:46.066+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SwZtNK6thKI/AAAAAAAAAng/hvswFLL99q4/s1600/%25CE%25B5%25CE%25BE%25CE%25BF%25CE%25B4%25CE%25BF%25CF%2582%2B%25CE%25B1%25CF%2580%2B%25CF%2584%25CE%25B7%2B%25CE%25B8%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2583%25CF%2583%25CE%25B1%2BHerbert_James_Draper_-_Ulysses_and_the_Sirens_(1909).jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406128475741193378" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 264px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SwZtNK6thKI/AAAAAAAAAng/hvswFLL99q4/s320/%25CE%25B5%25CE%25BE%25CE%25BF%25CE%25B4%25CE%25BF%25CF%2582%2B%25CE%25B1%25CF%2580%2B%25CF%2584%25CE%25B7%2B%25CE%25B8%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2583%25CF%2583%25CE%25B1%2BHerbert_James_Draper_-_Ulysses_and_the_Sirens_(1909).jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#ffffcc;">Στο ξάρτι το σαθρό<br />καρφώσανε τον ήλιο<br />με δάφνες στολισμένο<br />σαν είν’ εκεί ψηλά<br />να μη τον φτάνουμε<br />εμείς του αγέρα οι πότες.<br />Με της νιότης την αφοβιά<br />ξορκίσαμε το θνησιγέννητο<br />χάρτινο καραβάκι. Ελπίσαμε.<br />Ριγμένοι στα δόντια των καιρών<br />κι απ’ τα βάσανα πιο πίσω<br />κι οι πεθαμένοι αμίλητοι.<br />Γνωρίζανε καλά την πλώρη της ζωής μας.<br />Θρέψαμε με ξύλο τη νιότη<br />να επιπλεύσει η ελπίδα<br />μα πείνασε η ψυχή.<br />Μαζέψαμε τη θάλασσα<br />να πλατύνει η καρδιά<br />μα στένεψε η ζωή<br />και μείναμε μικροί ακόμη.<br />Ο ήλιος στο ξάρτι ήρθε στο μπόι μας.<br />Άρχισε και να μας μοιάζει<br />σαχλός να παιδιαρίζει στο σεληνόφως<br />δειλός να κρύβεται στην καταχνιά.<br />Κι είμαστε μικροί ακόμη.<br /><br />Τώρα πιο γέροι κι απ’ το ξάρτι αυτό<br />το ακατάλυτο, το τιμημένο<br />τί να μας πήγε λάθος και πτωχεύσαμε;<br /><br />Ανίσως μικροί όπως αρχίσαμε<br />του ταξιδιού τη νιότη<br />με μάτια ορθάνοιχτα<br />του κορμιού μας την ορμή - και του νου-<br />στο ξάρτι απιθώναμε, το ηλιοφόρο<br />ωσότου η χάρτινη ροπή<br />να γίνει στάχτη<br />να λάβει η καρδιά μας φως κι η ζωή<br />το πάθος ενός ερωτευμένου.<br />Να γίνει η γης μιαν επανάσταση<br />ολόκληροι να υψωθούμε<br />χέρι το χέρι κι εγώ, κι εσύ, κι ο άλλος<br />τον πόλεμο να φτάσουμε στο τέλος<br />στις ζωές που έρχονται ν’ αφήσουμε ζωή<br />εγώ, κι εσύ, κι ο άλλος<br />που ρίξαμε τα χάρτινα στις φλόγες<br />που πλέξαμε στεφάνια στα μαλλιά των Σειρήνων<br />εγώ, κι εσύ, κι ο άλλος<br />που μιλήσαμε τους πόνους των θεών<br />των αγγέλων γυρέψαμε τη βασιλεία<br />και την επίγεια λαχτάρα:<br />να ‘σαι θνητός και λεύτερος<br />ένας δαφνοστεφανομένος ήλιος.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-6029210078190198838?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-35174274581896622822009-11-15T23:01:00.007+02:002009-11-16T00:11:15.992+02:00<div align="justify"><span style="color:#6666cc;"><span style="color:#339999;">«Έλα! Σε χρειάζομαι όχι μόνο για τη νίκη, μα προπάντων, μετά τη νίκη- όταν θα μπούμε, όσοι απομείνουμε, ξανά στα καράβια, γυρίζοντας μαζί με την Ελένη, δέκα χρόνια γερασμένη…κρύβοντας μες στα δικά της πέπλα και τη δική μας ξενητειά, την τύψη, την απελπισία και τον μεγάλο, αφυγάδευτο τρόμο της ερώτησης: γιατί ήρθαμε, γιατί πολεμήσαμε, γιατί και που επιστρέφουμε;»<br /><br />(Γιάννης Ρίτσος, Φιλοκτήτης)</span><br /></span><br /><br /></div><div align="justify"><span style="color:#336666;">Ερώτηση εφιαλτικά γυμνή, όπως αποκαλύπτει μεμιάς την κενότητα της ανθρώπινης πραμάτειας στους μεγάλους ή στους «καθημερινούς» μας πολέμους, όταν ξεπουλά τα πιο μεγάλα Θέλω της στα πιο ακριβά της Πρέπει.<br />«Θέλω και Πρέπει»… Ο άνθρωπος. Ένα τεντωμένο σκοινί, ανάμεσα σε ό,τι ελπίζει και ό,τι φοβάται. Και να γιατί, «ο ελληνικός λόγος είναι πραγματικά θανατηφόρος», όπως έγραψε ο Χέντερλιν αναφερόμενος στην τραγωδία και στην λέξη εντός της που γίνεται ενέργημα, στο λόγο που δεν δημιουργεί τον κόσμο (μονάχα) μα τον σκοτώνει. «Εμείς οι Δυτικοί γνωρίζουμε την πληγή που οι λέξεις μπορούν να επιφέρουν αλλά βιώνουμε μονάχα μεταφορικά την αμεσότητα του φυσικού ολέθρου. Η κατάρα του Θησέα φονεύει κυριολεκτικά τον Ιππόλυτο. Οι μαντικές και προφητικές εκφορές ξεσκίζουν την ανθρώπινη σάρκα. Η εντολή του Κρέοντα φονεύει την Αντιγόνη». Ο λόγος, έτσι, γίνεται θεός κι ο δημιουργός του άνθρωπος ο ατέρμονος Προμηθέας που, γυμνός πάνω στον βράχο θα προσπαθεί να σκαλίσει με τα νύχια το Φως, χρησιμοποιώντας την πένα ως έμβολο ενάντια στην μοίρα μας. «Έμβολο και Μοίρα»… «Ευλογημένη είναι η ανθρωπότητα που ο Θεός έδωσε σε μερικούς ανθρώπους την κατάρα να είναι ποιητές», έγραψε κάποτε ο Φ. Μουρ. </span></div><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;"><strong>Ελένη Καρασσαβίδου-Κάππα (Γ.Ρίτσος: Η στάχτη στη γεύση του ταξιδιού)</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3517427458189662282?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-76716036303046082952009-11-05T01:35:00.006+02:002009-11-05T01:51:10.889+02:00<div align="center">«Βλέπεις» είπε «είναι οι Άλλοι<br />και δε γίνεται Αυτοί χωρίς Εσένα<br />και δε γίνεται μ' Αυτούς χωρίς, Εσύ<br />Βλέπεις» είπε «είναι οι Άλλοι<br />και ανάγκη πάσα να τους αντικρίσεις<br />η μορφή σου αν θέλεις ανεξάλειπτη να 'ναι<br />και να μείνει αυτή.<br />Επειδή πολλοί φορούν το μελανό πουκάμισο<br />και άλλοι μιλούν τη γλώσσα των χοιρογρυλλίων<br />και είναι οι Ωμοφάγοι και οι Άξεστοι του Νερού<br />οι Σιτόφοβοι και οι Πελιδνοί και οι Νεοκόνδορες<br />ορμαθός και αριθμός των άκρων του σταυρού<br />της Τετρακτίδος.<br />Αν αλήθεια κρατήσεις και τους αντικρίσεις» είπε<br />«η ζωή σου θ' αποκτήσει αιχμή και θα οδηγήσεις» είπε<br />«Ο καθείς και τα όπλα του» είπε<br />Και αυτός αλήθεια που ήμουνα Ο πολλούς αιώνες πριν<br />Ο ακόμη χλωρός μες στη φωτιά Ο άκοπος απ' τον ουρανό<br />Πέρασε μέσα μου Έγινε<br />αυτός που είμαι<br />Η ώρα τρεις της νύχτας<br />λάλησε μακριά πάνω απ' τα παραπήγματα<br />ο πρώτος πετεινός<br />Είδα για μια στιγμή τους Όρθιους Κίονες τη Μετόπη με Ζώα Δυνατά<br />και Ανθρώπους φέρνοντας Θεογνωσία<br />Πήρε όψη ο Ήλιος Ο Αρχάγγελος ο αεί δεξιά μου<br /></div><br /><div align="center">ΑΥΤΟΣ εγώ λοιπόν<br />και ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας! </div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><strong>Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον Εστί, <em>Η ΓΕΝΕΣΙΣ</em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-7671603630304608295?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-6900233128335232382009-11-02T01:08:00.003+02:002009-11-02T01:14:16.567+02:00<div align="justify">Kάποτε θα θυμηθώ κάτι τόσο ωραίο, θά 'ναι φθινόπωρο σ' εκείνη τη μικρή πάροδο με τα υαλοπωλεία, εκεί που, όταν ξεπέσαμε, ο πατέρας πουλούσε ονειροκρίτες ― από τότε δεν ξαναβγήκα απ' τ' όνειρο κι όμως κρύωνα, αλλά μπορούσα τουλάχιστο να παραδοθώ στ' ανώμαλα πάθη μου: τη μελαγχολία ή το συνωστισμό ― γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, εγώ κανέναν ποτέ δεν αγάπησα κι αυτό το τρυφερό βλέμμα μου ήταν για εντελώς ιδιωτική χρήση<br />σαν την αθανασία των ποιητών.</div><br /><strong>Τάσος Λειβαδίτης</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-690023312833523238?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-35542699022190873802009-10-27T02:56:00.007+02:002009-10-27T03:07:06.490+02:00<em><span style="color:#336666;">"Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι...</span></em><br /><br /><em><span style="color:#336666;">Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου Βυθού,</span></em><br /><em><span style="color:#336666;">Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς<br />Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη<br />Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή<br />Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή"</span></em><br /><em><span style="color:#336666;"></span></em><br /><em><span style="color:#336666;"><strong>Οδυσσέας Ελύτης</strong></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3554269902219087380?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-38837917887489148032009-10-26T02:00:00.005+02:002009-10-26T02:07:05.148+02:00<div align="justify"><span style="color:#336666;">"Το ποίημα «Ελένη» παραπέμπει στο ομώνυμο έργο του Ευριπίδη, σύμφωνα με το οποίο η Ελένη δεν πήγε ποτέ στην Τροία‧ ο πόλεμος έγινε για ένα ομοίωμά της που έστειλαν οι θεοί. Ο Σεφέρης για να μιλήσει (μέσα από το προσωπείο του Τεύκρου, του εξόριστου από την πατρίδα του ιδρυτή της Σαλαμίνας της Κύπρου) για τη διάψευση που νιώθουν όσοι στρατεύτηκαν για την ελευθερία στον πρόσφατο πόλεμο, καταλήγοντας στις συγκαιρινές περιστάσεις της Κύπρου, που οι σύμμαχοι του πολέμου τής στερούν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση".<br /></span><br />Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.<br />Τόσα κορμιά ριγμένα<br />στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης<br />τόσες ψυχές<br />δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.<br />Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα<br />για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη<br />μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου<br />για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.<br />Κι ο αδερφός μου;<br /> Αηδόνι αηδόνι αηδόνι,<br />τ' είναι θεός; τι μη θεός; και τι τ' ανάμεσό τους;<br /><br />"Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες".<br /><br />Δακρυσμένο πουλί,<br /> στην Κύπρο τη θαλασσοφίλητη<br />που έταξαν για να μου θυμίζει την πατρίδα,<br />άραξα μοναχός μ' αυτό το παραμύθι,<br />αν είναι αλήθεια πως αυτό είναι παραμύθι,<br />αν είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι Δε θα ξαναπιάσουν<br />τον παλιό δόλο των θεών<br /> αν είναι αλήθεια<br />πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,<br />ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη<br />ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος που ωστόσο<br />είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,<br />δεν το 'χει μες στη μοίρα του ν' ακούσει<br />μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε<br />πως τόσος πόνος τόση ζωή<br />πήγαν στην άβυσσο<br />για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color:#336666;">(απόσπασμα από το ποίημα "Ελένη", στ.42-68)</span></div><div align="justify"><br /><strong><span style="color:#336666;"><em>Ο Σεφέρης για νέους αναγνώστες</em>, σελ. 245, 252-254, εκδ. Ίκαρος 2008</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3883791788748914803?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-28156389288734792282009-10-17T03:52:00.002+03:002009-10-17T03:54:54.946+03:00Ακόμη ταξιδεύω σε δρόμους ακυβέρνητους<br />μ’ ένα σεντόνι αχνισμένο<br />πάνω απ’ το κεφάλι μου. Κοιτώ ψηλά.<br />Ο άλλοτε μπροστάρης ήλιος τώρα με τυφλώνει,<br />καθώς τον κοιτώ επίτηδες.<br />Άλλοτε το γαλάζιο σπάει<br />-σαν ανάσα που πεθυμάει να βγει-<br />τούτη τη θρονιασμένη καταχνιά.<br />Δεν είναι στατική. Εναλλάσσεται,<br />Μα πάντα κάτι ποθεί να μου στερήσει.<br />Πόσο άδικα άρπαγη είναι.<br /><br />Η αφάνεια καλύπτει τους ακέραιους<br />που μοιάζει να πνίγονται εντός της.<br />Μα δε χάνονται. Είναι εκεί<br />σαν τα ψηλά βουνά,<br />που τους κόβουν το κεφάλι, τους κόβουν<br />το σώμα και μένουν κάτι πόδια…<br />δεν τα γνωρίζεις.<br />Μα έχουνε δικό τους, σαν αυτόχθονες,<br />της γης το στέρεο πάτημα.<br /><br />Τη νύχτα δε βλέπω χρώματα.<br />Βλέπω ανθρώπους.<br />Οι περισσότεροι περίεργα ντυμένοι<br />έχουν για νυχτοκάματο<br />τη θολότητα της μέρας,<br />την κουβαλούν ολημερίς στις τσέπες τους<br />σα μια κάλπικη πεντάρα που σε τρώει,<br />που σε τρώει και δε βρίσκεις<br />πώς να την ξεφορτωθείς…<br /><br />Έτσι με κέρδη αμφίβολα<br />παζαρεύουν ό, τι κουβαλούν ακέραιο<br />πιο κάτω απ’ το πετσί τους,<br />ποντάροντας με γνώση<br />στα οφέλη ετούτης της ψευτιάς.<br />Ξεχνούν πως έχουν το φθινόπωρο<br />μες στις καρδιές τους,<br />πως δεν ξεντύνεται έτσι εύκολα η ψυχή<br />αν δεν τη ντύσεις γρήγορα με κάτι παραπάνω.<br />Παραπάνω, παρακάτω δεν έχει σημασία…<br />Οι άνθρωποι που κοιτώ τη νύχτα<br />Είναι ακυβέρνητοι…<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Αθήνα, 16/10/09</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-2815638928873479228?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-70114340807164579182009-10-11T15:20:00.004+03:002009-10-11T15:31:10.989+03:00<div align="justify">Μην πιστέψετε πως ό,τι ωραίο και δυνατό καταλήγει "άσχημα και συνηθισμένα". Δεν μπορεί να τελειώνει έτσι διότι, αν υπήρξε ωραίο και δυνατό, τότε δεν τελειώνει καθόλου. Εξακολουθεί να επιδρά μέσα από αέναες μεταμορφώσεις, μόνο που συχνά οι μεταμορφώσεις αυτές ξεπερνούν κατά πολύ την αντίληψη και την αντοχή μας: συχνά, όταν ένα συμβάν μάς παγώνει ή με άλλο τρόπο ξεσκεπάζεται βίαια μπροστά στα μάτια μας χάνοντας φύλλα και ανθούς, σκάβουμε σοκαρισμένοι το χώμα γύρω του και τρομάζουμε απ' την ασχήμια της ρίζας απ' την οποία φυτρώνει αυτό που μας φαίνεται μοιραίο: είμαστε σχεδόν ανίκανοι να φανούμε δίκαιοι απέναντι σε ό,τι εκδηλώνεται και, σαν να στρεφόμασταν με μοχθηρία και εκδικητικότητα κατά του ίδιου μας του εαυτού, σπεύδουμε να αποκαλέσουμε άσχημο ό,τι απλούστατα αδυνατούμε να κατατάξουμε στο συρμό της ομορφιάς που τυχαίνει να ακολουθείται εκείνην ακριβώς τη στιγμή. Τις περισσότερες φορές δεν πρόκειται παρά για μια -συχνά βεβαίως σχεδόν αβάσταχτη- μετατόπιση της προσοχής μας. </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><strong>Ράινερ Μαρία Ρίλκε, <em>Η σοφία του Ρίλκε. Ο οδηγός του ποιητή για τη ζωή</em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-7011434080716457918?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-31566609995985356602009-10-05T15:02:00.005+03:002009-10-05T15:38:05.107+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SsnoAXoO9-I/AAAAAAAAAnE/CioKUmLOY2w/s1600-h/1752872124_8f8977d65f.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389093522165921762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 238px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SsnoAXoO9-I/AAAAAAAAAnE/CioKUmLOY2w/s320/1752872124_8f8977d65f.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#cc6600;">Δεν έμεινε γης να σε πατώ<br />στους σταυρωμένους μου ορίζοντες<br />οι ελπίδες καταδύονται,<br />τα λόγια μου για σένα<br />φλόγες σβήνουν πάνω στο νερό,<br />ο καβαλάρης χρόνος<br />καλπάζει θριαμβευτικά<br />πάνω στο αχνισμένο χώμα<br />και με το μαστίγιό του<br />δίνει τη χαριστική βολή.<br /><br />Στη γη τη γονική<br />βαδίζουμε ανέκφραστοι<br />σα μια κέρινη αχλύ<br />στου μέλλοντος το νεκρικό μας πέρασμα.<br />Με πληγές σκάβουμε την ιστορία<br />με τα χέρια μας σκεπάζουμε το χώμα<br />θάβουμε τις αχτίδες του ήλιου<br />πριν βρούνε γη<br />πριν μας φωτίσουν<br />γιατί μείναμε γυμνοί,<br />κι ύστατη προσπάθεια<br />να δαγκώνουμε την αλήθεια<br />μη μας κάψει…<br /><br />Γέμισεν η γης με στάχτες<br />κι εστέρεψαν οι ουρανοί.<br />Κόσμε μου, δείξε μου<br />γιατί να σ’ αγαπώ ακόμη…</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3156660999598535660?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-8268311613535016112009-10-01T01:17:00.004+03:002009-10-01T01:37:57.314+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SsPdrQe1sWI/AAAAAAAAAl0/F2elaftlxNA/s1600-h/four-seasons-sally-van-driest.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387393314493673826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 314px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SsPdrQe1sWI/AAAAAAAAAl0/F2elaftlxNA/s320/four-seasons-sally-van-driest.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Πέρασαν κιόλας δυο χρόνια από τότε που αυτός ο χώρος έγινε το μέσον της φωνής της ψυχής μου. Όλοι εσείς αγκαλιάσετε τους ήχους της και με τιμήσατε με τους δικούς σας. Ευγνώμων για τη στήριξή σας. Σας ευχαριστώ για όλα όσα μοιραζόμαστε, για την πολύτιμη προσφορά σας στην ψυχή μου, μέσα απ’ τις δικές σας δημιουργίες στους δικούς σας τόπους τέχνης. Υπόσχεση και πρόκληση να συνεχίσουν να συναντώνται οι ιδέες μας κι οι ανάγκες των ψυχών μας εδώ, σ’ αυτόν τον καθρέφτη της ζωής μου. Αστείρευτος γαρ ο λόγος περί ρομαντισμού…</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-826831161353501611?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-8629685215217337522009-09-22T22:19:00.006+03:002009-09-22T22:27:04.884+03:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SrkkTK3f30I/AAAAAAAAAls/Dl6sp5GqfiE/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1003fff.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384374741251383106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SrkkTK3f30I/AAAAAAAAAls/Dl6sp5GqfiE/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1003fff.jpg" border="0" /></a><span style="color:#336666;"><br /></span><div align="center"><span style="color:#336666;">'Eχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, </span><br /><span style="color:#336666;">έναν ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου. </span><br /><span style="color:#336666;">Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">να σας έλεγα </span><br /><span style="color:#336666;">πού φτάνει ο καθένας τους. Η θάλασσα, ξέρω. </span><br /><span style="color:#336666;">Ο ουρανός, υποψιάζομαι. Για τον πράσινο κήπο μου, </span><br /><span style="color:#336666;">μη με ρωτήσετε.</span><br /><br /><br /><strong><span style="color:#336666;">Νικηφόρος Βρεττάκος</span></strong> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-862968521521733752?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-3352944938323583712009-09-20T03:07:00.005+03:002009-09-20T03:16:45.150+03:00<div align="justify">Μα για τους δυνατούς υπάρχει πάντοτε ένα φρούριο μυστικό μέσα στην ψυχή τους, όπου μπορούν ν’ αποσυρθούν και να διαφεντέψουν τα στερνά τους, να μην ντροπιάσουνε τουλάχιστον, πεθαίνοντας, την ιδέα της ανθρωπιάς.<br /></div><div align="justify">Το μεγαλείο της ψυχής είναι εκείνο που δίνει και στον πόνο και στον θάνατο, μιαν όψη θεϊκή: μια πιο βαθιά και αληθινότερη ενόραση της ζωής αυτής που ζούμε. </div><br /><br /><div align="justify"><em><strong>Edith Hamilton, Αμερικανίδα φιλόλογος</strong></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-335294493832358371?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-67035072335079414652009-09-12T00:31:00.006+03:002009-09-12T01:01:14.420+03:00<div align="justify"><span style="color:#6666cc;">Και τί είναι τελικά το Ποίημα; Ίσως είναι το νόμισμα που σφίγγει στα δόντια του ο Ποιητής για να μπει στη βάρκα του Θανάτου. Με αυτό θα πληρώσει για το μέγα θαύμα που αξιώθηκε και που δεν είναι άλλο από την ίδια τη ζωή.</span></div><div align="justify"><br /><span style="color:#6666cc;">Έχω γράψει τούτο το χαϊ-κού:</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#cc66cc;">Όλοι χωράμε</span></div><div align="center"><span style="color:#cc66cc;">οι ζωντανοί κι οι νεκροί</span></div><div align="center"><span style="color:#cc66cc;">σ' ένα ποίημα</span></div><div align="center"><br /></div><div align="justify"><span style="color:#6666cc;">Αλλά και όλη η μνήμη του κόσμου χωράει μέσα στην Ποίηση. Ή τουλάχιστον αυτή τη μαγική εντύπωση μας δίνει η τέχνη της Ποίησης. Πως όσα έχουν χαθεί και κείνα που θα έρθουν και θα περάσουν και θα χαθούν θα μείνουν για πάντα μέσα στην Ποίηση. Θα μείνουν για πάντα μέσα στην Ποίηση «όσα κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται», όπως θα έλεγε ο Αλεξανδρινός.</span></div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong><span style="color:#6666cc;">Γιωργής Παυλόπουλος</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-6703507233507941465?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-44770705369579337272009-09-10T00:38:00.005+03:002009-09-10T00:57:32.657+03:00<div><span style="color:#ccccff;">Μα ποιος θα' ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;</span></div><br /><div><span style="color:#ccccff;">Ποιος θα μετρήσει μια-μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα;</span></div><br /><div><span style="color:#ccccff;">Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών;</span></div><br /><div><span style="color:#ccccff;">Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες</span></div><br /><div><span style="color:#ccccff;">Ζητούνε μια ώρα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.</span></div><br /><div><span style="color:#ccccff;">Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.</span></div><br /><div><span style="color:#ccccff;"></span></div><br /><div><span style="color:#9999ff;"><strong>Μανόλης Αναγνωστάκης</strong><br /></span></div><div><span style="color:#9999ff;"></span></div><br /><div><span style="color:#9999ff;">Απόσπασμα από το ποίημα <em><strong>Η αγάπη είναι ο φόβος... </strong></em><br /></span></div><div><span style="color:#9999ff;">Από τη συλλογή <em><strong>Εποχές</strong> <strong>3</strong></em> (1951)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-4477070536957933727?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-72382754302721765132009-09-05T11:54:00.003+03:002009-09-05T12:04:31.736+03:00Κανείς δεν ξέρει πού<br />κοιτούν<br />τα σπίτια<br /><br />μέσ' από τ' ανοιχτά παράθυρά τους<br />σαν προβολέα το βλέμμα περιφέρουν<br />φωτίζοντας ένα δικό τους κόσμο<br /><br />Τα βράδια<br />κλείνουν πια τα βλέφαρά τους<br />βυθίζονται βαθιά στην ύπαρξή τους<br />νιώθουν κι αυτά το σώμα τους<br />ακούνε<br />τις πέτρινές τους φλέβες να φουσκώνουν<br /><br />μέσα στα κύτταρά τους ξαναζούν<br />ψίθυροι των νερών<br />φωνές του ανέμου<br /><br />Τα σπίτια μοιάζουν κάπως με τους τάφους<br />όπου νεκροί και ζώντες συνυπάρχουν<br />ο χρόνος τους ακινητεί<br />το παρελθόν τους και το μέλλον τους<br />χωρούν<br />μες στο πλατύ κι ασάλευτο παρόν τους<br /><br />Όμως<br />πεθαίνουν κάποτε κι εκείνα<br />σωρεύεται στα στήθη τους σκοτάδι<br />σπάζουν τα κόκαλά τους απ' το βάρος<br />και ξαφνικά<br />μια νύχτα<br />καταρρέουν<br />μ' ένα βαθύ λυγμό που συγκλονίζει.<br /><br /><strong><span style="color:#ffccff;">Ορέστης Αλεξάκης</span></strong><br /><br /><strong>(Ο ληξίαρχος, 1989 - Υπήρξε. Επιλεγμένα ποιήματα, 1999)</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-7238275430272176513?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-22140982402290733472009-09-03T10:55:00.006+03:002009-09-03T11:20:30.105+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sp98QywraNI/AAAAAAAAAkU/fTSADhTNjCo/s1600-h/spyrosmeletzis.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377153108049357010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 235px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sp98QywraNI/AAAAAAAAAkU/fTSADhTNjCo/s320/spyrosmeletzis.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color:#339999;">Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.</span><br /></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><strong><span style="color:#ffcc00;">Ανδρέας Εμπειρίκος</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-2214098240229073347?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-2285850020191972812009-08-31T20:34:00.001+03:002009-08-31T20:35:16.850+03:00Προσπάθησε να τα φυλάξεις, ποιητή,<br />όσο κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται.<br />Του ερωτισμού σου τα οράματα.<br />Βάλ’ τα, μισοκρυμένα, μες στες φράσεις σου.<br />Προσπάθησε να τα κρατήσεις, ποιητή,<br />όταν διεγείρονται μες στο μυαλό σου,<br />την νύχτα ή μες στην λάμψι του μεσημεριού.<br /><br /><strong>Κωνσταντίνος Καβάφης</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-228585002019197281?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-6646566161310126692009-08-28T21:18:00.005+03:002009-08-28T21:26:36.400+03:00<span style="color:#ffffff;">Τ' άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτης</span><br /><span style="color:#ffffff;">επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν.</span><br /><br /><span style="color:#ffffff;">Τ' άσπρο χαρτί μιλά με τη φωνή σου,</span><br /><span style="color:#ffffff;">τη δική σου φωνή</span><br /><span style="color:#ffffff;">όχι εκείνη που σ' αρέσει·</span><br /><span style="color:#ffffff;">μουσική σου είναι η ζωή</span><br /><span style="color:#ffffff;">αυτή που σπατάλησες.</span><br /><span style="color:#ffffff;">Μπορεί να την ξανακερδίσεις αν το θέλεις</span><br /><span style="color:#ffffff;">αν καρφωθείς σε τούτο τ' αδιάφορο πράγμα</span><br /><span style="color:#ffffff;">που σε ρίχνει πίσω</span><br /><span style="color:#ffffff;">εκεί που ξεκίνησες.</span><br /><br /><span style="color:#ffffff;">Ταξίδεψες, είδες πολλά φεγγάρια πολλούς ήλιους</span><br /><span style="color:#ffffff;">άγγιξες νεκρούς και ζωντανούς</span><br /><span style="color:#ffffff;">ένιωσες τον πόνο του παλικαριού</span><br /><span style="color:#ffffff;">και το βογκητό της γυναίκας</span><br /><span style="color:#ffffff;">την πίκρα του άγουρου παιδιού -</span><br /><span style="color:#ffffff;">ό,τι ένιωσες σωριάζεται ανυπόστατο</span><br /><span style="color:#ffffff;">αν δεν εμπιστευτείς τούτο το κενό.</span><br /><span style="color:#ffffff;">Ίσως να βρεις εκεί ό,τι νόμισες χαμένο·</span><br /><span style="color:#ffffff;">τη βάστηση της νιότης, το δίκαιο καταποντισμό</span><br /><span style="color:#ffffff;">της ηλικίας.</span><br /><br /><span style="color:#ffffff;">Ζωή σου είναι ό,τι έδωσες</span><br /><span style="color:#ffffff;">τούτο το κενό είναι ό,τι έδωσες</span><br /><span style="color:#ffffff;">το άσπρο χαρτί.</span><br /><span style="color:#ffffff;"></span><br /><strong><span style="color:#ffffff;">Γιώργος Σεφέρης, <em>Θερινό Ηλιοστάσι</em></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-664656616131012669?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-55100328682972664882009-08-26T13:12:00.004+03:002009-08-26T13:31:06.031+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SpUOqdTAUII/AAAAAAAAAjs/dHTVzxfbVX4/s1600-h/184285-1bi59bln4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374217852918190210" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 179px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SpUOqdTAUII/AAAAAAAAAjs/dHTVzxfbVX4/s320/184285-1bi59bln4.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#99ff99;">Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ<br />Που θα 'θελα να σε υιοθετήσω<br />Να σε στείλω σχολείο στην Ιωνία<br />Να μάθεις μανταρίνι και άψινθο<br />Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ<br />Στο πυργάκι του φάρου το καταμεσήμερο<br />Να γυρίσεις τον ήλιο και ν' ακούσεις<br />Πως η μοίρα ξεγίνεται και πως<br />Από λόφο σε λόφο συνεννοούνται<br />Ακόμα οι μακρινοί μας συγγενείς<br />Που κρατούν τον αέρα σαν αγάλματα<br />Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ<br />Με τον άσπρο γιακά και την κορδέλα<br />Να μπεις απ' το παράθυρο στη Σμύρνη<br />Να μου αντιγράψεις τις αντιφεγγιές στην οροφή<br />Από τα Κυριελέησον και τα Δόξα σοι<br />Και με λίγο Βοριά λίγο Λεβάντε<br />Κύμα το κύμα να γυρίσεις πίσω<br />Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ<br />Για να σε κοιμηθώ παράνομα<br />Και να βρίσκω βαθιά στην αγκαλιά σου<br />Κομμάτια πέτρες τα λόγια των Θεών<br />Κομμάτια πέτρες τ' αποσπάσματα του Ηράκλειτου.<br /><br /><em><strong>Οδυσσέας Ελύτης (Το Φωτόδεντρο και η Δεκάτη Τετάρτη Ομορφιά, Ίκαρος, 1971)</strong></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-5510032868297266488?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-53948572382038110802009-08-25T17:39:00.005+03:002009-08-25T17:46:35.487+03:00<span style="color:#ff6600;"> Ένα μοιρολόι για την καμένη μας πατρίδα...</span><br /><br /><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5373912420827308818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SpP43-F4oxI/AAAAAAAAAjk/e6pxSIPt5Q0/s320/3EE56368DB7DDA9B246AA408F265B.jpg" border="0" /><br /><div align="center"><span style="color:#ff6600;">Καίγεσαι<br />λευκέ ανθέ<br />και πια δε σε κρατώ άλλο στα χέρια μου<br />πανώρια η μορφή σου<br />συρρικνώνεται </span></div><span style="color:#ff6600;">και το μεθυστικό άρωμά σου<br />διοξείδιο στους πνεύμονές μου.<br />Πενθώ<br />λευκέ ανθέ μου<br />ξεριζώνεται η θεοτικιά πνοή σου<br />μαύρο νερό στάζεις<br />αγκομαχώντας για την ύστατη απαντοχή<br />βλαστάρι του θείου χώματος<br />κόκκινο τύμβο υψώνω<br />στη θύμησή σου<br />κόκκινο σαν το αίμα που σε σκότωσε<br />κι ύστατη ευχή κάνω<br />πουλί πετούμενο να υψωθώ<br />τα σύννεφα να συντάξω<br />να περισώσω την παρθενία σου...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-5394857238203811080?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-82140438579311072892009-08-19T11:19:00.002+03:002009-08-19T11:24:17.014+03:00Μη ρίξεις τον πύργο ιππότη<br />ξέρω η καρδιά σου ποθεί τραγούδια<br />ποθεί τα ξέγνοιαστα δειλινά<br />τις ώρες που η ψυχή σου ανατέλλει.<br /><br />Τούτος σου χάρισε την πλέρια σκέψη <br />στις ήσυχες γωνιές του<br />σου χάρισε φυγή,<br />οι κήποι του σε τάισαν αγάπη.<br />Μη ρίξεις τον πύργο ιππότη.<br /><br />Ύψωσε τους καταπέλτες <br />κι εξόρισε τα ζιζάνια στα έγκατα.<br />Κάψε τις σκιές που φτερουγίζουν<br />στις πλάτες σου.<br />Των αγγέλων άκου τες μελωδίες.<br />Και δέξου τη σκέπη του οίκου σου. <br /><br />Την πατρίδα σου μη δοκιμάζεις.<br />Σφίξε την στις παλάμες σου<br />στα δουλεμένα σου χέρια<br />που αντέστρεψαν μυριάδες κακών. <br /><br />Υψώσου <br />στον πύργο μπροστά.<br />Στέκει για σένα ιππότη.<br />Σε καρτερεί έρημος κι απολιθωμένος.<br />Λειψός.<br /><br />Ντύσε τη γύμνια σου <br />με την πορφυρένια σου ψυχή<br />κι έμπα υπέρλαμπρος<br />όπως αναγεννήθηκες<br />σε τούτη την πανάγια προίκα.<br /><br />Το ατέλειωτο ταξίδι <br />στις πύλες σου εμπρός,<br />εντός για πάντα θα σε βάλει.<br />Θα υψωθείς στον πύργο<br />ένα ανήσυχο δείλι κι ο ήλιος<br />θα σε σημαδέψει αιώνια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8214043857931107289?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-13501838466767900202009-08-18T00:12:00.003+03:002009-08-18T00:14:15.100+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SonIEpR-MpI/AAAAAAAAAjc/-iFH-8fJPeM/s1600-h/bleeding_rose.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371044012742292114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 161px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SonIEpR-MpI/AAAAAAAAAjc/-iFH-8fJPeM/s320/bleeding_rose.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#cccccc;">Κοιμήσου απόψε<br />στη στοργή της νοσταλγίας<br />μικρό μου κάλπικο τριαντάφυλλο.<br />Μισά μου μείνανε τα πέταλά σου<br />και το χρώμα σου θολό.<br /><br />Κουρνιάζεις στις ζάρες των χεριών μου<br />το στόμα σου σαθρά μουρμουρίζει<br />ιστορίες παλιές<br />για χρόνους φευγάτους<br />για θεότητες σμιλεμένες<br />απ’ την αλμύρα της θάλασσας.<br /><br />Τα ζαρωμένα φύλλα σου<br />μείνανε μισά.<br />Μισά τα νιάτα σου<br />μισή κι η ομορφιά σου.<br />Με γάλα και μέλι<br />στολίζω το νεκρό σου κορμί<br />κι οι θρήνοι μου<br />καταπίνουν τις θάλασσές σου.<br /><br />Ανθέ που μίσεψες<br />τα ιερά νερά μη λησμονείς<br />και την πατρική ηχώ<br />και μένα που σε καρτερώ<br />πριν το μεγάλο τέλος<br />ολόκληρο να σ’ απαντήσω. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-1350183846676790020?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-54144594882027042482009-08-15T01:43:00.003+03:002009-08-15T01:48:53.546+03:00Μα, στον Απόστολο Θωμά, που ερχόταν,<br />τί πάρωρά 'ταν, σίμωσε ο γοργός<br />Άγγελος, που τον καρτερούσε απ' ώρα,<br />και πρόσταξε, στου τάφου πλάι τον τόπο:<br /><br />"Σπρώξε στο πλάι την πέτρα: Θες να μάθεις<br />που 'ναι Αυτή που ταράζει την καρδιά σου;<br />Δες: σαν προσκέφαλο έμεινε λεβάντας<br />για μια στιγμή εδώ μέσα απιθωμένη,<br /><br />που της γης να μυρίζουνε στους αιώνες<br />οι πτυχές όλες, σαν ωραίο μαντήλι.<br />Όλοι οι άνθρωποι (το νιώθεις;) οι νεκροί όλοι<br />έχουνε ναρκωθεί από το άρωμά της.<br /><br />Δεν απορείς πόσο απαλά από εντός του<br />βγήκε; Τίποτα δεν κινήθηκε, σα να 'ταν<br />ακόμη εδώ σχεδόν. Αλλά τα ουράνια<br />σαλέψανε. Κ' εσύ, άνθρωπε, ό,τι κάνω<br />να κάνεις! Και γονάτισε! Και ψάλλε!"<br /><br /><strong><span style="color:#cc66cc;">Ράινερ Μαρία Ρίλκε,<em> Ο Βίος της Θεοτόκου</em> 1912</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-5414459488202704248?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-58110367599729949062009-07-31T15:23:00.003+03:002009-07-31T15:34:37.541+03:00Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή<br />την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω<br />πώς κερδίζει πάντα αυτή<br />ενώ χάνουμε εμείς.<br />Πώς οι αξίες γεννιούνται<br />κι επιβάλλονται πάνω σ' αυτό που πρώτο λιώνει:<br />το σώμα.<br />Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας<br />ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά<br />ανασαίνω κι ας είμαι<br />σε κοντινή μακρινή απόσταση<br />απ' ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει...<br />Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς<br />θα εφεύρει η ζωή<br />ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης<br />και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.<br />Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙<br />πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις<br />τα πετάω.<br />Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙<br />να φεύγουν τα περιττά λέω<br />να μπω στον ουρανό τού τίποτα<br />με ελάχιστα.<br /><br /><strong><em>Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα (2005)</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-5811036759972994906?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-46831152046631563482009-07-25T13:49:00.008+03:002009-07-25T14:07:19.840+03:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Smrk47OSf7I/AAAAAAAAAjU/j847JkY_nSc/s1600-h/MUS_213204.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362349972959428530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 246px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Smrk47OSf7I/AAAAAAAAAjU/j847JkY_nSc/s320/MUS_213204.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">Χρόνια πολλά</div><div align="center">γιορτές και χαρές περιμένουν</div><div align="center">ψηλά στα γενέθλια</div><div align="center">σύννεφα βγαίνουν</div><div align="center">βροχές και θα πέσουν</div><div align="center">φωτιά και θα στάξει το φως</div><br /><br />Να φέξει ο καιρός<br />κεράκια χιλιάδες να ανάψουν<br />φυσώ και τα σβήνω<br />τα χρόνια περνούν ευτυχώς<br /><br /><br />Ο χρόνος τρελός<br />και ο τόπος γλιστράει<br />από τα πόδια<br />γυμνός απομένεις<br />χαζός να κοιτάς να σωπαίνεις<br /><br /><br />Κι αν σίγουρος ήμουν<br />πως θα βρω το δρόμο<br />στο χάρτη του κόσμου<br />σημείωσα μόνο<br />πως χάθηκα<br /><br /><br />Χαμένος καιρός<br />τα χρόνια που λείπεις<br />τραγούδια της λύπης<br />σαχλά μουρμουρίζουν τριγύρω<br />στα ραδιόφωνα κλαίνε<br />και λέξη δεν λένε<br />να μοιάζει για λίγο αλήθεια<br /><br /><br /><br />Πατώ το κουμπί<br />γιορτή στην τηλεόραση πάλι<br />σικέ εκπομπή να μας φτιάξει κεφάλι<br />χορεύουν γελούν και μισιούνται<br />στον τρύπιο φακό<br />το κακό ταξιδεύει ως εδώ<br /><br /><br />Σε θέλω πολύ<br />απόψε που όλα μικραίνουν<br />και οι ώρες πεθαίνουν<br />κοιτάζω το χρόνο να λιώνει<br /><br /><br />Να ρθεις να με βρεις<br />γιατί όλα σε θέλουν<br />σε θέλει και η νύχτα<br />σαν μέρα που λάμπει<br />και σπέρνει τον κόσμο ξανά<br /><br /><br />Να ρθείς να με βρεις<br />γιατί δεν αντέχω ακόμα μιαν ώρα<br />χαρά δεν ζητώ και ούτε λύπη αντέχω<br />εσένα αν δεν έχω εδώ<br /><br /><br />Το εδώ πουθενά<br />το τώρα ποτέ<br />αν δεν έρθεις η θάλασσα πλάνη<br />τα γέλια μας λάθος<br />κι οι φίλοι δεν είδαν<br />και οι δρόμοι στο τίποτα<br />απόψε εάν δεν έρθεις εδώ<br /><br /><br />Να ρθεις...<br /><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=V_df3D98dME">http://www.youtube.com/watch?v=V_df3D98dME</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-4683115204663156348?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-67889797691476363472009-07-22T21:23:00.002+03:002009-07-22T21:27:41.801+03:00<div align="center"><span style="color:#ccccff;">Κοιτάζω πια το κορμί μου<br />διάτρητο.<br />Αγέρηδες βουβοί λυσσομανούν<br />ακάλεστοι εντός του.<br />Φεύγουν οι ζωές μου, χάνονται.<br />Έπαθλα των τιμών που μου φορτώσατε<br />τις ώρες που σκλαβώνατε τη μοναξιά μου.<br /><br />Κοιτάζω την ψυχή μου<br />διάτρητη.<br />Κι ειν’ οι πληγές παράσημα<br />που μου καρφώσατε χωρίς την άδειά μου.<br />Και μ’ όσα φέρω επάνω μου κενά<br />στα μάτια σας κοιτώ με πλήρη γνώση.<br />Ορθώνω τις πληγές που μου στοιβάξατε<br />και προσκυνώ το κάθε αίτημά σας.<br /><br />Βουβοί αφέντες των λυγμών<br />και των δακρύων μου<br />και μύστες της ζωής μου.<br />Έχω στο μάγουλο κεντημένο το φιλί σας<br />κι είν’ η τιμή σας μια ολάκερη ζωή<br />κάτι απ’ το λίγο της ψυχής μου, που αφήσατε<br />να πνέει μέσα στο απρόσιτο κενό.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-6788979769147636347?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-8911927147643160202009-07-17T22:06:00.007+03:002009-07-17T22:27:03.655+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SmDQaIP1LjI/AAAAAAAAAjM/rovBLzuvxjQ/s1600-h/tulip.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359512703879949874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SmDQaIP1LjI/AAAAAAAAAjM/rovBLzuvxjQ/s320/tulip.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color:#cccccc;">Ο μοντέρνος άνθρωπος δεν τολμά να σκεφθεί πως κάθε μέρα, κάθε στιγμή, μπορεί να πεθάνει, να παραδώσει ψυχή, πόσο μάλλον να 'χει ετοιμαστεί να δώσει λόγο.</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#cccccc;">Ο άνθρωπος που δεν έχει λαξεύσει τη μορφή της ζωής του τρέμει από φόβο μπροστά στο θάνατο γιατί αυτός του παρουσιάζεται άμορφος. Όπως δεν μπόρεσε να δώσει μορφή στη ζωή του δεν μπορεί να δώσει και την ανάστροφη μορφή του θανάτου του.</span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><strong><span style="color:#990000;">Άρθουρ Αντάμωφ (Πρόλογος στο "Το βιβλίο της φτώχειας και του Θανάτου" του Ρίλκε)</span></strong></div><br /><div align="justify"><strong></strong></div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#cccccc;">Έχουμε εκπορνευθεί ως την αιωνιότητα</span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#cccccc;">και γεννάμε σ' ένα κρεβάτι πόνου</span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#cccccc;">τον ψευδοκαρπό του θανάτου μας.</span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#cccccc;">Και το έμβρυο ζαρωμένο και θλιβερό</span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#cccccc;">σκεπάζει τα βλέφαρά του με τα χέρια του</span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#cccccc;">σαν κάτι φριχτό να το απειλεί</span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#cccccc;">και πάνω στο προτεταμένο μέτωπό του</span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#cccccc;">διαβάζεται κιόλας το σημάδι</span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#cccccc;">της αγωνίας όλων αυτών που δεν υπέφερε.</span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#cccccc;">Και όλοι μας τελειώνουμε σαν κόρες με σκισμένη κοιλιά</span></em></div><br /><div align="justify"><em><span style="color:#cccccc;">που πεθαίνουν στη γέννα.</span></em></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><strong><span style="color:#990000;">Ράινερ Μαρία Ρίλκε, <em>Το βιβλίο της φτώχειας και του θανάτου</em></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-891192714764316020?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-26405506043221242962009-07-03T16:59:00.005+03:002009-07-03T17:44:09.332+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sk4ZLE_2vMI/AAAAAAAAAjE/F1s3IuaQiQw/s1600-h/Ben_Whishaw_in_Perfume__The_Story_of_a_Murderer_Wallpaper_1_1024.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354244685100924098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sk4ZLE_2vMI/AAAAAAAAAjE/F1s3IuaQiQw/s320/Ben_Whishaw_in_Perfume__The_Story_of_a_Murderer_Wallpaper_1_1024.jpg" border="0" /></a><br /><div><div align="center"><span style="color:#996633;">Με κεριά στα μάτια<br />έρπω στα νώτα σου.<br />Φέγγω στα μονοπάτια<br />που αφήνεις το άρωμά σου<br />και μεθώ βουβά την ψυχή σου.<br /><br />Και καθώς η νύχτα απλώνεται<br />σε βλέπω σε ήχους και κρυφές συναγωγές<br />σφίγγω τα χείλη μου μη βγει η ανάσα<br />μην ταράξει την απόκρυφη σιγή<br />κι άγνωστοι φόβοι σε πάρουν μακριά μου.<br /><br />Μαινόμενα χέρια παλεύουν σε άγνωστες μελωδίες<br />και κάτω απ’ το γυμνό φεγγάρι<br />σε νιώθω το πιο αθώο θύμα μου<br />που ανήμπορα προσφέρεται<br />στην πλάνη της αγκαλιάς μου.<br /><br />Εμπρός στην ακαταμάχητη θολότητα της νύχτας<br />οι μέρες σου μου δωρίζονται<br />κι η ψυχή σου αφήνεται στην κυριότητά μου.<br />Κι ό, τι ποθώ μου δίνεται<br />χωρίς αναστολές<br />και πεθαίνει μόλις έρθει η αυγή.<br /><br />Η μαγική διαστροφή μου<br />σα χάδι στους ανήξερους αμνούς<br />που ευλαβικά με προσκυνούν<br />και με δωροδοκούν με την ψυχή τους.<br />Μα εγώ κρατώ μόνο τ’ άρωμά τους<br />και το γεύομαι κάθε αυγή<br />καθώς με απαρνιούνται.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-2640550604322124296?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-36789309276310330232009-07-01T12:06:00.006+03:002009-07-01T12:34:02.003+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sksr65y_LXI/AAAAAAAAAi0/Bm51OTcoAmw/s1600-h/silence.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353420873007050098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sksr65y_LXI/AAAAAAAAAi0/Bm51OTcoAmw/s320/silence.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#336666;">Τι πλάνη κι αυτή<br />να θάβεις τον εαυτό σου<br />στων ανθρώπων την άλλη βοή.<br />Στα δόντια τους να βλέπεις<br />το αίμα των ονείρων σου<br />να τρέχει να χαθεί<br />στων ανθρώπων την άλλη βοή.<br /><br />Κι έτσι βουβή να μαίνεσαι<br />με πλανεύτρες ερινύες<br />πισθάγκωνα δεμένος στο κατάρτι </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">ο νους σου να ψελλίζει </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">ψίχουλα φωνής<br />που μάζεψε στο χρόνο.<br /><br />Μα οι Σειρήνες τραγουδούν το σκοπό σου.<br />Πρέπει κοντά τους να πας.<br />Αυτές θα σου χαρίσουν τη γη.<br />Αυτές θα σου δείξουν των ανθρώπων</span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">την άλλη φωνή. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3678930927631033023?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-34755190724666074692009-06-29T02:16:00.002+03:002009-06-29T02:25:07.397+03:00<span style="color:#ccccff;">Στις φλόγες του ήλιου σου θα ρίξω<br />τη σιωπή μου<br />και την ανάσα μου<br />η νιότη μου να πλημμυρίσει<br />την κρήνη της ψυχής σου.<br />Σε μια γωνιά του ήλιου σου θα γύρω<br />μωρό να αναστηθώ<br />στα στήθη σου να τραγουδώ<br />αγκαλιά με τους παλμούς σου<br />σαν ψαλμούς απόκοσμους<br />τα όνειρα που τα βράδια κεντάμε.<br /><br />Κι έτσι δένονται οι ζωές μας<br />με χώμα σάρκινο<br />κι αίμα που στάζουν οι καρδιές μας.<br />Με κουβαλάς και με φωτίζεις<br />και σε πεινώ και σε διψώ<br />σαν της αυγής τα χρώματα<br />που έντυσες την ψυχή μου.<br />Και ξεδιψώ όταν μ’ αγγίζεις<br />σα χάδι μητρικό<br />όταν μ’ αφήνεις να σου τραγουδώ<br />πόσο οι καρδιές μας μοιάζουν.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3475519072466607469?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-53673456957912587392009-06-28T00:54:00.008+03:002009-06-28T00:57:32.208+03:00<span style="color:#9999ff;">Αποδίδοντας τις τιμές σου<br />μ’ έζωσε η χάρη σου.<br />Ημέρες ένδοξων αισθημάτων<br />νύχτες ονειροπόλων ψυχών.<br />Μα τούτο το πένθος<br />δε μ’ αφήνει να ζήσω,<br />τα παράσημα του παρελθόντος<br />η χαμένη μου ζωή.<br />Γι αυτό και απαρνούμαι<br />την ανοίκεια προσφορά σου,<br />ναυαγός στις θάλασσες της αγάπης σου<br />γερνώ θωρώντας τη ζωή σου.<br /><br />Ό, τι σιγοβράζει σιγανό θα μείνει<br />κι ό, τι μ’ έζησε γρήγορα θα πεθάνει.<br />Ρημαγμένη και άδεια<br />τις τιμές των δειλών φορώ<br />και στην ασφάλεια της κενότητας<br />γέρνω την ψυχή μου.<br />Έτσι ανύποπτα<br />των ανθρώπων οι φυγές<br />σπαράζουν των κοινών ονείρων<br />τις υποσχέσεις.<br />Κι όλο παράσημα θανάτου γεμίζουν<br />οι ζωές εκείνων που είδαν<br />παράδεισους να εκπίπτουν.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-5367345695791258739?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-9416917202762500732009-06-27T02:59:00.004+03:002009-06-27T03:01:10.302+03:00<span style="color:#339999;">Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα</span><br /><span style="color:#339999;">που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι</span><br /><span style="color:#339999;">να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει</span><br /><span style="color:#339999;">έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα</span><br /><span style="color:#339999;"></span><br /><span style="color:#339999;">πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.</span><br /><span style="color:#339999;">Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,</span><br /><span style="color:#339999;">όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει</span><br /><span style="color:#339999;">εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.</span><br /><br /><strong><em><span style="color:#339999;">Κωνσταντίνος Καβάφης</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-941691720276250073?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-22256907009153994842009-06-23T18:37:00.004+03:002009-06-23T18:48:20.858+03:00"Αγγιζόμαστε. Με τι; Με φτερουγίσματα,<br />ακόμα και με αποστάσεις αγγιζόμαστε.<br /><em>Ένας</em> ποιητής και μόνο ζει, και πότε πότε συναντά<br />εκείνος που τον φέρει <em>εκείνον</em> που τον έφερε".<br /><br /><strong>Ράινερ Μαρία Ρίλκε</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-2225690700915399484?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-44351376499603010032009-06-19T00:38:00.003+03:002009-06-19T00:44:12.196+03:00<em><span style="color:#9999ff;">Ο τελευταίος πειρασμός είναι η πιο μεγάλη προδοσία: </span></em><br /><em><span style="color:#9999ff;">να κάνεις το σωστό για τη στραβήν αιτία…</span></em><br /><span style="color:#9999ff;"></span><br /><div align="right"><strong><span style="color:#ff9966;">Τόμας Έλιοτ, </span></strong></div><div align="right"><span style="color:#ff9966;"><strong><em>Φονικό στην Εκκλησιά</em> (1935)</strong> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-4435137649960301003?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-7781319832500373672009-06-16T21:06:00.005+03:002009-06-16T21:11:28.249+03:00<div align="justify"><span style="color:#339999;">Η όλη σκέψη μου εκτείνεται γύρω απ’ τις συνέπειες που μπορούν να έχουν οι μικρές και καθημερινές ανατροπές στη ζωή μας.<br />Ας εξηγήσουμε πρώτα τι εννοούμε με τον όρο ‘ανατροπές’. Οι ανατροπές δεν είναι τίποτα περισσότερο από γεγονότα, συμβάντα, που είναι ικανά να ανακόψουν προσωρινά την ομαλή εξέλιξη της καθημερινότητάς μας, έτσι όπως είναι δομημένη από εμάς. Ουσιαστικά μιλούμε για αντισυμβατικά γεγονότα προς τη ρουτίνα.<br />Οι ανατροπές καθώς συμβαίνουν μας καλούν να ανταποκριθούμε σ’ αυτές, ώστε, ξεπερνώντας τες να προχωρήσουμε. Είναι ερεθίσματα στα οποία αντιδρούμε. Είναι δοκιμασίες καθημερινές της ζωής μας. Με την τριβή και το χρόνο προστίθενται στις εμπειρίες μας. Έτσι μέρος αυτού που γινόμαστε και είμαστε ως άνθρωποι, το οφείλουμε σ' αυτές τις ουσιαστικές ανατροπές.<br />Κι εδώ υπεισέρχεται ένας ακόμη παράγοντας. Τα καθημερινά ανατρεπτικά γεγονότα είναι φορείς ουσίας. Κι αυτό, διότι ζητούν από μας το κάτι παραπάνω απ’ τη συμβατικότητα της ρουτίνας, μέσα απ’ την οποία πολύ εύκολα μπορούμε και να υποκρινόμαστε, άρα να περιορίζουμε την αντίδρασή μας στα ερεθίσματα.<br />Η δύσκολη καθημερινότητα, που είναι πλούσια σε εμπειρίες, είναι κατά κάποιο τρόπο επιλογή του ανθρώπου, απ’ τη στιγμή που ο άνθρωπος που ζει μέσα σ’ αυτή δεν είναι φύσει ράθυμος. Διότι αν ήταν όντως τεμπέλης και φυγόπονος, τότε δε θα άντεχε εξαρχής να μπει σ’ ένα τέτοιο καλούπι. Το ίδιο το σύστημα θα τον είχε αποβάλει.<br />Συνεπώς, αγγίζοντας κάποιους άλλους τομείς, μπορούμε να πούμε ότι οι δραστήριοι κι ενεργητικοί άνθρωποι, που δεν αντέχουν να βρίσκονται για πολύ σε ησυχία αναζητούν τις εμπειρίες στην καθημερινότητά τους. Όταν αυτές τους προλαβαίνουν, εκείνοι αμέσως ανταποκρίνονται, ώστε να μην μείνει στάσιμη η ζωή τους και να βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς όλα κυλούν γύρω τους.<br />Καθώς τις βιώνουν αυτές τις ανατροπές, τις διαχειρίζονται ανάλογα με την ηθική και το χαρακτήρα τους. Αναγνωρίζουν την ουσία των ανατροπών ή παραβλέπουν τα σημεία και προχωρούν προσδοκώντας ο καθένας αυτά που νομίζει ωφέλιμα για τον εαυτό του. Δηλαδή παρόλο που η ενεργητικότητα ή άλλες εξωτερικές επιταγές (κοινωνικοί ρόλοι) μπορεί να είναι κοινός τόπος αφετηρίας προς την αντιμετώπιση των ανατροπών, ωστόσο η ποιότητα του κάθε ανθρώπου διαμορφώνει τις συνέπειες που θα έχουν αυτές οι ανατροπές σε προσωπικό επίπεδο. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-778131983250037367?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-9899268829525869942009-06-15T01:33:00.009+03:002009-06-15T02:12:28.264+03:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SjV9MMpFQyI/AAAAAAAAAis/g-VRqRYpaYs/s1600-h/depression_22319tthrh.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347317781077771042" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 307px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SjV9MMpFQyI/AAAAAAAAAis/g-VRqRYpaYs/s320/depression_22319tthrh.jpg" border="0" /></a><br /></div><div align="center"><span style="color:#66cccc;">Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα</span><br /></div><div align="center"><span style="color:#66cccc;">στεκότανε κοντά στη φωτιά</span><br /></div><div align="center"><span style="color:#66cccc;">και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα</span><br /></div><div align="center"><span style="color:#66cccc;">από μια αγάπη παλιά: " ποτέ πια " !</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#66cccc;">Η γυναίκα που μιλούσε στα κύματα</span><br /><span style="color:#66cccc;">χόρευε σε μια ακρογιαλιά</span><br /><span style="color:#66cccc;">ένα βαλς μανιασμένο με λυτά τα μαλλιά</span><br /><span style="color:#66cccc;">και προχώρησε στα βαθιά.</span><br /><br /><span style="color:#66cccc;">Η γυναίκα που έσκαβε μνήματα</span><br /><span style="color:#66cccc;">και δεν είχε μιλιά</span><br /><span style="color:#66cccc;">κοιτούσε τον θάνατο σαν μια αγάπη παλιά</span><br /><span style="color:#66cccc;">και ψιθύριζε με μάτια σβηστά.</span><br /><br /><span style="color:#66cccc;">Για όλα αυτά που ζήσαμε, μόνοι με τους μόνους</span><br /><span style="color:#66cccc;">μοιράζοντας τους πόνους.</span><br /><span style="color:#66cccc;">Tις ώρες που δακρύσαμε, μόνοι με τους μόνους</span><br /><span style="color:#66cccc;">μοιράζοντας τους πόνους.</span><br /></div><div align="center"><br /><span style="color:#66cccc;"></span><span style="color:#66cccc;">Τραγούδι: Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα</span><br /><span style="color:#66cccc;">Στίχοι/Μουσική: Διάφανα Κρίνα</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-989926882952586994?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-2075636878015014902009-06-10T20:14:00.004+03:002009-06-11T13:14:44.229+03:00<span style="color:#ccccff;">Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ<br />όμως η δική σου τρυφερότητα πόσον καιρό ακόμα θα βαστάξει;<br />'Ο,τι μας γλύκανε, το ξέπλυνε ο χρόνος κι η συναλλαγή,<br />εκείνοι που μας χαμογέλασαν βουλιάξαν σε βαθιά πηγάδια<br />και μείναν μόνο εκείνοι που μας πλήγωσαν,<br />εκείνοι που αρνήθηκαν να τους υποταχτούμε.<br />Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν πιο πολύ…</span><br /><br /><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#ccccff;">Ντίνος Χριστιανόπουλος</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-207563687801501490?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-22372752837108000232009-06-09T21:11:00.004+03:002009-06-09T21:15:20.506+03:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Si6mcU-8WWI/AAAAAAAAAh0/Z4Cej7duWeI/s1600-h/pure%2520love.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345392813334616418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 219px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Si6mcU-8WWI/AAAAAAAAAh0/Z4Cej7duWeI/s320/pure%2520love.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#ffff99;">Ν' αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα,</span></div><span style="color:#ffff99;">τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους,</span><br /><span style="color:#ffff99;">τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα,</span><br /><span style="color:#ffff99;">και πολύ ν' αγαπάς τους ανθρώπους.</span><br /><br /><span style="color:#ffff99;">Τα θεριά ν' αγαπάς και τ' ανήμερα,</span><br /><span style="color:#ffff99;">τα νησιά, τα ποτάμια, τ' αστέρια.</span><br /><span style="color:#ffff99;">Κι αν ποτέ σε πληγώσουν κατάστηθα</span><br /><span style="color:#ffff99;">φίλοι, αγρίμια, λευκά περιστέρια,</span><br /><br /><span style="color:#ffff99;">ν' αγαπάς, να ξεχνάς και να χαίρεσαι</span><br /><span style="color:#ffff99;">τη δική σου γαλήνη και κείνα</span><br /><span style="color:#ffff99;">που μ' αγάπη το νου μας φωτίζουνε,</span><br /><span style="color:#ffff99;">και βλασταίνουν αμάραντα κρίνα.</span><br /><br /><span style="color:#ffff99;"></span><br /><br /><strong><span style="color:#ffff99;">Στίχοι: Νίκος Βελιώτης</span></strong><br /><strong><span style="color:#ffff99;">Ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός</span></strong><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-2237275283710800023?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-31799142959071586012009-06-06T00:53:00.004+03:002009-06-06T01:10:21.443+03:00Αν μόνο μια φορά το πάν απόλυτα σιωπούσε<br />Αν το τυχαίο και συμπτωματικό βουβαινόταν<br />Και το γέλιο το γειτονικό,<br />Αν ο θόρυβος των αισθήσεών μου ηρεμούσε,<br />Που τόσο μ’ εμποδίζει ν’ αγρυπνήσω<br /><br />με μια χιλιόμορφη σκέψη θα δυνόμουν ίσως<br />ως τα πέρατα σου να σε στοχαστώ<br />και (μόνο όσο κρατά ένα χαμόγελο) να σε κρατήσω<br />σε κάθε ζωή για να σε χαρίσω<br />σαν ένα Ευχαριστώ<br /><br /><br />απόσπασμα ποιήματος από το <strong><em>Ωρολόγιον</em></strong> του Rainer Maria Rilke<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3179914295907158601?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-54740836347471244942009-06-04T01:21:00.006+03:002009-06-04T01:33:48.717+03:00<strong>Αρνητικό και θετικό πρόσωπο</strong><br /><div align="justify"><strong></strong></div><br /><div align="justify">Όταν προσπαθούμε να προστατεύσουμε το πρόσωπο των άλλων, μπορούμε να δώσουμε προσοχή στις ανάγκες του αρνητικού ή του θετικού τους προσώπου. Το <strong>αρνητικό πρόσωπο</strong> ενός ατόμου είναι η ανάγκη του να είναι ανεξάρτητο, να έχει ελευθερία δράσης και να μη δέχεται επιβολές από τους άλλους. Η λέξη 'αρνητικό' στην προκειμένη περίπτωση δεν σημαίνει 'κακό', είναι απλώς ο αντίθετος πόλος του 'θετικού'. Το <strong>θετικό πρόσωπο</strong> ενός ατόμου είναι η ανάγκη του να είναι αποδεκτό, ακόμη και αγαπητό, να αντιμετωπίζεται ως μέλος της ίδιας ομάδας και να γνωρίζει ότι τις ανάγκες του τις συμμερίζονται και τα άλλα άτομα. Με απλά λόγια, το αρνητικό πρόσωπο είναι η ανάγκη του ατόμου να είναι ανεξάρτητο και το θετικό πρόσωπο είναι η ανάγκη του να έχει σχέσεις.</div><br /><div align="justify">Συνεπώς, μια πράξη προστασίας του προσώπου που προσανατολίζεται στο αρνητικό πρόσωπο του ατόμου συνήθως δείχνει σεβασμό, υπογραμμίζει τη σπουδαιότητα του χρόνου και των ενδιαφερόντων του άλλου, και περιλαμβάνει ακόμη και μια συγνώμη για την επιβολή ή τη διακοπή. Όλα αυτά ονομάζονται και <strong>αρνητική ευγένεια</strong>. Μια πράξη προστασίας του προσώπου που αφορά το θετικό πρόσωπο του ατόμου συνήθως εκφράζει αλληλεγγύη, δίνει έμφαση στο ότι και οι δύο ομιλητές/τριες επιθυμούν το ίδιο πράγμα και ότι έχουν έναν κοινό σκοπό. Όλα αυτά ονομάζονται και <strong>θετική ευγένεια</strong>. </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">George Yule, <strong><em>Πραγματολογία</em></strong>, ΙΝΣ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-5474083634747124494?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-76051692510625851292009-05-30T02:38:00.004+03:002009-05-31T23:52:02.352+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SiLtj96Bx9I/AAAAAAAAAhk/VOT8azNFSx8/s1600-h/sunflowers_and_bees_6928.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342093310183983058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SiLtj96Bx9I/AAAAAAAAAhk/VOT8azNFSx8/s320/sunflowers_and_bees_6928.jpg" border="0" /></a><br /><div><div align="center"><span style="color:#ffcc00;">Κοντά στη χαραυγή<br />το ‘χα πια καταλάβει.<br />Ήρθαν να πάρουν τις ψυχές μας.<br />Γιατί τόσο νωρίς;<br />Πριν αγαπήσουμε τα νιάτα μας<br />πριν διδαχτούμε από τις πλάνες μας.<br /><br />Αυτήν, ειν’ η αρχή μας<br />απ’ αυτή γεννιόμαστε<br />και σ’ αυτήν στηρίζουμε<br />τη μικρή πορεία μας.<br />Άλλη δεν έχουμε απ’ αυτήν<br />να κάνουμε ζωή τον τάφο μας<br />να ζούμε αγνή την αγάπη μας.<br /><br />Άλλη δεν έχουμε απ’ αυτήν.<br />Η αγάπη στέργει πάνω<br />απ’ τους αγνούς χειμάρρους<br />της φευγάτης νιότης μας<br />κι εμείς μικροί θεοί<br />πνιγόμαστε στο βιασμό της θάλασσας.<br /><br />Αλήτες και θρασείς<br />τη γραπώνουμε απ’ τα μαλλιά<br />λες και αύριο δε θα ‘ναι κει<br />η θάλασσα που κολυμπά στις καρδιές μας.<br /><br />Άλλη απ’ την αγάπη δεν έχουμε<br />να μας μετανοιώνει<br />που αφήσαμε γυμνά τα κορμιά μας<br />να γδαρθούν στα ελαφρά πατήματα<br />της αβεβαιότητάς μας.<br /><br />Γιατί άλλη πιο σίγουρη απ’ αυτήν<br />δεν έχουμε.<br />Να μας γυρεύει και να μας περιμένει<br />τη θάλασσα και την αγάπη. </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-7605169251062585129?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-40011667564222792172009-05-27T00:42:00.004+03:002009-05-27T01:10:04.772+03:00<span style="color:#ff6666;">Ποιος ρωτήθηκε αν θέλησε<br />σε τούτη τη στοιβάδα<br />της άνομης ζωής<br />να περιστρέφεται η ψυχή του;<br /><br />Άτομα σαρκικών στερήσεων<br />θύτες σε τούτη την πλεκτάνη<br />θανάτωσαν τις υπάρξεις τους<br />σε θάλασσες αναγκών.<br /><br />Δε ρωτήθηκα αν θέλησα<br />στου άσπιλου κορμιού σου<br />τις γωνιές να ζω.<br />Μόνο ερωτεύτηκα.<br /><br />Του παντοδύναμου κακού<br />τους ρόλους<br />πρόθυμα υποδύθηκα<br />κι επέζησα<br /><br />πέφτοντας<br />από γκρεμισμένους πόθους<br />στιγμών που έζησα<br />μαζί σου.<br /><br />Διαβρώθηκα.<br />Κανένα έγκλημα δεν είναι τέλειο.<br />Κι εσένα σκηνοθέτη<br />των μιαρών θυμήσεων<br /><br />σ’ άφησα να καις<br />στο τέλμα<br />των ανολοκλήρωτων<br />μονόπρακτων.<br /><br />Αγάπη μου,<br />αυτός ο ρόλος δε μου πάει.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-4001166756422279217?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-85021919101960051592009-05-25T00:50:00.008+03:002009-05-25T01:27:35.234+03:00<div align="justify"><span style="color:#666600;">O άνθρωπος καθορίζεται από τρία κομμάτια του: Tην κληρονομικότητά του, την αγωγή και το περιβάλλον του και την ελευθερία του. Tην τρομερή ελευθερία του που μπορεί να φέρει τούμπα και τα δύο προηγούμενα. Φοβόμαστε όμως να είμαστε ελεύθεροι γιατί η ελευθερία απαιτεί δουλειά κι ευθύνη. Προτιμούμε να ζαρώνουμε σε μια «ξεκούραστη» δυστυχία, σε μια ηδονική γκρίνια, από τους ανοιχτούς ορίζοντες. Aν δεν μπορούσαμε να διαλέγουμε ελεύθερα δεν θα είχε νόημα να έρθει ο Xριστός να μας καλέσει να τον διαλέξουμε. Oλα θα ήταν καλουπωμένα και ακίνητα ερήμην μας. [...] Γεννηθήκαμε με το πρόσωπο που μας χάρισε ο Θεός και με τα χρόνια αποκτούμε το πρόσωπο που μας αξίζει!</span></div><div align="justify"><span style="color:#666600;"></span></div><div align="right"><strong><span style="color:#666600;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#666600;">Μάρω Βαμβουνάκη</span></strong></div><div align="right"><span style="color:#666600;">Πηγή: Εικόνες </span></div><div align="right"><span style="color:#666600;">(παρμένο απ'τη σελίδα της στο facebook)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8502191910196005159?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-91568642664474001872009-05-23T10:47:00.005+03:002009-05-23T11:05:23.459+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Shetz8oP_kI/AAAAAAAAAhU/bc4YCoGTVyo/s1600-h/books.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338926991230893634" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Shetz8oP_kI/AAAAAAAAAhU/bc4YCoGTVyo/s320/books.gif" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;"><span style="color:#339999;">Η θεματική έκθεση της 6ης ΔΕΒΘ 2009 είναι αφιερωμένη στην</span> <span style="color:#ff9966;">ΙΣΤΟΡΙΑ</span>.</span></div><br /><div align="justify"><br /><span style="color:#336666;"><span style="color:#339999;">Θα εκτεθούν τα βιβλία της πρόσφατης βιβλιοπαραγωγής των ελλήνων εκδοτών: βιβλία ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας, ιστορικά μυθιστορήματα, δοκίμια και μελέτες, ιστορικά λευκώματα.<br />Θα οργανωθούν</span> <span style="color:#ff9966;">παρουσιάσεις βιβλίων</span> </span><span style="color:#339999;">και ομιλίες ελλήνων και ξένων συγγραφέων και ιστορικών, κινηματογραφικές προβολές ταινιών και ντοκιμαντέρ βασισμένων σε διάσημα βιβλία ιστορίας αλλά και πλήθος παράλληλων εκδηλώσεων που θα μετατρέψουν την επίσκεψη στο περίπτερο της θεματικής έκθεσης σε μια αξέχαστη εμπειρία στα μονοπάτια της Ιστορίας...</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#339999;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;"><span style="color:#339999;">Ιδιαίτερη θέση κατέχει το</span> <span style="color:#ff9966;">Παιδικό Βιβλίο</span></span><span style="color:#339999;">, με άφθονες ομιλίες, παρουσιάσεις κι εκδηλώσεις για παιδιά. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#339999;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;"><span style="color:#336666;"><span style="color:#339999;">Με αφορμή το «</span><span style="color:#ff9966;">Ετος Ρίτσου 2009</span></span></span><span style="color:#339999;">» που κήρυξε το Υπουργείο Πολιτισμού το ΕΚΕΒΙ θα οργανώσει στο περίπτερό του ένα ειδικό αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο που θα περιλαμβάνει την κινητή έκθεση με τη ζωή και το έργο του ποιητή καθώς και όλα τα έργα του συμπεριλαμβανομένων και των μεταφρασμένων. Επίσης το Σάββατο 30/5 (8.00 μ.μ.) θα πραγματοποιηθεί συναυλία στην κεντρική πλατεία της έκθεσης με γιορτινή ατμόσφαιρα με τραγούδια των: Μίκη Θεοδωράκη, Θάνου Μικρούτσικου, Χρήστου Λεοντή και Παναγιώτη Μπούσαλη.</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#339999;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#339999;"><strong>Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα</strong>:</span> <a href="http://www.ekebi.gr/appdata/tbf09/program/flipbook/">http://www.ekebi.gr/appdata/tbf09/program/flipbook/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-9156864266447400187?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-75184044173335129922009-05-20T21:06:00.010+03:002009-05-21T01:25:27.757+03:00<div align="right"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/ShRMktKd8LI/AAAAAAAAAhM/EF5hdScvvMQ/s1600-h/moires.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337975651823382706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 221px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/ShRMktKd8LI/AAAAAAAAAhM/EF5hdScvvMQ/s320/moires.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color:#9999ff;">«Δεν έχει δεσπότη η αρετή· ανάλογα αν την τιμάει κανείς ή την περιφρονεί, θα 'ναι και πιο μεγάλο ή πιο μικρό το μερτικό του επάνω της. Η ευθύνη είναι αυτουνού που διαλέγει· ο θεός δεν έχει ενοχή».<br /><br /></span></div><div align="right"><strong><em><span style="color:#ff9900;">Πλάτωνος, Πολιτεία </span></em></strong></div><br /><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">Έτσι, καταλήγουν οι ψυχές μας στα χέρια της Λάχεσης κι ο καθείς κάνει την επιλογή του για τη νέα του ζωή! Σ' αυτήν την απόφαση κρέμεται η ψυχή του ανθρώπου... γιατί εν τέλει είναι θέμα επιλογής. Κι αυτός είναι ο αέναος αγώνας του ανθρώπου, να αποκτήσει εκείνες τις βάσεις, που θα τον οδηγήσουν στην σωστότερη επιλογή, στην ικανότητα να διακρίνει απ' τα δύο ακραία τη μεσότητα, το δρόμο που οδηγεί στην αρετή. </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-7518404417333512992?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-15619176876918133042009-05-18T14:29:00.007+03:002009-05-18T14:47:17.552+03:00<span style="color:#663366;">Πόσο με γέλασες χρόνε<br />με δοκίμασες καθώς περίμενα<br />μ’ ολάνοιχτη καρδιά<br />κι ύστερα στα δίχτυα της συνήθειας<br />με σοφία μ’ έμπλεξες.<br /><br />Έκπτωτη απ’ του κορμιού μου<br />τους μυώνες<br />απ’ του μυαλού μου<br />τα αισθητήρια<br />αρνούμαι την ενσώματη ψυχή μου.<br /><br />Τώρα πρέπει να παγώσω την καρδιά μου<br />να θάψω τη ζωή<br />να κλάψω πάνω απ’ το άφθαρτο μάρμαρο.<br />Στα μνήματά μας<br />να γκρεμίζω τους σταυρούς<br />να σβήνω τα καντήλια<br />μήπως κι οι νεκροί με ξυπνήσουν<br />και συνέλθω<br />απ’ την εθιστική αγάπη σου.<br /><br />Τα χρόνια που περίμενα<br />δεν τα σεβάστηκες<br />στυγνέ εργοδότη της φθοράς.<br />Όσα μόχθησα ν’ αποχτήσω<br />μου τα στέρησες.<br />Και τώρα δεν έμεινε άλλο<br />παρά να σου φωνάζω.<br />Γιατί κι εμένα δουλικό σου<br />με κατάντησες<br />αφού εθίστηκα σε όσους αγαπώ.<br /><br /><br /></span><strong><em><span style="color:#336666;">Θεσσαλονίκη, 18/5/09</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-1561917687691813304?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-75060204868570931112009-05-16T16:40:00.009+03:002009-05-16T16:57:41.033+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sg7GI6V43dI/AAAAAAAAAhE/y0kPnA8TPAg/s1600-h/touch_da_sky_by_uclukalemphotography.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336420464882933202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sg7GI6V43dI/AAAAAAAAAhE/y0kPnA8TPAg/s320/touch_da_sky_by_uclukalemphotography.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sg7ErtANxLI/AAAAAAAAAg8/m9LFFdZ-r10/s1600-h/touch_da_sky_by_uclukalemphotography.jpg"></a><span style="color:#336666;">«Ω, ανθρώπινη αγάπη! Μας δίνεις στη Γη αυτό που περιμένουμε στον Ουρανό.»</span><br /><span style="color:#336666;"></span><br /><br /><div align="right"><strong><em><span style="color:#336666;">Έντγκαρ Άλαν Πόε</span></em></strong></div><br /><div align="right"><strong><em></em></strong></div><br /><div align="right"><strong><em></em></strong></div><br /><div align="center"><span style="color:#339999;"><strong>Μήπως τελικά αυτό που ψάχνουμε να κατακτήσουμε εκεί πάνω και πέρα από αυτόν τον κόσμο είναι κάτι που μπορούμε πρώτα να το βιώσουμε πέρα για πέρα εδώ; Τελικά πόσο το άγνωστο είναι όντως άγνωστο; </strong></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-7506020486857093111?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-78531140109217658872009-05-12T10:17:00.008+03:002009-05-12T10:27:38.193+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SgkkuLvrmlI/AAAAAAAAAg0/-tEZBiFODHc/s1600-h/noborders.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334835609442425426" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SgkkuLvrmlI/AAAAAAAAAg0/-tEZBiFODHc/s320/noborders.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><em><span style="color:#336666;"></span></em></div><br /><div align="center"><em><span style="color:#336666;">Κι μια μέρα θέλω να γράψουν στον τάφο μου:</span></em></div><br /><div align="center"><em><span style="color:#336666;">έζησε στα σύνορα </span></em><br /><br /><em><span style="color:#336666;">μιας ακαθόριστης ηλικίας και πέθανε για </span></em></div><br /><div align="center"><em><span style="color:#336666;">πράγματα μακρινά </span></em></div><br /><div align="center"><em><span style="color:#336666;">που </span></em><em><span style="color:#336666;">είδε κάποτε σ' ένα αβέβαιο όνειρο. </span></em><br /><br /><em><span style="color:#336666;"></span></em><br /><em><strong><span style="color:#336666;">Τάσος Λειβαδίτης, Ψήνματα</span></strong></em> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-7853114010921765887?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-49541820659150662592009-05-06T22:16:00.005+03:002009-05-07T00:14:52.887+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SgH4LxwY0vI/AAAAAAAAAgU/7cMA8Dd6lGM/s1600-h/symposion2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332816315001918194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 154px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SgH4LxwY0vI/AAAAAAAAAgU/7cMA8Dd6lGM/s320/symposion2.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color:#cc9933;">Ως φιλίας δεσμόν εχαρακτήριζαν οι αρχαίοι γενικώς και την σχέσιν μαθητού προς διδάσκαλον, και αν ακόμη τους εχώριζε <span style="color:#339999;">μεγαλυτέρα ηλικίας διαφορά</span>, εν αντιθέσει προς την σημερινήν αντίληψην, η οποία διαβλέπει εις την σχέσιν αυτήν κάτι ανάλογον προς την σχέσιν γονέως και τέκνου. Εις τον Φαίδωνα, οι μαθηταί του Σωκράτους έχουν προς στιγμήν την εντύπωσιν, ότι με τον θάνατόν του θα μείνουν ορφανοί, αλλά κυρίως εταίρος των είναι ο Σωκράτης και εταίρον ή φίλον τον ονομάζει ρητώς και ο Απολλόδωρος ο φανατικός και ο Πλάτων ο νηφάλιος εις την 7. επιστολήν του. Δεν πρόκειται περί απλής διαφοράς εις τας λέξεις. Είναι διαφορά εις τον τρόπον του σκέπτεσθαι.<strong> </strong><span style="color:#339999;">Ο μαθητής έχει απέναντι του διδασκάλου του το αίσθημα της αυτοτελείας του και την προοπτικήν του να συνεχισθή η σχέσις αυτή και εις την νέαν ζωήν, που θα δημιουργήση</span><strong>.</strong> Δεν βλέπει την σχέσιν αυτήν ως μίαν κηδεμονίαν χρήσιμον κάποτε, αλλ' άχρηστον εις το μέλλον και δυσάρεστον ίσως, αφού είναι ο ζωντανός μάρτυς της εξαρτήσεώς του. Έτσι εξηγείται και το περίεργον φαινόμενον, ότι δυναμώνει η ευγνωμοσύνη σου προς τους διδασκάλους σου και γίνεται περιπαθεστέρα, όταν αρχίζεις να ωριμάζεις τόσον, ώστε να ημπορής να τους αντικρύσης ως συναδέλφους και φίλους. </span></div><br /><div></div><br /><div align="justify"><strong><span style="color:#339999;">Πλάτωνος,<em>Συμπόσιον</em>, κείμενον, μετάφρασις και ερμηνεία υπό Ι. Συκουτρή, Ακαδημία Αθηνών,Ελληνική Βιβλιοθήκη, Αθήναι 1934, σελ. 58 </span></strong><strong><span style="color:#339999;">(δικές μου οι εμφάσεις στο κείμενο)</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-4954182065915066259?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-25790382184418440672009-05-03T23:41:00.004+03:002009-05-04T00:04:06.743+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sf4GtZLDDkI/AAAAAAAAAgM/uXd0-T7qvEM/s1600-h/Wanderer-above-the-Mists-Friedrich.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331706385774349890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 252px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sf4GtZLDDkI/AAAAAAAAAgM/uXd0-T7qvEM/s320/Wanderer-above-the-Mists-Friedrich.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color:#ffffcc;">Είσαι αμέριμνος, κάθεσαι αφοσιωμένος στ' αυγά σου, ώσπου στα πόδια σου έρχεται ένα αεροπλάνο. Επιλέγεις και μπαίνεις μέσα. Αυτό σε σηκώνει και σε βγάζει στον κόσμο. Σε περνάει πάνω απ' τον κόσμο. Κι εσύ εκστατικός κοινωνείς το οξυγόνο του φρέσκου αέρα, που ανανεώνεται κάθε στιγμή, κάθε λεπτό. Πετάς πάνω απ' τον κόσμο, βλέπεις τον κόσμο, ίσως όχι πάντα από τόσο κοντά, ώστε να τα διακρίνεις όλα καθαρά. Αλλά τα πόδια σου έβγαλαν φτερά, η καρδιά σου απέκτησε μάτια κι ο νου σου οξυγονώθηκε. Αυτό είναι το αντάμωμα με την Επιστήμη. Αυτό είναι το αντάμωμα με τη γνώση, με την αέναη και αδιάκοπη έρευνα, χωρίς να χαθεί από μέσα σου η ανθρωπιά, η σημασία της γόνιμης επικοινωνίας. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-2579038218441844067?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-46251308341124609172009-05-03T11:15:00.004+03:002009-05-03T11:21:22.553+03:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sf1Tf0E7ZuI/AAAAAAAAAgE/bUPwFTInNlo/s1600-h/birds-cage-man.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331509339896899298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sf1Tf0E7ZuI/AAAAAAAAAgE/bUPwFTInNlo/s320/birds-cage-man.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#ffccff;">Ένας μπαξές γεμάτος αίμα </span></div><br /><span style="color:#ffccff;">είν' ο ουρανός </span><br /><br /><span style="color:#ffccff;">και λίγο χιόνι </span><br /><br /><span style="color:#ffccff;">έσφιξα τα σκοινιά μου </span><br /><br /><span style="color:#ffccff;">πρέπει και πάλι να ελέγξω </span><br /><br /><span style="color:#ffccff;">τ' αστέρια </span><br /><br /><span style="color:#ffccff;">εγώ </span><br /><br /><span style="color:#ffccff;">κληρονόμος πουλιών </span><br /><br /><span style="color:#ffccff;">πρέπει </span><br /><br /><span style="color:#ffccff;">έστω και με σπασμένα φτερά </span><br /><br /><span style="color:#ffccff;">να πετάω. </span><br /><br /><br /><span style="color:#ffccff;">Μακάρι να βρει πέννα και χαρτί εκεί που πάει.....</span><br /><span style="color:#ffccff;"></span><br /><strong><em><span style="color:#ffccff;"></span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#ffccff;">Μίλτος Σαχτούρης</span></em></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-4625130834112460917?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-31295265126742824902009-04-27T00:28:00.015+03:002009-04-29T09:54:04.549+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SfbrC-Q3wlI/AAAAAAAAAfs/cvdwi9XJWUU/s1600-h/131462-300880.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329705645345587794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 215px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SfbrC-Q3wlI/AAAAAAAAAfs/cvdwi9XJWUU/s320/131462-300880.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#ffffcc;">Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα<br />χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια,<br />για να σας φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα.<br /><br />Την ομορφιά<br />Ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιός μου το μοίρασα δίκαια.<br />Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ' ένα κρινάκι του αγρού<br />τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.<br /><br />Και συγχωράτε μου αυτή την τελευταία μου θλίψη:<br /><br />Θάθελα ακόμη μια φορά με το λεπτό δρεπανάκι του φεγγαριού να θερίσω<br />ένα ώριμο στάχυ. Να σταθώ στο κατώφλι, να κοιτάω,<br />και να μασώ σπυρί σπυρί το στάρι με τα μπροστινά μου δόντια<br />θαυμάζοντας κι ευλογώντας τούτον τον κόσμο που αφήνω,<br />θαυμάζοντας κι Εκείνον που ανεβαίνει το λόφο στο πάγχρυσο λιόγερμα. Δέστε:<br />Στο αριστερό μανίκι του έχει ένα πορφυρό τετράγωνο μπάλωμα. Αυτό<br />δεν διακρίνεται πολύ καθαρά. Κι ήθελα αυτό προπάντων να σας δείξω.<br /><br />Κι ίσως γι' αυτό προπάντων θ' άξιζε να με θυμάστε.<br /><br /><br /></span></div><div align="right"><strong><em><span style="color:#ffffcc;">Καρλόβασι, 30.7.1987</span></em></strong></div><br /><br /><div><br /></div><div align="right"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Με μεγάλη χαρά αποδέχομαι την πρόσκληση της βιογράφου του Γιάννη Ρίτσου κυρίας Αγγελικής Κώττη να συμμετέχω στο δια-ιστολογικό αφιέρωμα στον μεγάλο Έλληνα ποιητή εν όψει της εορτής της Πρωτομαγιάς, ημερομηνία την οποία συμβολικά ο ποιητής διατηρούσε ως ημερομηνία γέννησης.<br />Συνδυάζοντας το Έτος Ρίτσου (εκατό χρόνια από τη γέννησή του το 1909) με την επικείμενη εορτή τιμούμε και ευχαριστούμε για την προσφορά του τον παρ’ ολίγο νομπελίστα ποιητή, το πολυβραβευμένο Γιάννη Ρίτσο, μα πάνω απ’ όλα τον πολυτάλαντο αυτό άνθρωπο που έντυσε τις ψυχές μας με ασύλληπτες μουσικές κι εικόνες μέσα απ’ τα ποιητικά του καλλιτεχνήματα. Τιμούμε κι ευχαριστούμε το σοφό αριστερό ποιητή που με τα έργα του πρόβαλε τη σημασία του αγώνα ως ιδέα και όχι του αγώνα μόνο για την ιδέα. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-3129526512674282490?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-50732023453749669472009-04-26T00:14:00.005+03:002009-04-26T00:34:28.863+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SfOAoYXlsHI/AAAAAAAAAfE/NLJqPiMdQOY/s1600-h/ggeeg.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328744215333941362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SfOAoYXlsHI/AAAAAAAAAfE/NLJqPiMdQOY/s320/ggeeg.bmp" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#cc6600;">Κεντώ στην ατάραχη καρέκλα μου<br />τους φόβους και τους πόθους μου,<br />για σένανε μιλάω στις κλωστές<br />και μιμούμενη το τρίξιμο του ξύλου<br />παραμιλώ πως σε θυμάμαι έτσι<br />όταν από ψηλά με κοίταζες, έκπτωτε.<br />Πώς με ντροπιάζουν οι ματιές σου<br />στο γυμνό μου σώμα.<br />Τα εργόχειρα που σου φυλούσα<br />μ’ απαρνήθηκαν<br />και δε βρίσκω τη δαχτυλήθρα μου πια.<br />Πού μας ξέφυγε;<br /><br />Στης προσβολής το χάδι σου<br />κρύβω τα γυμνά μου σημεία,<br />η άλλοτε στέρεη πολυθρόνα<br />ουρλιάζοντας σπάει<br />και χύνομαι ξανά γυμνή<br />να βρω τη πεταμένη μου αγκαλιά.<br />Να καθίσω την ψυχή μου<br />ακέραιη και αναβλύζουσα τη νιότη της<br />αλλιώτικα να μπήξω τις κλωστές<br />στο έδαφος αλλιώτικα να σ’ ακουμπήσω.<br />Ακριβέ μου έκπτωτε…<br />τώρα κάθισα κι εγώ αλλιώς.<br /><br /><br /><strong><em>Βόλος, 24/4/09</em></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-5073202345374966947?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-14607689807896077572009-04-24T22:30:00.004+03:002009-04-24T22:49:22.503+03:00<span style="color:#ccccff;">Έρχονται ώρες, που ξαφνικά σε πλημμυρίζει ολάκαιρο </span><br /><span style="color:#ccccff;">η νοσταλγία του ανέκφραστου - σαν τη θολή, αόριστη </span><br /><span style="color:#ccccff;">ανάμνηση απ' τη γεύση ενός καρπού, </span><br /><span style="color:#ccccff;">πουφαγες κάποτε, πριν χρόνια, σαν ήσουνα παιδί, </span><br /><span style="color:#ccccff;">μια μέρα μακρινή, λιόλουστη - και θέλεις να τη θυμηθείς </span><br /><span style="color:#ccccff;">κι όλο ξεφεύγει. Τα μάτια σου </span><br /><span style="color:#ccccff;">γεμίζουν τότε απόνα θάμπος χαμένων παιδικών καιρών. </span><br /><span style="color:#ccccff;">Ή ίσως κι απο δάκρυα. </span><br /><br /><span style="color:#ccccff;">Γι αυτό, σας λέω, πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που </span><br /><span style="color:#ccccff;">κλαίει. Είναι η στιγμή που σας απλώνει το χέρι του, </span><br /><span style="color:#ccccff;">φιμωμένο και γιγάντιο, </span><br /><span style="color:#ccccff;">Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί. </span><br /><span style="color:#ccccff;"></span><br /><br /><strong><span style="color:#ccccff;">Τάσος Λειβαδίτης </span></strong><br /><strong><span style="color:#ccccff;">"Ποιήματα" </span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-1460768980789607757?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-7800652405608135302009-04-22T00:20:00.007+03:002009-04-22T00:24:38.296+03:00<span style="color:#9999ff;">Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,<br />τούτο προσπάθησε τουλάχιστον<br />όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις<br />μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,<br />μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.<br /><br />Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,<br />γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την<br />στων σχέσεων και των συναναστροφών<br />την καθημερινή ανοησία,<br />ως που vα γίνει σα μιά ξένη φορτική.<br /></span><br /><br /><em><strong><span style="color:#6666cc;">Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1913)</span></strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-780065240560813530?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-469485124669841752009-04-14T00:26:00.003+03:002009-04-14T00:32:45.079+03:00Στους ασάλευτους κόσμους<br />που έμελλε να γεννηθώ<br />έζησε η αεικίνητη ψυχή μου.<br />Τώρα γερνώ πάνω απ’ τα μνήματα<br />των συγχωρεμένων αισθημάτων μου <br />κι έρπω σε λευκούς χιτώνες<br />χωρίς να τους τσαλακώσω<br />καθώς ασμίλευτα βέλη<br />με καρφώνουν στο χώμα.<br /><br />Τώρα ντύνομαι καινούρια μάτια <br />καινούριες φιλοσοφίες<br />καθώς οι γέροι ζουν στ’ αποφθέγματα<br />μα θυμούμενη την παιδική μου όρεξη<br />θέλησα να σφίξω στα χέρια μου<br />τα λευκά τούτα ιμάτια <br />που ευωδιάζουν καθώς ίστανται<br />και παρίστανται στη ζωή μου.<br /><br />Και στη σοφία που μου δώρισαν<br />οι έξωθεν χωμάτινες πτώσεις<br />φιλώ τα ρούχα σου. <br />Κρατώ το βίωμα βουβό<br />σε σωρεία άφωνων κραυγών<br />μπορεί και να δακρύσω κρυφά.<br />Μα σαν ξεσπάσει το φιλί μου<br />θα ‘ναι που μ’ ανοικειώνει <br />η αυτοπροσφορά σου.<br />Σαν σε νίψω με τα δάκρυά μου<br />θα ‘ναι που το πνεύμα σου με πλήρωσε.<br /><br /><br /><strong><em>Βόλος, 13/4/09</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-46948512466984175?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-84905037957091834642009-04-10T10:55:00.007+03:002009-04-10T23:43:18.237+03:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sd7-zuULKGI/AAAAAAAAAe8/Jy5EpastCwY/s1600-h/nonfacile2mrpngig6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322971974157936738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 289px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sd7-zuULKGI/AAAAAAAAAe8/Jy5EpastCwY/s320/nonfacile2mrpngig6.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#c0c0c0;">Κοίτα τα χέρια μου, κοίτα τα!<br />Βαθιές οι χαρακιές σου πάνω τους.<br />Διυλίζοντας την καρδιά μου<br />και τον τελευταίο μαρτυρικό κόκκο αγάπης<br />σου τον παραδίδω.<br />Χτύπα πάνω μου.<br />Σαν το μανιασμένο κύμα.<br />Σαν άλλος Άτλας ευλαβικά θα σηκώσω<br />το απόβαρο της στεναχώριας σου.<br />Χτύπα πάνω μου.<br />Οι ουλές μιας φιλίας είναι οι πιο ένδοξες.<br />Χτύπα πάνω μου.<br />Πώς με λυτρώνει το βιαστικό πετάρισμα<br />της ψυχής σου<br />αυτό που με ορμή μου το παρέχεις.<br /><br />Χτύπα με<br />έτσι όπως τα μάγουλά μου<br />να κλαίνε τα δικά σου δάκρυα.<br />Κι όσο χαμογελώ<br />ο πόνος σου θα φεύγει.<br />Πως σαν έτσι σ’ αγαπώ<br />έτσι να ρίχνεις πάνω μου<br />τους πόνους σου.<br />Έτσι να με γεμίζεις μ’ αυτά<br />που το πιο λαβωμένο πουλί<br />δε βαστάζει να σηκώσει.<br />Μη κοιτάς που δε μιλώ.<br />Βλέπε όσα δε λέω<br />και χτύπα πάνω μου.</span></div><br /><br /><em><strong><span style="color:#c0c0c0;">Βόλος, 10/4/09</span></strong></em> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8490503795709183464?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-80650445509594969112009-04-10T02:06:00.004+03:002009-04-10T02:18:00.351+03:00<div align="left"><span style="color:#ccccff;">Κατείχα την υψηλή κυριότητα<br />των συναισθημάτων μου<br />πορευόμουν κατά το ήμισυ τυφλή<br />σε παρόδους και αδιεξόδους.<br />Μα ένας ο δρόμος της αγάπης.<br />Διμελής κι απρόβλεπτος<br />σαν τους δρόμους σου μούσα μου<br />πόλη που μ’ έθρεψες με την απώλεια.<br />Πόλη που έσπειρες νερό<br />και θέρισες αγάπη.<br /><br />Το χέρι σου με ψηλαφίζει<br />και βρίσκει τον πυρήνα της έκλειψης.<br />Τον σκοτεινό ήλιο της ψυχής μου<br />ξεντύνει μονομιάς.<br />Και ιδού το φέγγος σου<br />στην ολόκληρη καρδιά μου.<br />Ακέραιη πια σου εναποθέτω<br />την κραυγή της αγάπης μου.<br />Περιβλήθηκα την ολόφρεσκη αχλύ του νεογέννητου<br />κι έτσι ανήμπορα στα παραδίδω όλα.<br /><br /></span></div><div align="left"><strong><em><span style="color:#ccccff;">Βόλος, 10/4/09</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8065044550959496911?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-85532847898835841022009-04-08T14:13:00.003+03:002009-04-08T14:16:17.040+03:00<div align="justify">Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών διοργανώνουν τιμητική εκδήλωση για τον ομότιμο καθηγητή Εμμανουήλ Κριαρά. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα τελετών του παλαιού κτηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής την Τετάρτη 8 Απριλίου 2009 και ώρα 7.30 μ.μ.<br /><br />Στην εκδήλωση θα μιλήσουν<br />--ο καθηγητής Βασίλης Κατσαρός, πρόεδρος του Δ.Σ. του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών, με θέμα: "Η προσφορά του Εμμανουήλ Κριαρά στις βυζαντινές σπουδές", </div><div align="justify"><br />--η αναπληρώτρια καθηγήτρια Κομνηνή Πηδώνια με θέμα: "Το κρητολογικό έργο του Εμμανουήλ Κριαρά" και </div><div align="justify"><br />--η καθηγήτρια Άννα Αναστασιάδη-Συμεωνίδη με θέμα: "Η συμβολή του Εμμανουήλ Κριαρά στη νεοελληνική γλώσσα"</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8553284789883584102?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-59043819998709139652009-04-05T02:54:00.008+03:002009-04-05T03:16:09.549+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sdf4KzW0L7I/AAAAAAAAAe0/OQg8uKoXpGQ/s1600-h/1953732235_70dc63198b.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320994349229813682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/Sdf4KzW0L7I/AAAAAAAAAe0/OQg8uKoXpGQ/s320/1953732235_70dc63198b.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#cc33cc;">Παρατηρώντας το γεμάτο τασάκι<br />έχωσα τα χέρια μου στις στάχτες<br />από τόλμη<br />να δω πώς αισθάνεται αυτός<br />που πάταξε τον μαυροφορεμένο<br />φορέα της αβάσταχτης σκοτεινότητας.<br />Έγδαρα με τα νύχια μου<br />το γκρι κατακάθι στο γυαλί<br />αυτό που μάταια προσπάθησα σε ανθρώπους.<br /><br />Κάποτε παθητικά δεχόμουν τον καπνό<br />κάποτε ενεργητικά αγαπούσα.<br />Τώρα αυτόχειρ των σωθικών μου<br />αφού οξειδώθηκε η αγάπη μέσα μου.<br /><br />Κι έθεσα το σώμα μου ενώπιον της φθοράς<br />να πολεμήσω με τα δικά σου όπλα<br />κι εξυψώθη η ψυχή μου<br />έναντι των σκοτεινών ηδυπαθειών σου.<br /><br />Ένα σημάδι κουβαλώ από τούτο τον αγώνα<br />την ουλή της ασπίδας σου στην ψυχή μου.<br />Κανείς δε μένει ολόκληρος.<br /><br /><br /><strong><em>Θεσσαλονίκη, 2/4/09</em></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-5904381999870913965?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-64302296659975334842009-04-02T01:29:00.013+03:002009-04-02T01:51:28.660+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SdPtmDzLrtI/AAAAAAAAAec/ty8JaLp4IZ8/s1600-h/smoking_prostitute.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319856822965481170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 221px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SdPtmDzLrtI/AAAAAAAAAec/ty8JaLp4IZ8/s320/smoking_prostitute.jpg" border="0" /></a><span style="color:#cc0000;">Η ΝΕΦΕΛΗ </span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">Μέρα τη μέρα ζω - που ξέρεις αύριο τι ξημερώνει.<br />Το 'να μου χέρι τσαλακώνει τα λεφτά και τ' άλλο μου τα ισιώνει </span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">Βλέπεις χρειάζονται όπλα να μιλάν στα χρόνια μας τα χαώδη</span><br /><span style="color:#cc0000;">και να 'μαστε και σύμφωνοι με τα λεγόμενα «εθνικά ιδεώδη».</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">Τι με κοιτάς εσύ γραφιά που δεν εντύθηκες ποτέ στρατιώτης<br />η τέχνη του να βγάζεις χρήματα είναι κι αυτή μία πολεμική ιδιότης</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">Δεν πα' να ξενυχτάς- να γράφεις χιλιάδες πικρούς στίχους</span><br /><span style="color:#cc0000;">ή να γεμίζεις με συνθήματα επαναστατικά τους τοίχους</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">Οι άλλοι πάντα θα σε βλέπουν σαν έναν διανοούμενο<br />και μόνο εγώ που σ' αγαπώ: στα όνειρά μου μέσα έναν κρατούμενο.<br /><br />Έτσι που αν στ' αλήθεια ο έρωτας είναι καταπώς λεν «κοινός διαιρέτης»</span><br /><span style="color:#cc0000;">εγώ θα πρέπει να 'μαι η Μαρία Νεφέλη κι εσύ φευ ο Νεφεληγερέτης. </span><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι </span><br /><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">σβήσου με γενναιοδωρία.</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="color:#cc0000;"><strong><em>Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη (1978)</em></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-6430229665997533484?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-475478841651359779.post-85451615781925168062009-03-27T14:35:00.013+02:002009-03-27T15:01:59.949+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SczNjPv-8JI/AAAAAAAAAd0/6v4joaIGzA0/s1600-h/ROME+Anita+Desai,+a+famous+Indian+writer+and+teacher+at+the+Massachusetts+Institute+of+Technology,+2000..jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317851265424617618" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 215px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dQfo3gm8MpM/SczNjPv-8JI/AAAAAAAAAd0/6v4joaIGzA0/s320/ROME+Anita+Desai,+a+famous+Indian+writer+and+teacher+at+the+Massachusetts+Institute+of+Technology,+2000..jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><div align="center"><span style="color:#cccccc;"><em>Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων,<br />σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται. </em></span></div><br /><div align="right"><span style="color:#cccccc;"><em>Φιλόστρατος, Τα ες τον Τυανέα Aπολλώνιον, VΙΙΙ, 7</em><br /></span></div><br /><div align="right"><span style="color:#cccccc;"></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cccccc;">Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.<br />Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,</span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.<br />Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα</span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">αντιλαμβάνονται. Η ακοή<br /><br />αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών</span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">ταράττεται. Η μυστική βοή</span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.</span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν</span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.</span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#cccccc;"></span></div><div align="center"><strong><span style="color:#993399;">Κωνσταντίνος Καβάφης</span></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/475478841651359779-8545161578192516806?l=darefemale1988.blogspot.com' alt='' /></div>Έλεναhttp://www.blogger.com/profile/05029936162630353107noreply@blogger.com16